Tasz schrijft…

28 september 2009 | Nauwelijks een jaar na het veelgeprezen Stuk ligt er weer een nieuwe thriller van Judith Visser in de winkels. Oversteken is wederom een knap in elkaar gevlochten verhaal, waarbij Visser niet geschroomd heeft om thema’s aan te snijden die tot nadenken aanzetten. In Oversteken vertelt Visser het verhaal van de nog jonge Tender die moet leren omgaan met het verlies van haar verloofde Matt. Voor haar is dit echter onmogelijk en ze verliest zichzelf in de wereld van dromen en herinneringen.Naast een interview met Judith Visser, heb ik ook een recensie geschreven over haar nieuwe thriller Oversteken.Link interview: Judith VisserLink recensie: Oversteken

21 september 2009 | Voor zijn nieuwste roman lichtte A.F.Th. van der Heijden de verhaallijn uit zijn cyclus De tandeloze tijd, namelijk die van de zogeheten Gipsmoord. Het werd een zelfstandige roman genaamd Doodverf, een oud woord voor grondverf. Het verhaal kent meerdere lijnen en speelt zich grotendeels af rondom de beeldend kunstenaar Flix, die probeert beweging in gips vast te leggen. Hij wikkelt levende modellen in elastisch gipsverband, en legt in het stollende harnas hun ultieme pose vast – tot het een keer misgaat. En dan is er nog een andere verhaallijn die naadloos door Van der Heijden’s roman heenloopt en het verhaal tot een zinderend en intrigerend geheel maakt.

Tijdens een uitgebreid interview sprak ik met Adri van der Heijden over het ontstaan van Doodverf, over filosofie, zijn romanpersonages, en de strijd tussen thrillerauteurs en zogeheten ‘literaire’ auteurs.Link interview: A.F.Th. van der Heijden

Na bijna twee maanden is het tijd om de balans op te maken voor wat betreft de impact die het 28 dagen voor 1 euro p/dag project op mij, maar ook ons gezin heeft gehad. Is er een blijvende verandering in ons bestedingsbudget gebleven, of zijn we inmiddels weer gewoon dezelfde onnadenkende grootgebruikers geworden die we altijd al waren? Hoe zit het  bijvoorbeeld met onze uitgaven met betrekking tot de wekelijkse boodschappen? 

Tot mijn grote opluchting moet ik bekennen dat deze, hoewel met zo’n 50% gestegen en dus naar ongeveer 2 euro per dag is gegaan, nog altijd vele malen minder is dan voor onze uitdaging. Mijn valse schaamte voor budgetsupermarkten ben ik voorbij en de verdeling Albert Heyn, Vomar en Aldi is nu: 30%, 10% en maar liefst 60% van onze boodschappen halen we nu bij de Aldi.

Ook op energie wordt inmiddels aardig wat bespaard. De was wordt als sinds het begin van het project niet meer in de droogtrommel gedroogd, maar keurig in de tuin of, als het weer te regenachtig is, in de logeerkamer. Goed voor de portemonnee, goed voor het milieu en zeer tijdbesparend, het scheelt namelijk enorm veel strijktijd als je de was aan de lijn laat drogen.

En hoewel het slechts een micro druppel op de gloeiende plaat is, maar hee, een kniesoor die er op let ;-),  heb ik gisteren ruim 20 kilo druiven uit mijn achtertuin gehaald en samen met het gezin hebben we daar zo’n 2,5 liter druivensap van gemaakt. Dat scheelt toch weer een paar euro aan vruchtensap moet je maar denken. En wat te denken van het ei dat onze kip elke dag legt, of de appelboom die zeker twee appeltaarten per jaar produceert… ja, we zijn zeker op de goede weg ;-).

Maar alle gekheid op een stokje. Het project heeft zeker een blijvende indruk achtergelaten en ook de kinderen lijken zich meer bewust te zijn van hoe ze met hun spullen en voedsel omgaan. Er wordt minder weggegooid en beter nagedacht wat we met wat oudere producten nog kunnen doen. En veel van deze ideeën worden door onze kids verzonnen. Wat wil een ouder nog meer?

Afgelopen week is mijn interview met Kath Kelly gepubliceerd, waarin we praten over haar boek en natuurlijk ingaan op onze wederzijdse ervaringen.

Ter afsluiting van het project, hierbij de link: Interview Kath Kelly

Deze column is ook gepubliceerd op FemaleFactor.nl

19 september 2009 | Eva, succesvol journaliste, heeft nog maar één jaar voordat haar dochter Kira gaat studeren in het buitenland. Ze heeft zich vast voorgenomen om Kira een survivalpakket voor de ‘echte’ wereld mee te geven.

