Tasz schrijft…

Het is koud als ik bij het gemeentehuis uit mijn auto stap om de nieuwe baby van mijn zusje aan te geven. Haar man ligt zelf in het ziekenhuis, dus ik ben gemachtigd om dit klusje te klaren. Mijn neefje krijgt een prachtige stoere Friese naam.Als ik het briefje waarop de naam staat geschreven aan de beambte geef, tikt ze een paar toetsen in op de computer.‘Het spijt me mevrouw, deze naam is niet langer toegestaan.’ Verbaasd kijk ik haar aan.‘Niet toegestaan? Hoezo dan?’Leeg staart de mevrouw me aan.‘Er is een nieuwe lijst. Friese namen bedreigen de Nederlandse identiteit, vanaf nu zijn ze verboden.’ Verbijsterd kijk ik terug.‘Wat is er mis met Tjalk?’Maar het heeft geen zin om te onderhandelen. Ook Abele, Barend en Tjeerk worden afgewezen. Wanneer ik Thomas opper, blijk dat dit van oorsprong ook een Friese naam is.Nu begin ik toch lichtelijk in paniek te raken.‘Jaan dan?’Maar nee, de beambte schudt meedogenloos haar hoofd heen en weer.Ik probeer nog mijn zin door te drijven, maar plotseling wordt er een andere beambte bijgeroepen. Of ik mij realiseer dat er geen paspoort wordt afgegeven als ik mij niet aan de regels hou. Tegen zoveel overmacht ben ik niet bestand.Achter mij staat een Marokkaanse man, Berber van oorsprong. Hij knikt meelevend. Hij kent het probleem. Ook zijn kind is veroordeeld tot een goedgekeurde Arabische naam, zoals te lezen is in de Trouw van gisteren.Als we uiteindelijk samen naar buiten lopen is Nederland een Jan rijker en zoals ik van de Marokkaanse vader heb gehoord, Marokko een Fatima. Met gemengde gevoelens feliciteren we elkaar.De Nederlandse identiteit is op weg om stevig in de drassige grond waarop ons land is gebouwd te worden verankerd.En de Marokkaanse regering? Die kan opgelucht ademhalen. Een Fatima erbij, een Berbernaam voorkomen. Ook de Arabische identiteit is weer voor een moment veiliggesteld.Note: dit is een column die ik heb geschreven in reactie op het artikel dat 28/1 in de Trouw stond. Berbernamen zijn voortaan verboden door de Marokkaanse overheid omdat ze de Arabische identiteit die het land nastreeft, aantasten. Ter verduidelijking, onder mijn blogs wordt een categorie genoemd, deze staat op columns.

   Gisteren kwam Derek Ogilvie bij ons een middag en een avond doorbrengen. En hoewel ik niet vaak persoonlijke dingen op mijn webblog zet en zeker niet over vrienden of BN’ers die bij mij thuis komen, wil ik jullie dit filmpje niet onthouden.

Op aandringen van Derek geplaatst op mijn YouTube account, zodat mensen ook iets positiefs meekrijgen. En daar kan ik het natuurlijk alleen maar mee eens zijn ;-).

Zie hier 2 filmpjes (excuses voor het gebrek aan licht, het was inmiddels avond) van Derek en mijn oudste zoon Luciano (13 yr), waarbij Luciano in uiteindelijk bij Wii Bowling de Perfect Game speelt. Een heel spel, met alleen maar strikes en een maximale score van 300. Vooral het einde is zeer de moeite waard. Het andere filmpje is de weg daarnaar toe, great fun en heel erg grappig.

YouTube link Derek & Luciano: Wii Bowling Perfect Game
YouTube link Derek & Luciano: First attempt Wii Bowling (really cool footage!)

Was ik er al niet van overtuigd, dan is na gisteravond alle twijfel bij mij weggenomen. De Uri Geller show is één grote farce. Niets mis met de show als entertainment, maar om daarbij net te doen of het hier om mentale krachten gaat, is volgens mij volksverlakkerij en een belediging voor mensen die inderdaad meer kunnen dan illusionisme.Tijdens de act van gisteravond, waarbij het duo Peter & Ronald Rebecca vroeg een nummer op te schrijven en dit in haar hoofd te neuriën, was duidelijk te horen dat Rebecca na afloop tegen de presentatrice zei: “Ik had wat anders opgeschreven.” De map waarin ze haar nummer had opgeschreven werd weggemoffeld en er werd niet meer over gesproken. Vervolgens werd er door Patty Brard, Uri Geller en de redactie verbijstering geveinsd over hoe groot de  telepathische krachten van dit duo wel niet moesten zijn.Onbegrijpelijk. Juist in zo’n show zou je eerlijk moeten zijn wanneer iets mis gaat, maar nee, SBS 6 kiest er blijkbaar liever voor om zelfs live het publiek te bedonderen. Onnodig, tenslotte zoeken ze de nieuwe Uri Geller en dat is dit duo klaarblijkelijk niet. Fouten tonen dit alleen maar aan.Het duo werd later uit de show gestemd, maar om deze poppenkast op televisie te mogen aanschouwen is toch wel een dieptepunt in de Nederlands televisiegeschiedenis. Het laat zien dat sommige programmamakers echt profiteren van goedgelovige mensen, die de intelligentie missen om deze farce te doorzien. Triest.

