Tasz schrijft…

Deze week staat in het teken van verdriet en dood. Na aan het begin van de week ook al slecht nieuws te hebben gehad, kreeg ik gisteren bericht dat een zeer dierbaar iemand is overleden. Iemand die ik al sinds mijn 7de ken en een zeer grote rol in mijn leven en mijn ontwikkeling heeft gespeeld. Haar huis was voor mij een vluchthaven, uitlaatpost, school, ruimteschip, bibliotheek en schrijfplek en zij was mijn coach, supporter en iemand die geen genoegen nam met mijn achtergrond en mij keer op keer voor een nieuwe uitdaging plaatste, of ik het nu wilde of niet..Voor de vakantie zou ik haar nog een keer opzoeken. Het ging slechter, ze was oud en begon licht te dementeren, maar helaas liet mijn eigen gezondheid het niet toe en  moest ik e.e.a. uitstellen tot na augustus. Te laat. Een witte envelope met een grijze rand, één die ik de laatste tijd te vaak heb gezien, viel gisterochtend op mijn deurmat. Van een laatste ontmoeting en afscheid zou het nooit meer komen.Toen kwam de avond en ging de telefoon. Het was haar dochter. Ze vroeg mij of ik iets over haar moeder wilde vertellen op de begrafenis. Natuurlijk heb ik toegezegd, buiten dat ik het een grote eer vind om te mogen spreken op de begrafenis van een vrouw die ik mijn hele leven heb bewonderd en mij heeft gestimuleerd om te gaan schrijven en studeren, voelt het voor mij ook als een soort van afscheid, een afronding van een relatie die 31 jaar heeft mogen duren. Een emotionele opdracht, maar één die ik zeker ga en moet doen.Dus nu ben ik aan het schrijven en word ik overmand door herinneringen zoals haar liefde voor boeken en schrijven, haar liefde voor kennis en ontdekken, haar perfectionisme en onafhankelijkheid, allemaal eigenschappen die ze op mij heeft overgebracht en waar ik mijn hele leven al profijt van heb en liefdevol op terugkijk. Ook herinner ik mij haar verhalen over de oorlogstijd en hoe ze sprak tegen haar moeder, die al jaren overleden was, terwijl ze vegetarische schotels bereidde. Ovenschotels, zuurdesembrood en pepermuntthee, geuren en smaken die onlosmakelijk met haar waren en blijven verbonden.Vrijdag is de begrafenis, aan de andere kant van Nederland. Een plek met veel bomen, rust en natuur. Precies waar ze van hield, de perfecte plek om voor altijd te slapen…

Het donker put me uit, vaagt me weg. Laat mijn diepste wezen verdwijnen in een tijdloos iets. En waarom eigenlijk? Waarom kan ik mijn bestaan niet in gewone helderheid leiden. Waarom kan ik niet uiting geven aan dat wat ik ben, aan dat wat ik wil zijn.Vroeger was alles zo anders, vroeger zou dit alles niet plaats hebben kunnen vinden, zou er geen ruimte worden gegeven aan zijn angst, zijn vrees. Maar ja dat was vroeger. Nu bestaat vroeger niet meer. Nu lijkt vroeger een belachelijk iets en is hangen in een verleden wat er uiteindelijk niet meer toe doet nog belachelijker dan al zijn ongegronde angsten die mij hier hebben doen belanden.Het begon allemaal als kleine eigenaardigheden. Als de zon scheen en ik de mooiste, langste en donkerste capriolen maakte leek hij van mij te schrikken. Eerst besteedde ik geen aandacht aan deze kleine eigenaardigheden. Ik vond zijn schrikreactie’s eigenlijk wel grappig, ze maakten mijn zijn nog werkelijker, nog schokkender. Ik was me natuurlijk ook van geen kwaad bewust. Alles ging namelijk in samenspel met hem, zonder zijn bewegingen kon ik immers niet bestaan.Maar goed, zoals ik al zei ik kon er in het begin wel om lachen, tot ik begon te merken dat hij zich alleen nog maar ging ophouden in het schemerlicht. Ik voelde me zwakker worden, maar kon me nog net handhaven in het flakkerende licht van de kaarsen die hij ter vervanging aanstak. Mijn vrolijke vormen veranderden in grillige, angstaanjagende beelden die over het meubilair gleden en hem nog meer in zijn schulp lieten kruipen. Wat kon ik doen? Ik was afhankelijk van hem, ben nog steeds afhankelijk van hem. Ik heb geen krachten van mezelf. Hij bepaalt, hij beslist, hij laat me zijn, hij sloot ons op. En daar zaten we dan, hij in de waan dat ik was verdwenen en ik in de zekerheid dat hij werd wat ik altijd was geweest. Zijn vrees ging hem echter ook in het duister overheersen, zijn eigen duistere ledematen waren verworden tot meer dan alleen ledematen en hij besloot liever deze wereld te verlaten in plaats van één te zijn met zijn grootste angst.Ze vonden hem bungelend met mij dansend aan zijn voeten. Het licht wat binnenstroomde toen ze hem daar zagen hangen was mijn grootste moment. Ik bestond weer, zingend in de zon liet ik mijn vrolijkste capriolen zien, bestaande uit de gruwelijkheid van zijn eenzaamheid, zijn niet zijn. Ik ademde het licht in, was zo gelukkig, dacht in mijn naïviteit dat na het geluid van hamer het licht wel weer terug zou komen. Zelfs toen ik het donkere geluid van zware aarde boven mijn hoofd hoorde vallen besefte ik niet dat ik voor altijd werd ingesloten.En nu lig ik hier, al een eeuwigheid, tenminste zo voelt het. Er zijn er meer zoals ik. Soms als mijn eigen gegil in mijn hoofd even verstomd lijkt het net of ik ze kan horen. Schrapend tegen de muren van hun zesvlakkige gevangenissen, smekend om licht, smachtend naar leven. Wachtend op bevrijding, wachtend op een laatste dans, bevrijdt uit het niets van het schaduwloze duister…© Natasza TardioNOTE: Dit stuk was eerst geplaatst in het Engels, maar op speciaal verzoek van Di Mario heb ik het vervangen door een Nederlandse versie.