Xenia Kasper beschrijft in haar roman De countdown op een humoristische en aansprekende manier hoe Eva langzaam toeleeft naar het moment dat haar dochter Kira het huis verlaat. In het verhaal wordt een atypische moeder–dochterrelatie beschreven, waarin vertrouwen een grotere rol lijkt te spelen dan gezag. Het is een luchtig geschreven verhaal, met een krachtige lijn en hoewel de omstandigheden waarin de personages leven niet alledaags zijn, zijn de emoties en gevoelens die Eva doormaakt dat wel. Ze zijn herkenbaar en echt, net als de situaties en dialogen die Xenia Kasper heel realistisch neerzet. De countdown is een boek waarin de lezer zich even kan laten meevoeren en kan sympathiseren met de karakters. Door een juiste balans van autobiografische elementen in het verder overwegend fictieve verhaal, weet Kasper wederom een overtuigende roman af te leveren die zeer de moeite waard is.

Xenia Kasper is naast haar bezigheden als auteur eveneens werkzaam als manager voor onder andere Linda de Mol en Yvke Sturm en na met veel plezier haar laatste roman te hebben gelezen, had ik genoeg redenen om met haar in Amsterdam af te spreken.

Link Ezzulia interview: Xenia Kasper

In mijn straat gebeuren af en toe zonderlinge dingen. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Terwijl ik door het keukenraam naar buiten kijk zie ik plotseling mijn overbuurman behoedzaam over de stoep schuifelen. Er was iets in zijn beweging dat mijn aandacht trok.

Nu zijn mijn overburen niet helemaal succesvol geïntegreerd in deze buurt. Doodgoeie mensen waarschijnlijk, maar hun kinderen spelen zelden buiten en terug gegroet wordt er slechts sporadisch. Geklaagd wel, over hun naaste buren en geluidsoverlast. Ze gedragen wat anders en bemoeien zich met niets en niemand. Iets dat ik persoonlijk nog wel kan waarderen. Ik hou van eigenzinnigheid, zelfs als deze geen doel lijkt te dienen. Daarbij vind ik dat soms incestueuze buurtgedoe ook niet altijd alles en brengen dit soort mensen leuke verhalen met zich mee, vooral als je er zelf geen last van hebt. Wat wil een buurtbewoner die columnist en schrijver is nog meer?

Terwijl ik de buurman nastaar, begeeft hij zich tussen de geparkeerde auto’s. Hij lijkt iets te bespieden. Ingespannen probeer ik te zien wat hij in de gaten houdt. Dan valt mijn oog op een paar kinderen die op de hoek van de straat aan het spelen zijn. Leuke kinderen, met schattige blonde koppies. Ik kijk nog eens goed en zie dat het de kinderen van onze ietwat ‘afwijkende’ overburen zijn.  Ze spelen buiten, met een ander buurmeisje! Dan realiseer ik mij waarom mijn buurman zich zo vreemd gedraagt. Hij houdt zijn kinderen in de gaten, maar in plaats van af en toe even te checken, houdt hij zijn kroost stiekem en met argusogen in de gaten.

Gewoon een check of alles goed gaat, het is altijd moeilijk om je kinderen los te laten, zelfs als ze daar al een tijdje aan toe zijn, denk ik gemoedelijk wanneer ik zie hoe hij zich na een paar minuten omdraait en richting zijn voortuin loopt. Daar aangekomen gaat hij niet naar binnen, maar pakt een stoel en klapt deze uit. Dan gaat hij zitten. Voeten naast elkaar, armen over elkaar. Roerloos, met af en toe een hoofdbeweging naar rechts, in de richting van zijn zelfstandig wordende kinderen.  In de tuin naast hem op zo’n vier meter afstand wast een andere overbuurman zijn auto.  Er wordt niet gesproken, er wordt gewaakt.

Als ik twintig minuten later weer naar buiten kijk is de klapstoel met buurman verdwenen. Buiten speelt nog steeds mijn buurmeisje, maar de twee leuke blonde koppies zijn er niet meer bij. Waarschijnlijk had het de buurman lang genoeg geduurd en waren de kinderen weer naar binnen gebracht. Denkbeeldig zie ik mijn overbuurman weer tussen de auto’s doorschuifelen en de wacht houden op zijn klapstoeltje.  Ach ja, alle begin is moeilijk, denk ik toegefelijk. Ook voor knorrende overbuurmannen.

Deze column is ook gepubliceerd op FemaleFactor.nl