Tasz schrijft…

     Haar gezicht brandde, het deed pijn. Terwijl ze haar rechterhand beschermend tegen haar wang duwde, kwam ze met behulp van haar linkerarm half overeind. Meteen kneep ze haar ogen samen. De zon scheen recht in haar gezicht. Ze hield haar hand schuin boven haar wenkbrauwen en opende haar ogen.Een open plek, met bomen. Overal om haar heen bomen. Ze draaide zich half om en zag dat het achter haar hetzelfde was. Om haar heen hoorde ze getjilp, met een continue bonk. Kadong, kadong, kadong. Een snel ritme, bonkend in haar hoofd en borstkast.Toen keek ze opnieuw naar voren. Er lag daar iets. Instinctief zette ze haar hand op de grond en duwde haarzelf verder naar achteren. De grond voelde nat en hobbelig. Wat daar lag was ook hobbelig. Flitsen van een gezicht schoten door haar hoofd. Gehijg, duisternis, gegil. Meer flitsen. Vlekken, ze zag zoveel vlekken.Zonder na te denken sprong ze overeind. Ze moest hier weg. Het gevoel overviel haar plotseling. Weg, ver weg van deze plek. De rode scheuten in haar rug, schouder, heup en enkel merkte ze nauwelijks op. Het was er wel, het was er niet. Ze moest in beweging blijven. Maar waarheen? Waarheen was de juiste weg?  Ze wist niet waar ze was, ze wist alleen dat ze hier niet moest zijn. Ze filterde wat voor haar lag weg en liet haar blik met een boog de rondte ingaan. Alles leek hetzelfde. Ze beet op haar onderlip en besloot richting de zon te lopen. Ze moest toch wat.Met een strak gezicht keek ze richting de bomen. Ze kon niet anders dan de open plek verlaten. Haar volledige zicht verruilen voor de beperking die het bos haar zou bieden. Beperking en bescherming, toen begon ze richting de bosrand te lopen.Beperking en bescherming. Ze had de roodbruine vlekken op haar kleding proberen te negeren, maar ze had ze wel gezien en zien is weten. Dat zei haar opa altijd. Zien is weten.Dus ze wist het. Ze wist dat ze iets met die hobbelige vorm die voor haar had gelegen te maken had. Wat ze nog meer had gezien probeerde ze te negeren. Hobbelige vorm was alles wat ze nu aankon en dat was al een heleboel voor dit moment. De rest kwam later wel…

Vorige week heb ik het Praags Dagboek van Petr Ginz gelezen. Een interessant verhaal, aangevuld met korte verhalen, getuigenissen van zijn zus Chava en delen van haar dagboek. Praags Dagboek verteld het verhaal van een joodse jongen die zich staande probeert te houden in het Praag van 1941-1942. Een Praag waarin het Nationaal Socialisme snel oprukt en de samenleving als een sluipmoordenaar overvalt. Het is een nuchter geschreven verslag, vol van onderdrukte emoties en zeer de moeite waard. Voor Ezzulia heb ik een recensie geschreven. Deze is nu te lezen via de volgende link:Recensie ‘Praags Dagboek’ - Petr Ginz

     Diep in en uit ademend stond ze met haar benen wijd over het lichaam. Haar borstkast ging heftig op en neer en zonder verder te bewegen keek ze naar beneden. Gedachteloos veegde ze met haar hand langs haar gezicht. Toen diezelfde hand over haar mond gleed,proefde ze een metaalachtige smaak. Toen pas werd ze zich bewust. Alsof ze ontwaakte.Haar blik gleed naar haar rechterhand. Die voelde zwaar. Een bruingevlekte steen. Nat. Het gevlekte spreidde zich uit over haar hand en veranderde van bruin in rood. De plotselinge spanning in haar lichaam ontlaadde zich door haar hand te laten ontspannen. De steen stuiterde via haar enkel op de grond en meteen wierp ze haar blik weer op het lichaam, of om preciezer te zijn, op het gezicht. Net zo rood als haar hand. De linkerkant van het gezicht leek op een soort van moes.Langzaam stapte ze achteruit.  Een stem schreeuwde in haar hoofd. WAKKER WORDEN, WAKKER WORDEN, WAKKER WORDEN… en instinctief draaide ze haar hoofd van links naar rechts. Vlugger, sneller.  Ontkenning was het niet. Als die stem maar stil zou houden, dan kon ze nadenken.Half struikelend viel ze achterover. Slepend door de modder met haar kont, toen hield ze stil. Haar rechterbeen languit, haar linker half opgetrokken. De stem klonk nu meer achter in haar hoofd. Kwaadaardig, maar meer fluisterend. MOORDENAAR, MOORDENAAR… Maar ze kon geen moordenaar zijn. Ze kon het zich niet herinneren. De steen in haar hand was niet van haar. Het bloed… Wat gebeurde er toch?Wat was het laatste dat ze zich herinnerde, het laatste wat ze had gedaan voor ze hier was? Haar knijpende ogen trokken strepen in haar voorhoofd. Concentratie. Opperste ingespannenheid. Maar het bleef leeg. Er was helemaal niets. Tot het metaalachtige smaakje zich in haar mond had gemanifesteerd was er niets geweest. Een ‘awakening’. Haar geboorte als het ware. Maar de geboorte van wie? Ze herinnerde zich niets, zelfs wie ze was. Geen naam, geen gevoel, geen beelden, slechts leegte.Misschien moest ze gewoon blijven zitten. Dan zou er vanzelf wel iets veranderen. Waarom ze dat dacht wist ze niet. Ze voelde het gewoon.Dus bleef ze zitten. Zelfs toen het donker werd bleef ze zitten en toen haar ogen af en toe dichtvielen, toen nog bleef ze zitten. Pas toen ze echt in slaap viel gleed haar slappe lichaam langzaam onderuit. Na 45 minuten kroop ze ineen. Alsof ze in bed lag, met aan haar voeten een teddybeer. Het rood was dan gewoon waterverf.Hoewel je in het donker toch geen kleuren zag. Net als in dromen overigens…

