Verloren engel
Zacht wapperen mijn haren in de wind, af en toe belandt er eentje in mijn mond, subtiel wijs ik deze de uitgang. Een stillende blik over het zacht golvende water. In de verte klinken de klokken. Een bijna heilig moment, sereen, stilte en toch ook weer niet. Zijn hand had ik nauwelijks gevoeld. Mijn huid was te gloeiend geweest, brandend met vurige vlammen naar binnen en nu alleen nog de herinnering terwijl mijn blik de flikkerende golven bestuderen.Ik voel de groefjes in mijn lippen strak trekken. De kus van de wind ontrekt mijn lippen van al hun vocht. Gespannen druk ik ze tegen elkaar, hard een aantal keer en dan voel ik de bevloeiing op gang komen. Mijn tong volgt. Een glijdend puntje draait een 360 graden rondje. Dat de groefjes binnen seconden zullen veranderen in groeven neem ik op de koop toe. Het brandende gevoel maakt mijn herinnering alleen maar intenser, zelfs het knipogende water draagt bij tot een tijdsreis. Mijn wangen gloeien.En dan dringt het als een knappende gloeilamp tot mij door. In mijn hoofd bestaat hij nog, leeft en ademt hij nog steeds dezelfde lucht als zijn ´objects of interests´. Net zo echt als toen. Van engel naar duivel. Een steek in mijn maag waarschuwt mij, mag ik wel zoveel vertellen. Het blijft moeilijk, maar misschien is de duivel toch ook wel een beetje te sterke aanduiding. Hij was misschien niet een duivel, maar meer een verloren engel. Verloren, maar met nog steeds de ´glow´ van vergane glorie, engelachtige glorie…© Natasza Tardio - 23 november 2007