Vorige week is bij Uitgeverij Contact de nieuwe roman Zondagavond van Vonne van der Meer uitgekomen. Het verhaal speelt zich af in een kleine setting van slechts drie personages, Robert, Freeke en Mila, wiens levens onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een verbintenis die zijn oorsprong vindt tijdens een gebeurtenis in de tweede wereldoorlog, wanneer Robert, gevraagd wordt om een baby, Mila Salomons, in veiligheid te brengen. Een gebeurtenis met grote gevolgen, zichtbaar en onzichtbaar.Vonne van der Meer is er wederom in geslaagd om een aangrijpend en intrigerend boek te schrijven, waarin de band tussen drie mensen centraal staat. Op station Naarden-Bussum, een locatie die een belangrijke rol speelt in Zondagavond, had ik het genoegen om Vonne van der Meer te interviewen over haar nieuwste roman.Dit interview was gisteren te lezen in SP!TS (verkorte versie) en is tevens gepubliceerd op Ezzulia (volledige versie):SP!TS interview (pag. 12)Ezzulia interviewInterview: Natasza TardioFoto: Ronald Hoeben

Met Wat verloren is schreef Catherine O’Flynn haar debuutroman die vorige maand is uitgegeven bij uitgeverij Artemis & Co. In haar roman vertelt O’Flynn het verhaal van de tienjarige Kate Meaney die veel tijd doorbrengt in het winkelcentrum Green Oaks, waar zij als jonge detective in spé het winkelende publiek in de gaten houdt. Ze wordt hierbij geholpen door haar partner het speelgoedaapje Mickey.O’Flynn nomineerde zich voor de Man Booker Prize for Fiction, de Orange Broadband Prize en de Guardian First Book Award. Ze won de Jelf Group First Novel Award en de prestigieuze Costa First Novel Prize . Ook werd ze uitgeroepen tot Newcomer of the Year tijdens de Galaxy British Book Awards. Het is een prachtig geschreven verhaal dat spannend, aangrijpend, integer en origineel is. O’Flynn is een talentvolle, nieuwe auteur, die zeker de moeite waard is om gelezen te worden.Ik sprak haar tijdens Crossing Boarder in Den Haag en had een interessant gesprek met O’Flynn over het schrijven van haar roman, de uitdagingen die ze hierbij tegenkwam, haar personages en natuurlijk de toekomst.http://www.ezzulia.nl/interviews/catherineoflynn.html

De eerste dagen van januari heb ik altijd een soort van constant vol gevoel. Dat komt natuurlijk door het vele eten dat al een paar dagen voor kerst begint, zeg zo rond 23 december. Eten dat tot ongeveer twee januari doorgaat. Rollades, kerstkransen, wild, toastjes, stokbrood, franse kazen, wijn, champagne, desserts, chocola, nog meer toastjes, stukjes worst, kaas, oliebollen, haas, chips, zalm, tonijn, etc. etc. etc… Eten, drinken, eten, drinken, eten, drinken.Zo rond 31 december kwam het al mijn neusgaten uit, maar goed het zijn de feestdagen en in het nieuwe jaar wil ik gezonder en fitter leven, dus je laat je niet kennen en schranst door. Straks kan het immers niet meer.Het gewicht groeit langzaam, hoewel dit niet te meten is anders dan door te krappe kleren, de weegschaal wordt natuurlijk tijdens deze weken bewust vermeden en is met zachte dwang onder de boekenkast verdwenen.En toen kwam klokslag twaalf uur, ik dacht niet aan alle spannende dingen die in 2009 zouden kunnen gebeuren, ik dacht niet aan stoppen met roken, meer sporten, harder, maar nog efficiënter werken, dus meer tijd met het gezin…., nee ik dacht: ‘Ik mag eindelijk stoppen met eten’, nam een slok van mijn glas champagne en ging verheugd het nieuwe jaar in.Tot ik op nieuwjaarsdag bij mijn Italiaanse schoonvader op traditioneel Nieuwjaarsbezoek ging. Natuurlijk zouden we een hapje mee-eten. En wederom kwamen er toastjes, stokbrood, meegenomen kerstkrans, franse kaasjes en Italiaanse worsten op tafel. ‘Lekker’, dacht ik nog. We eten de restjes op, dat is wel zo makkelijk en het handige aan kleine hapjes op tafel is dat je niet perse hoeft te eten ;-). Wat wil een mens nog meer?Na ruim 20 jaar had ik beter moeten weten. Hoe naïef kun je zijn? Zeker met Italiaanse schoonfamilie! Want behalve het tijdstip, klokslag 6pm, is mijn schoonpapa nog in alle aspecten Italiaans. Hij had dus gekookt. We begonnen met haas en kalkoen, toen kwam de versgemaakte pasta en groente, gevolgd door de rollade met in diens kielzog het dessert. Alles natuurlijk geserveerd met wijn en spumante.Als een Italiaanse worstje, of Hollandse rollade, ben ik uiteindelijk door mijn gezin de voordeur uitgerold. Het was bijna 2 januari. Halleluja!