Tasz schrijft…

   Januari 2010 - Begin januari komt de tweede druk uit van ‘Hannes’ een kinderboek geschreven door niemand minder dan Aart Staartjes. Hannes is een jongetje van vijf jaar en woont in een klein dorpje. Hij beleeft allerlei avonturen, die in negen voorleesverhalen zijn opgeschreven op een manier die zowel aansprekend is voor kinderen, maar ook voor hun ouders. Voor Aart Staartjes is ‘Hannes’ het eerste kinderboek dat hij heeft geschreven, wat genoeg reden is voor een interview. Ik spreek daarom met hem af in cafe de Ooievaar, in Amsterdam, waar ik hem aan een flink aantal vragen onderwerp. Het wordt een leuk en intrigerend gesprek, met een van Nederlands meest bekende persoonlijkheden.

Hier de link naar het interview gepubliceerd op Ezzulia 

Het hele weekend hebben mijn buurman, oudste zoon, echtgenoot en ikzelf zitten bikken en ploeteren op een sneeuwvrije stoep en pad. Zeker na de oproep van Balkenende, die benadrukte dat dit ook te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, voelden wij ons allemaal zeer gemotiveerd.Na met een ijshouweel en schep aan de slag te zijn geweest en daarna een bezem al het ijs en sneeuw te hebben weggeveegd, was het alleen nog zaak om (strooi)zout te vinden. Een uitdaging op zich, omdat zowel al het strooizout als keukenzout bij mening tuincentrum en supermarkt was uitverkocht.Na een lange zoektocht waarbij gladheid, kou en sneeuw werden getrotseerd, lukte het ons toch nog om drie pakken zout te bemachtigen. Een voor onze buurman, zodat we gezamenlijk konden strooien. Met alle sneeuw van de afgelopen dagen was het daarna alleen nog maar zaak om het bij te houden en omdat ik mij zeer verantwoordelijk voel jegens onze samenleving, stond ik zelfs met mijn zeer pijnlijke rugblessure gisteravond zowel de stoep van mijn buren als onszelf, schoon te vegen. Daarna werd er weer flink gepekeld door mijn man en de klus (lees: bijna onbegonnen werk) was weer geklaard. Onze minister-president zou trots op ons zijn geweest.In jubelstemming betrad ik vanmorgen ons glijvrije stoeppetje, tot ik in de krant lees ‘Balkenende veegt stoep niet’. Onze ‘vader des vaderlands’ heeft dus zelf niet al te veel verantwoordelijkheidsgevoel en houdt het dus weer eens bij loze woorden. Weg jubelstemming, want na zijn indringende oproep aan het Nederlandse volk, blijken juist zijn pad en stoep nog steeds onder een dikke laag sneeuw te zijn verdwenen. Excuus: vrouwlief kan het zware hak- en veegwerk niet aan en manlief moet werken, dus ja, die kan het eventjes niet doen.Ja, minister-president Balkenende en vrouw, de gewone Nederlander werkt niet, dus heeft hiervoor alle tijd. En ja, waarschijnlijk zijn doorsnee (veelal werkende) vrouwen een stuk daadkrachtiger.Ik probeer het inmiddels bekende moraliserende toontje en opgeheven vingertje van Balkenende te vergeten, maar toch kan ik het gevoel niet onderdrukken dat onze minister-president het hoogst waarschijnlijk niet had over het schoonvegen van een besneeuwde stoep, maar over een door loze beloftes en ondergesneeuwde politieke stoep. Zelfkennis heeft hij dus in elk geval wel, maar wat dat te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, dát mag hij mij nog een keer haarfijn uitleggen.Deze column is op 11 jan. 2010 gepubliceerd op FemaleFactor.nl

   13 december 2009 | Al weer enige tijd geleden is Uitverkoort, een korte vertelling van Willem Jansen uitgekomen. Het verhaal vertelt over de racistische A die veel moeite doet om zijn boek uit te geven. Hierbij ondersteund door de uitgever Reus, die hem in vertrouwen toefluistert: ‘Ja A, ik zie er wat in, want,’ hij zakte in geluidsniveau, was nog moeilijk te verstaan, ‘misschien is het je niet opgevallen: ik ben ook een racist.’

Het stukje zet de toon voor het verhaal, waarmee Jansen veel controversie schijnt te willen oproepen. Iets dat hij zelf stellig ontkent.

Tijd voor een kort interview.

Link naar interview: Ezzulia