Tasz schrijft…

Deze week zijn wederom twee interviews gepubliceerd. De eerste heb ik gehouden met Lenette van Dongen en is deze week gepubliceerd op Ezzulia.nl. Haar tweede bundel columns Morgen ga ik weer van hem houden is net verschenen bij Uitgeverij Contact en is een verzameling columns eerder verschenen bij Opzij. Hieronder de link.Interview Lenette van Dongen: Ezzulia.nlHet tweede interview heb ik gehouden met Philip Kerr. Hij heeft net de fantastische thriller Een Stille Vlam uitgebracht. Een roman die ik iedereen van harte kan aanbevelen. Bernie Gunther speelt de hoofdrol in opnieuw een ijselijk scherp en goed geschreven verhaal.Hieronder de links voor het interview van Philip Kerr:SP!TS interview (pag. 16 & 17) (ingekorte versie)Ezzulia.nl (volledige versie)

   Op 7 september had ik het genoegen om Robert Goddard live te mogen interviewen op Manuscripta, de feestelijke opening van het nieuwe boekenseizoen. Vandaag is dit interview verkort gepubliceerd in dagblad SP!TS en volledig verschenen op Ezzulia.nl.

Voor wie geïnteresseerd is hier de beide links:

SP!TS: Verkorte interview Robert Goddard (pag. 15)
Ezzulia.nl: Volledige interview Robert Goddard

Foto gemaakt door Carien Touwen ©

   Begin 2001 bezat Rudi Dekkers twee vliegscholen en was hij bezig met het oprichten van een vliegtuigmaatschappij in Florida. Vliegen was zijn grote passie. He was living the good life. Dat veranderde drastisch op 11 september. Mohammed Atta en Marwan Al Shehhi, de piloten die met gekaapte Boeings het WTC in vlogen, hadden hun brevetten namelijk gehaald op zijn vliegschool… 

In de commotie die volgde verloor Rudi Dekkers alles. Klanten liepen weg en bleven weg. De media en de politiek tastten zijn imago aan. Banken, zakenpartners en zelfs zijn vrouw lieten hem in de steek. In De vliegende Hollander vertelt Rudi over zijn jeugd in Nederland, zijn eerste banen en liefdes, waarom hij uiteindelijk in Florida terechtkwam, en hoe 9/11 zijn leven op zijn kop zette. Rudi Dekkers vertelt ook openhartig over zijn kennismaking met Atta en Al Shehhi, over hun gedrag en vaardigheden, en legt ook uit hoe de machtigste natie ter wereld op de knieën werd gedwongen door twintig jonge moslims op sportschoenen.

Gisteren had ik het genoegen om Rudi te mogen interviewen en vandaag, 7 jaar na 9/11, de dag waarop de wereld werd opgeschrikt door een flink aantal terroristische aanslagen in Amerika, is dit interview gepubliceerd op Ezzulia.nl.

Voor wie geïnteresseerd is, hierbij de link: Interview Rudi Dekkers

   Gisteren vond de publieksdag van Manuscripta, de feestelijke opening van het nieuwe boekenseizoen, plaats. Ik had het genoegen om een live interview te houden met Robert Goddard dat later zal worden gepubliceerd in SP!TS en op Ezzulia.nl. 

Voor de liefhebbers hier alvast een sfeerverslag met een paar foto’s van Carien Touwen op Ezzulia.nl: Manuscripta Sfeerverslag (en ja, er is ook een foto van Robert Goddard en mijzelf, met dank aan Carien Touwen)

