Tasz schrijft…

Zoals sommigen van jullie wel weten geef ik ook workshops schrijven. Op 13 en 14 december zal ik, in samenwerking met evenementenbureau ‘Puur Amsterdam’, twee workshops Kerstverhalen Schrijven geven.Heb je altijd al de tijd en de inspiratie gezocht om met woorden te toveren? Dan gaat het eindelijk gebeuren deze kerst. Schrijf je  in voor een inspirerende dag; een workshop Kerstverhalen Schrijven.De workshop start om 10.30 uur en eindigt om 17.00 uur. De lunch, koffie, thee en fris zijn inbegrepen.Wel graag eigen schrijfmateriaal meenemen!Het wordt een leuke dag, waarin we natuurlijk veel zullen schrijven, maar ook plezier en leren van elkaar zullen in deze workshop centraal staan.Voor verdere informatie en inschrijving: Puur Amsterdam Workshop Kerstverhalen SchrijvenTot 13 of 14 december! (DEZE WORKSHOP IS HELAAS GECANCELLED)

Doe mee aan de spannende verhalenwedstrijd van Uitgeverij Pamac en schrijf een misdaad- of spionageverhaal van ca 2.500 woorden. Erotiek in het verhaal is toegestaan.Stuur uw spannende verhaalvóór 31 december a.s. alsWord-document naar redactie@pamac.nl o.v.v.uw naam, volledig adres,geslacht en leeftijd.De twintig beste verhalen worden gebundeld uitgegeven. De schrijver van het beste verhaal wordt beloond met een contract voor het schrijven van een misdaad- of spionageroman.Klik hier voor de voorwaarden: spannende verhalen wedstrijd Uitgeverij Pamac

   Vorige maand verscheen bij uitgeverij Unieboek de non-fictie roman Jachtgebied: het dubbelleven van een seriemoordenaar. Het is het ware verhaal over de Oostenrijkse seriemoordenaar Jack Unterweger, geschreven door John Leake.

Tijdens een zeer uitgebreid interview onderwierp ik auteur John Leake (38) aan een flink aantal vragen over dit intrigerende boek, waarin hij tot in detail ingaat op Unterwegers jeugd, diens leven in de gevangenis, zijn mislukte rehabilitatie, zijn carrière als schrijver en journalist, zijn relaties en natuurlijk de moorden die hij in rap tempo in verschillende landen pleegde. Het boek is geschreven in romanvorm, onpartijdig en doorspekt met nieuwe details, waaronder een blik in Jack Unterwegers dagboeken. Iets wat Leake als eerste is gelukt.

Een aanrader voor elke liefhebber van misdaadromans.

Link voor SP!TS pubicatie (pag. 12 & 13): SP!TS
Link voor Ezzulia.nl publicatie: Ezzulia

   De debuutroman van Domnica Rădulescu, afkomstig en gevlucht uit Roemenië en inmiddels woonachtig en werkzaam in Amerika, is een indrukwekkend verhaal over het leven tijdens de overheersing van Ceauşescu. In prachtige beelden, waarbij de geur van de aarde, de angst van de onderdrukking en de passie van een onmogelijke liefde tot in het diepst van je poriën doordringt, vertelt Rădulescu het verhaal over de jonge Roemeense Mona. Uiteindelijk wordt Mona, door de onmogelijkheid om te kunnen leven in een land waar mensen worden vermoord voor niets minder dan het bezit van een typemachine of het verspreiden van ‘opruiende’ pamfletten, gedwongen  te vluchten. De Trein naar Triëst staat symbool voor deze vlucht en vanaf het moment dat Mona deze trein neemt, zal haar leven worden versluierd door het gevoel van gemis dat zij in de jaren daarna zal meedragen.

In een interview met Domnica Rădulescu stel ik haar een aantal vragen over deze opmerkelijke roman, een verhaal dat een diep verlangen naar liefde en vrijheid in zich meedraagt. Of, zoals het in Roemenië wordt genoemd: een verhaal waarin Dor, een gevoel van melancholie, zich laat vermengen met het leven van alledag. Hoe uitzonderlijk dat leven dan soms ook kan zijn.

Link: Interview Domnica Rădulescu

Nog maar een paar uur en dan is het voorbij. Het is een raar idee. Natuurlijk weet iedereen dat het leven eindig is, maar wanneer het dan zo dichtbij komt dan wordt het natuurlijk we heel erg echt. De artsen zijn het er niet over eens wat het nu precies is, maar dat ik vandaag nog dood ga, ja, daar zijn ze het wel over eens.Het vreemde is dat ik mij helemaal niet ziek voel, dus ook niet echt denk dat ik er over een paar uur niet meer ben. Ik kijk naar de mensen om me heen en denk: ‘Jullie wel, voor jullie is er nog een toekomst. Sinterklaas gaan jullie collectief vieren, misschien niet met elkaar, maar vieren gebeurd toch zeker wel.’ En hoewel ik niets om Sinterklaas geef voel ik me toch een buitenstaander, omdat ik weet dat ik het niet meer zal meemaken. Sterker, ik zal de dag van morgen niet eens meer beleven.Ook zal ik die serie die ik al een paar jaar volg niet meer kunnen afzien en de nieuwe lentecollectie van volgend jaar, ook die zal aan mij voorbij gaan. Geen oliebollen, geen verjaardagen, geen vakanties waarvan ik achteraf denk: ‘Dat had beter gekund’, en geen regenachtige momenten, want vandaag schijnt de zon.Maar het ergste van alles zijn de dromen die ik nooit meer zal zien uitkomen. De droom hoe mijn kinderen er over 15 jaar uit zullen zien is er daar één van, mijn roman in de boekschappen van de plaatselijke boekenwinkel een ander.Ik neem me voor dat ik niet dood ga. Ik voel me niet ziek dus het gaat gewoon niet gebeuren. De artsen hebben ongelijk, dat komt vaker voor. Om dood te gaan moet ik me toch minstens onwel voelen.Moe ben ik wel, dus ik ga gewoon even rusten, en als ik dan straks wakker word dan ben ik alles vergeten en ga ik gewoon verder met mijn leven.Misschien regent het dan wel.