De laatste dagen, of eigenlijk nachten, heb ik alleen maar gelezen en gemiddeld zo’n 2 uur geslapen. Er staan flink wat interviews gepland voor de komende tijd, dus de boeken en manuscripten stromen binnen in huize Tardio.De afgelopen 2 dagen/nachten heb ik de volgende boeken/manuscripten gelezen:- Een stille vlam – Philip Kerr (absolute aanrader!)- Een oude schuld – Robert Goddard(op 7 sept. zal ik hem om 13.15 uur live interviewen op Manuscripta,de opening van het nieuwe boekenseizoen)- De nieuwe bundel columns van Lenette van DongenInmiddels ben ik bezig met de nieuwe roman van Judith Visser die binnenkort uitkomt. Dit ongeredigeerde manuscript is een probleem, want het is zo intens en goed geschreven, dat al mijn andere werk er vandaag bij inschiet.En verder lees ik momenteel Isa, de debuutroman van Ewoud Butter. Net begonnen, maar het begin is zeer veelbelovend. Een grimmig en luguber eerste hoofdstuk zet meteen de toon.Al deze auteurs zal ik tussen nu en eind september interviewen, wat het lezen natuurlijk nog leuker, maar soms ook ingewikkelder maakt. Wat als je het boek helemaal niets vindt?Gelukkig is dat bij bovenstaande auteurs en hun romans cq manuscripten niet het geval, dus voorlopig hoef ik me nog nergens druk over te maken… als je tenminste even vergeet dat ik van al deze gelezen boeken ook nog een recensie moet schrijven. Bijkomend voordeel, voor mij dan wel te verstaan: lezen ontspant, net als schrijven, dus ik hoef me inderdaad nergens druk over te maken.En nu, nu ga ik snel weer verder met lezen. Het manuscript van Judith Visser ligt te verleidelijk te lonken en ik, ik ben zwak…Fijn weekend allemaal.

  Ik ben weer terug in Nederland en eerlijk gezegd omarm ik het koele weer. Het was warm in Zuid-Italië, zo warm dat ik de laatste week heb doorgebracht met een zware migraineaanval. Injecties hielpen niet, maar het koele klimaat van ons kikkerlandje bracht gelukkig al snel wat verlichting.

Op mijn YouTube account heb ik een paar filmpjes van de vakantie geplaatst. Voor wie geïnteresseerd is: YouTube Tasz

Omdat ik drie dagen voor vertrek een aantal tenen brak kon ik niet goed uit de voeten in het kleine bergdorpje waar ons huis staat, dus ik heb veel tijd op ons balkon doorgebracht, met op de achtergrond mijn bergschoenen die verlangend door de open balkondeuren naar de bergen staarden.

Dit jaar waren er dus geen lange wandeltochten of zelfs een korte wandeling door het dorp, jammer maar helaas, mijn voet werkte niet mee. Wat restte waren doktersbezoeken, nieuwe manuscripten, pas uitgekomen boeken en natuurlijk pen en papier. Ach, op het eerste punt na zijn er ergere tijdbestedingen, niet dan?

NB: Op Ezzulia is deze week het interview gepubliceerd, dat ik begin juli heb gehouden met Bettina Drion, n.a.v. haar boek ‘Een doodgewone week’. Voor de liefhebbers: Interview Bettina Drion