    Dinsdag 2 september was ik aanwezig bij de ‘Bert van Selm’ lezing. Deze werd gehouden op de Universiteit van Leiden door niemand minder dan Arnon Grunberg. Hij zal daar dit jaar een aantal gastcolleges houden en tevens de ‘Bert van Selm’ lezing en de ’Albert Verwey’ lezing die op 16 oktober zal plaatsvinden.Zo’n lezing kan leuk, interessant en zelfs vervelend of langdradig zijn. De laatste twee waren in dit geval absoluut niet van toepassing. Het was een leerzaam, interessant en zelfs humoristisch verhaal, waar wederom het talent van Grunberg duidelijk zichtbaar werd. Met als leuk detail een gedrukte uitgave in beperkte oplage van 250 stuks.Hoewel de hele voordracht zeer de moeite waard was, is er één zin in het bijzonder die mij meteen aansprak en bijbleef. De strekking was: ‘Wie blijft wachten op antwoord, is veroordeeld tot passiviteit.’Wie blijft wachten op antwoord, is veroordeeld tot passiviteit. Een zin die mij raakte en mij tot zelfanalyse  dwong. Er ontstonden vragen en aangezien ik in essentie niet passief ben, begon ik meteen te zoeken naar antwoorden. Waarom word je dan passief, hoe ontwikkeld deze passiviteit zich en wat houdt dit dan in?Van alle kanten bekeek ik de lading die deze zin in zich meedroeg, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat de stelling juist is. Je wordt passief als je te lang blijft wachten. In afwachting zijn drukt op zichzelf al een passiviteit uit. Een verlangen naar. Alsof je jezelf in de koeling hebt gezet. Alles staat stil tot het antwoord komt.Sommige mensen blijven altijd wachten op antwoord. Wachten op een telefoontje van die leuke jongen in het café, wachten op antwoord van een uitgeverij, wachtend op antwoord op wat dan ook. Eerst is het een reëel wachten, maar hoe meer tijd er voorbij gaat, des te meer wordt het een excuus. Een excuus om zelf geen actie te ondernemen. Dat hoeft namelijk niet. Je wacht immers. En zolang je wacht, doe je toch iets?Nu vind ik mezelf niet bepaald een passief typje, ik denk dat mensen die mij kennen dit kunnen beamen, maar ook ik betrapte mijzelf op bepaalde vormen van wachten op antwoord. Ongemerkt had een zekere passiviteit zich in mijn leven opgedrongen en ik was me er niet eens bewust van geweest.Tot nu toe nog geen probleem. Ik had mijn eigen valkuil van passiviteit ontdekt, maar hoe nu verder?Bij sommige van deze gedefinieerde wachtmomenten lag de oplossing voor handen. De duur van het wachten was inmiddels zo lang geworden dat een reële kans op antwoord waarschijnlijk nooit zou komen. Die kon ik dus aan de kant schuiven. Weg ermee.Bij een paar andere was dit helemaal niet zo duidelijk. Dus de volgende vraag diende zich meteen aan. Waarom ben ik mij daar niet eerder van bewust geweest en wat moest ik daar nu mee?Hoewel de passieve staat op zichzelf reactief is, is passiviteit als zelfstandig naamwoord zeer proactief. Passiviteit is gluiperig en cultiverend, voor je het weet heeft het bezit van je genomen en controleert het je leven. Een parasiet die zich tegoed doet aan het zwakke vlees. Het komt voor in relaties, werk en privé situaties zoals hobby’s.  Hoewel bij de laatst genoemde deze minder kans van slagen heeft, dus minder  voorkomt dan in de eerste twee.Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat elke vorm van wachten op antwoord op zichzelf onzinnig is. Waarom alleen wachten als je ondertussen ook andere acties kan ondernemen. Het één sluit het ander niet uit en kan elkaar zelf complimenteren. Daarbij is wachten op antwoord niet alleen passief, het drukt ook een bepaalde angst uit. Angst om te falen, angst om te worden afgewezen, of juist de angst om succesvol te zijn. Alleen zelfkennis en zelfanalyse kan bepalen wat de onderliggende reden is.Ik denk dat iedereen het erover eens kan zijn dat Arnon Grunberg alles behalve passief is, hoewel niemand geheel kan overzien in welke vorm deze zich bij hem manifesteert, mijzelf hierbij als voorbeeld nemend. Het blijft een persoonlijke aangelegenheid.Ik heb in elk geval besloten om passiviteit, hoe klein dan ook, volledig uit mijn leven te bannen. Te beginnen met… jawel, het opruimen van de kamer van zoonlief, of liever de vuilnisbelt die nog de vage contouren van een kamer heeft. Niet langer wacht ik op zijn antwoord, ik ga zelf actie ondernemen. Wees eerlijk, de vuilnisbak is geduldig en levert een hoop minder ergernis op. Tenminste bij mij dan…