Op 6 mei 2008 was ik in de gelegenheid om in Napels,  een lezing van Arnon Grunberg bij te wonen. Voor ezzulia.nl heb ik hier een artikel over geschreven. Het was een heel interessante lezing waarin Arnon dieper inging op zijn wereldbeeld dat zich weerspiegeld in zijn boeken, identiteit, de geschiedenis rond Marek van der Jagt en nog een aantal andere zaken. Voor mij was het de eerste keer dat ik Arnon Grunberg in persoon kon horen en zien spreken, voorlezen en kort kon ontmoeten. De lezing was zeer de moeite waard, ik hoop het artikel ook.Voor wie geïnteresseerd is, vanaf vandaag is het artikel te lezen via de volgende link:Interview Arnon Grunberg - Lezing Napels

Onzichtbaar beweeg jij

Altijd door mijn leven

Toen en nu

Jouw gezicht zoals het was

Bijna was ik het

Helemaal vergeten

Net als jouw lach

De geur van je haar

Wat ook ooit was

Mijn herinnering lag

In tranen en wanhoop

Geschreeuw

Zo intens

In stilte toch hard

Soms als ik slaap

Dan gil je mij wakker

Onzichtbaar blijf jij

Het kind dat je was

Natasza - 17 mei 2008

Vanmiddag moest ik even in het ziekenhuis in Den Haag zijn. Geen probleem zou je denken en inderdaad so far so good. In Den Haag was het weer echter een stuk slechter dan in Noord-Holland en op de terugweg was het inmiddels aardig aan het regenen. Dat niet iedereen hierop berekend was bleek al snel. Terwijl ik mij door de binnenstad van Den Haag wurmde kwam er plotseling een auto uit een schuine zijstraat. Ik reed niet snel dus stond meteen stil, echter de vrouw in de andere auto had hier wat meer moeite mee en als in een vertraging zag ik de voorkant van haar auto zich in de punt van mijn rechterbumper boren. Resultaat: een kapotte bumper en rechterspatbord, met kneuzingen aan mijn rechter-voorportier. Al en al niet slecht, een klein beetje blikschade en ik kon tenminste nog rijden. Haar auto was er echter erger aan toe. Volledig verkreukelde voorkant en motorkap en nog een zielig koplampje wat half aan haar auto hing. Gevalletje sleepdienst dus. Ik weet niet wat ik heb met auto ongelukken, proberen ze niet van de achterkant mijn bolide te enteren, dan wel via de zijkant. Echter mijn auto geeft niet zo gauw toe en tot nu toe wordt elke aanval afgeweerd en zo reed ik na anderhalf uur weer verder, op weg naar Amsterdam. Wat een dag…

Het is warm in Nederland, sterker nog, het is de warmste Pinksteren sinds 1985 zo meldt het Parool. Het zij zo, ik heb mij voornamelijk verschanst achter mijn computer en probeer te schrijven. Warm of niet. Daarbij ben ik ook niet echt een zonnebader. Gevalletje kreeft ligt dan al gauw in het verschiet. Rood haar, lichte huid. Gelukkig ben ik geen strandliefhebber, anders dan een romantische wandeling.Bakken in de zon is gewoon niet mijn ding. Van de zon genieten op een terras of in de schaduw van een paar bomen anderen bekijken, ja dat wel. Niets is zo interessant als hoe mensen zich gedragen. Interessanter dan welk boek dan ook. De zon zorgt er voor dat deze gedragingen zich grotendeels buiten af spelen. Een soort van externe aansturing ter inspiratie. Wat wil een mens nog meer?

