Het schrijversduo Marianne en Theo Hoogstraaten heeft gezamenlijk weer een nieuwe literaire thriller geschreven. Na een Middag aan zee en Kruisgang is Lokvrouw hun derde boek. Een verhaal dat deels is gebaseerd op het ware verhaal van een Kroatische vrouw wier familie zwaar heeft geleden onder de oorlog in 1991. Haar donkere verleden en wraakzucht vormen, samen met de hulpeloosheid van Daniel, die langzaam blind wordt, de ingrediënten voor een spannende, gelaagde thriller, die op meerdere manieren kan worden ervaren door de lezer. Het boek is deze maand uitgekomen bij uitgeverij De Boekerij en is een verhaal waarbij onderdrukte emoties en ervaringen, uiteindelijk leiden tot een wraakzucht die zowel de schuldigen als onschuldige betrokkenen zal raken.

In Amsterdam sprak ik Marianne en Theo en ging met hen de dialoog aan over hun nieuwste thriller. Een interview waarbij zowel Marianne als Theo elkaar continu aanvullen of corrigeren en dus in elk opzicht zeer actief met elkaar bezig zijn. Iets dat in hun boeken goed tot uitdrukking komt.

Interview: Ezzulia.nl

Sinds een kleine week ben ik ingeburgerd geraakt op het Twitter netwerk. Na een waarschuwing van @Puur, heb ik me toch maar ingeschreven  als @Tasz en binnen no-time twitterde ik mee met binnenlandse en buitenlandse twitteraars. Ik twitter, jij twittert, wij twitteren. Leuk, interessant en een goed alternatief voor slapeloze nachten. Niet onbelangrijk wanneer je maar twee tot drie uur per nacht slaapt.Niets aan de hand zou je zeggen, maar gisteren begon ik toch enige verslavende trekjes te ontdekken. Door een sneeuwbui naar Voorburg voor een interview met Erica Terpstra gisteren, Tasz twittert gewoon mobiel vanuit de auto door. Misschien niet zo verstandig, maar ja… je moet toch wat tijdens files om 12.45 uur ’s middags!Om 1.15am vannacht, tijdens een discussie of achterlichten nu wel of niet groen moesten zijn, maakte ik mezelf nog wijs dat het twitteren onder controle was,  maar inmiddels moet ik toegeven dat twitter inderdaad verslavend is. De twitter site is namelijk 30 minuten down, maintenance, en ik merk dat ik regelmatig controleer of de site alweer up & running is.Dan maar een column over dit internet fenomeen, ik moet toch iets doen om mijn verslaving tegemoet te komen. ;-)Oh, twitter werkt weer. Sorry, moet weer verder.Tot twitter dan maar…

Deze week ben ik in een goede stemming. Volgens het nieuws van anderhalve week geleden wil Vakbond CNV het recht op meditatie laten opnemen in de cao’s van de gezondheidszorg. Resultaat, ontspannen artsen en vrolijke verpleegkundigen. Een goed idee. Mediteren is tenslotte in.Als ik naar een afspraak met een auteur rij is de weg geblokkeerd. Er is een ongeluk gebeurd en de ambulance is net gearriveerd. De tijd verstrijkt, maar het slachtoffer ligt al op de brancard. Als ik de verpleegkundige een kussen zie pakken, weet ik dat we zo weer kunnen rijden. Maar niets is minder waar. Het kussen wordt op de grond gelegd en de verpleegkundige maakt het zich in lotushouding gemakkelijk. ‘Tijd om te mediteren’, hoor ik hem roepen naar de politieman die het verkeer tegenhoudt. Hij heeft een recht en lijdzaam zullen we moeten wachten.Na 15 minuten gaat het niet meer zo goed met het slachtoffer. Terwijl de verpleegkundige nog in transcendente sferen verblijft, constateert de agent dat de ambulance overbodig is geworden. Een lijkwagen wordt besteld. ‘Het gaat nog even duren’, roept de agent. ‘De lijkschouwer is net even aan het mediteren.’Verbouwereerd kijk ik hoe het slachtoffer verdwijnt onder een laken. Plotseling lijkt het hele meditatie idee niet meer zo ontspannend als ik eerder dacht.Meditatie als recht? Prima idee, alleen niet onder werktijd!Column n.a.v. een item op Business News Radio (met dank aan Vincent Bijlo voor zijn adviezen)

De meeste mensen kennen Jan Marijnissen als politicus en dan met name in zijn rol als fractievoorzitter van de SP. Jan Marijnissen heeft echter ook een flink aantal non-fictie boeken geschreven, waarin hij verschillende politieke, maatschappelijk en sociale onderwerpen bespreekt. Ook heeft hij lange tijd een politiek weblog bijgehouden.  Hier schreef hij stukken voor die insprongen op actuele gebeurtenissen binnen de politiek en de maatschappij. Begin dit jaar won Marijnissen de Machiavelleprijs 2008, waarin hij werd geprezen voor de manier waarop hij “jarenlang op authentieke wijze de standpunten van zijn partij” in de Tweede Kamer heeft verwoord. Kortom, een veelzijdig man.In  een persoonlijk interview praat ik met Jan over schrijven, zijn boeken, de reden om te stoppen met zijn weblog en de kracht van authenticiteit.Vandaag gepubliceerd in SP!TS en tevens het uitgebreide interview op Ezzulia:Interview Jan Marijnissen: SP!TS (pag. 10 & 11)Interview Jan Marijnissen: EzzuliaInterview Jan Marijnissen: Website Jan Marijnissen