Doodgaan hoort bij het leven. Als ik iets weet is dat het wel. Op 38 jarige leeftijd kan ik zeggen dat de dood bijna vertrouwd is geworden. Als kind kreeg ik leukemie en als ik mijn oom mag geloven was het destijds bijna miraculeus dat ik het mocht overleven. Vreemd genoeg herinner ik mij daar zelf niet veel van. Wel dat ik ziek was, maar doodsangst, nee, dat heb ik toen niet echt gehad. Misschien gaan kinderen daar wel veel luchtiger mee om, beseffen ze intuïtief dat de dood ook een vorm van leven is.Mijn ouders zijn inmiddels ook alweer een aantal jaren overleden, dus wees ben ik ook. Echter als je 29 bent is dit ‘Oliver Twist’ gevoel niet als zodanig aanwezig. Verdriet wel, dat blijft altijd hetzelfde, net als wanhoop en eenzaamheid.Vorige week overleed Annie. Een vrouw die 31 jaar lang een grote rol heeft gespeeld in mijn leven. Natuurlijk zagen wij elkaar de afgelopen jaren minder vaak dan toen ik nog een kind was, maar haar invloed is altijd aanwezig geweest en, zo realiseer ik me nu, zal dat ook altijd blijven.Afgelopen vrijdag was de begrafenis. De familie had mij gevraagd een speech te houden, een verzoek dat ik met beide handen heb aangegrepen. Natuurlijk wilde ik spreken, emoties of niet. Ook mocht ik helpen om de kist te dragen. Het voelde goed. Triest en verdrietig, maar ook mooi en sereen. We schaarden ons allemaal rond haar kist en deelden onze herinneringen. Een mooier en passender afscheid had er niet kunnen zijn. Er werd gelachen, gehuild, verbaasd en gedeeld, precies zoals Annie was en had geleefd.Inmiddels is de nieuwe week is weer begonnen. Het leven gaat door, net als de dood. Toch kan ik niet zomaar over haar dood heenstappen en kwam Annie vandaag meerderenmalen in mijn gedachten. Tijdens de normale bezigheden vandaag, maar ook tijdens het schrijven aan mijn roman. Het voelde alsof ze over mijn schouder meekeek en mij glimlachend, met af en toe een corrigerende tik, gadesloeg. Misschien slechts een gevoel, maar een gevoel kan soms echter en reëler zijn dan welke gebeurtenis dan ook.Annie heeft mij aangezet te gaan schrijven, studeren, na te denken over het leven, niet bij de pakken neer te zitten, sterk te zijn en door te gaan. Annie heeft het zaadje van hoe je kunt leven bij mij gepland en eigenlijk pas dit weekend heb ik het gevoel dat deze plant is gaan groeien. Net nu ik het zo nodig heb laat zij me haar lessen weer herinneren en kan ik eindelijk proberen deze stap voor stap goed toe te passen. Alsof ze met haar dood mij heeft willen wakker schudden. Bij Annie sta ik nergens meer van te kijken. ;-)De dood hoort bij het leven. De dood geeft verdriet, maar ook vreugde om dat wat is geweest. Maar wat de dood vooral leert is niet te wachten. Leef nu en leef goed, later kan namelijk morgen voorbij zijn. Of je nu 83 bent zoals Annie, of 38 zoals ik.