Sanctus Spiritus
Uiteindelijk was het niet zo moeilijk om afscheid te moeten nemen. Ik wist dat ik zou gaan en hoewel ik het eigenlijk niet wilde en door wanhoop was gedreven, wist ik dat het zo ver was. Ik had er mijn hele leven over gedaan om dit te begrijpen. Geen leven zonder einde. En zo was het ook. Ik had haar gezien en zij mij. En daar was het einde, als een klap in mijn strakgetrokken witte gezicht. Toen ze hem naliep, probeerde jij mij te helpen, maar ik begreep niet waarom. Net zoals jij mijn waarom niet begreep. En toen was het gedaan, ik was niet meer. Verdwenen in de tijd. Ik zag de huilende gezichten, maar ook de twee bezwete lichamen waar de seks nog van afdroop. De geur opzwellend als een verstikkende laaghangende wolk. Het lef. De haat. Hoe durfde ze zich hier zo te vertonen, met hun schijnheilige gezichten waar de roomsheid van af te lezen was.´Geen grotere leugenaar dan een katholiek´, zou mijn vader hebben gezegd, maar wat wist hij er nou eigenlijk van. Hij was geboren met de belofte van atheïst bijna als brandmerk op zijn blote billen.Geen grotere leugenaar dan een katholiek. Waarschijnlijk uitgevonden door de ´tegenpartij´. Altijd vreemd gevonden, die verdeling in de hoofdstromen van onze religie. Hypocriet geneuzel natuurlijk. Er is tenslotte maar één God, echt onbegrijpelijk waarom hij in zoveel andere stromingen moet worden verdeeld. Als ie zou bestaan dan zou hij daar helemaal niet blij mee zijn geweest. Als je jezelf al niet persoonlijk kan verwoorden, dan wordt het toch wel verdomd lastig wanneer je volgelingen jouw teksten allemaal op een andere manier uitleggen en pretenderen de ware vertalers en begrijpers van het heilige boek te zijn. Dat creëert maatschappelijke verwarring, sociaal economische verschuivingen niet uitgesloten en het creëert, dit soort lijkenpikkerei. Twee neukende lichamen die zich conform de notitie, keurig op tijd op de plaats van het misdrijf bevinden. Allebei katholiek, dat rechtvaardigt het… voor hen dan… Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen. Zo was het tussen ons. Ik weet het allemaal en ik kon er niets aan veranderen. Een onafwendbaar geheel van feiten en gebeurtenissen. Ieder draagt zijn kruis.Ik had een naam, maar zelfs mijn naam ben ik vergeten en dikke zoute tranen biggelen over mijn wangen naar beneden. In mijn gedachten dan, want mijn lichaam heb ik verlaten en ligt als een dood stuk hout te wachten om te mogen vergaan. Ik heb verloren en zij genieten van de zoete smaak van overwinning. En het was niet eens wraak. Gewoon omdat het kon. Arrogantie besprenkeld met wijwater , vergezeld van hosties.Volgens mijn vader zouden katholieken zouden allemaal gekruisigd moeten worden. Ik voeg daar nu graag aan toe dat dit dan historisch zou moeten worden vastgelegd en standaard op school moeten worden vertoond. Als afschrikmiddel tegen toekomstige katholieken. Hoewel de Romeinen dat al eens zo´n tweeduizend jaar geleden hebben geprobeerd en jammerlijk ten onder zijn gegaan. De zetel van het katholicisme rust nu, waar ooit, hun grote vijanden, duizenden oorspronkelijke gelovers, van hun inmiddels gemuteerde religie, zijn gestorven. Hoe ironisch kan geschiedenis zich eigenlijk voorstuwen.Hoe ironisch kan ik hier nu naar kijken en tegelijkertijd realiseren dat er niets anders dan vergankelijkheid is. Leugens en vergankelijkheid. Net als die verdomde hypocrieten katholieken die hier nu uitjes ziften te wenen aan de voet van mijn kist. De kist waar ik mij in tracht te verstoppen.´Sluit de luiken´, zou ik willen gillen. Als ik nog kon gillen, maar er rest reeds een krankzinnige frustrerende piep in mijn denkvermogen. En zij blijven lachen achter hun maskers van tranen.Het was zo moeilijk om afscheid te nemen, maar toen ik sprong wist ik dat het goed was, ze verdienden elkaar. Quicumque vult salvus esse, ante omnia opus est, ut teneat catholicam fidem*. Verdomde katholieken…© Natasza Tardio - 12 januari 2008 (kort verhaal)* Al wie behouden wil worden, heeft vóór alles nodig, dat hij het algemeen geloof vasthoudt. (De Geloofsbelijdenis van Athanasius)