Napels, 6 mei 2008

  Een bijzondere dag, vandaag zou ik eindelijk Arnon Grunberg gaan ontmoeten. Een schrijver die ik  zeer bewonder, vooral om zijn schrijfstijl, maar ook om zijn manier waarop hij het leven op een voor mij zeer realistisch manier neerzet en invult. 
Na bijna 4 uur rijden in de auto, AG (Arnon Grunberg) had mij er al op gewezen dat niemand meer dan 2 uur voor hem zou moeten reizen, kwam ik ietwat verlaat bij de locatie aan. Niet erg, in Italië begint alles te laat, dus ook deze lezing.
Na een paar woorden met AG te hebben gewisseld, alsmede met de organisatie begon de lezing. Een lezing die werkelijk zeer interessant, bij vlagen amusant, maar zeker de moeite waard was. Na afloop sprak ik nog even met AG, waar hij mij verbaasde toen hij zonder aanwijzingen of zelfs deze te zeggen, wist hoe hij mijn naam op de juiste manier moest schrijven. Alleen daarvoor verdient iemand al mijn bewondering ;-). 
  Na hem een kleinigheid, een Tibetaans Boeddhistische Dorje (symbool voor verlichting), te hebben overhandigd, die hij overigens volgens eigen zeggen naar Irak zal meenemen als talisman, reed ik in 3 uur terug naar mijn huis in de Italiaanse bergen. Een achteropbotsende gebruikende crackjunk voor lief nemend. In Napels kun je immers alles en tegelijkertijd niets verwachten.
Dit weekend zal ik de lezing omzetten in een stuk voor Ezzulia.nl. Hoewel ik op persoonlijke gronden ging, kon ik mijn journalistieke inslag niet onderdrukken en wil andere liefhebbers van goede literatuur deze zeer interessante lezing toch niet helemaal onthouden. Nu maar hopen dat de Dorje hem geluk zal schenken mocht hij dat nodig hebben. In elk geval voor een behouden reis en verblijf naar en in Irak.

Saluti
Natasza

  Na ruim een week te hebben verbleven in Zuid-Italië (Campania), hier een snelle update van wat er is gebeurd de laatste dagen.

Maandag 28 april 2008
Zoals al vermeld in mijn vorige blog heb ik een kleine operatie in mijn rechterwijsvinger ondergaan, zonder verdoving wel te verstaan. Dit is goed verlopen en met een lach op mijn gezicht, al grapjes makend, werd mijn geliefde vinger opgemaakt. De dokter was zeer onder de indruk van mijn pijngrens, ik iets minder van de staat waarin mijn vinger zich bevond.

Dinsdag 29 april 2008
Na de schrik van mijn vinger, besluiten we om het leed te verzachten door flink te gaan shoppen in het oude centrum van Salerno. Hierbij worden ook wat nieuwe kleren voor de kids aangeschaft en de vlaggenpracht bewondert die Salerno sierde, aangezien de locale voetbalclub Salernitana is gepromoveerd naar de serie B. Qua niveau vergelijkbaar met onze ere-divisie.

Woensdag 30 april 2008
Koniningendag in Nederland, dus de kids gaan gekleed in oranje en de jongste  heeft zelfs oranje haar. Bewonderd door onze Italiaanse vrienden en kennissen gaan we op weg naar het klooster San Lorenzo (Padula). Ik heb al vele kloosters over de hele wereld mogen bezoeken en bewonderen, maar dit klooster is zo rijk aan fresco’s, houtwerk, bronswerk, architectuur, daarbij vallen vele in het niets. Aangezien een vriend van ons de beheerder is van het klooster, mogen wij enkele niet voor het publiek toegankelijke plekken bezoeken, zoals de kelder en de oude kloosterbibliotheek. De foto’s hiervan mag ik helaas niet publiceren, maar nogmaals het was een zeer inspirerende ervaring. Erg indrukwekkend en iets dat zeker in mijn schrijfsels terug zal komen.

Donderdag 1 mei 2008
Een nationale feestdag hier, dus net als de locale bevolking besluiten we om hoger en dieper de bergen in te trekken. Her weer is hier werkelijk schitterend en we gaan naar Vezulo. De lente laat zich hier in al haar pracht zien en vele bloemen sieren de grasvelden. ’s Avonds gaan we eten in het locale restaurant. Dit is een culinair feest, alles wordt vers bereid en is een genot om te proeven. Om over de wijn nog maar niet te spreken ;-). Wel met mate natuurlijk, ivm mijn vinger slik ik nog steeds antibiotica.

Vrijdag 2 mei 2008
Vandaag blijven we in Valle dell’Angelo. Samen met zo’n 35 paarden die worden gebruikt voor een bergrit. Ik ben dol op paardrijden en probeer deze hobby dan ook zeer regelmatig in Nederland te beoefenen. In deze bergachtige omgeving is dit echter wel een hele andere ervaring.

Zaterdag 3 mei 2008
Een jarenlange wens is vandaag in vervulling gegaan. We hebben met het hele gezin de Vesuvius beklommen. De nog steeds actieve vulkaan geeft bovenaan bij de krater nog steeds stoomgeisers af en natuurlijk een schitterend uitzicht over Napels en Pompeij. Een niet te vergeten ervaring voor ons allemaal.

Tot zover mijn update. Vanavond gaan we vrienden bezoeken in Agropoli, voor nu arriverderci en tot later.

Ciao
Natasza

P.s. ik heb hier maar zeer beperkt internet access (traag ook) en reageer dus weer op jullie blogs na mijn vakantie. Arriverderci!