Tasz schrijft…

Hee Jonah,

Ik zit in de serre en kijk naar buiten. De thee brandt op mijn lippen en tong, het doet pijn, maar dat wil ik juist. Ik wil voelen, ik moet voelen. Ik neem nog een slok ,terwijl de damp mijn ogen laat tranen. Mijn geest beweegt zich als flarden mist door mijn hoofd. Zoveel gedachten, zoveel combinaties die de leugen lijken te onderstrepen. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Terwijl ik rusteloos om me heen kijk, zie ik in de verte een groep paardrijders en ik voel het gevoel weer. Het gevoel dat ik niet meer wil voelen, dat mij laat weten dat ik harder moet worden, niet bij de pakken neer moet gaan zitten, maar juist moet accelereren, dat dit verraad mijn pad juist zal verhelderen, dat het mij ergens klaar voor moet stomen. Maar in mijn buik voel ik een kriebel, alsof iemand zijn vingers om mijn maag legt en van binnen naar buiten de boel daar op stelten zet. Hotelkamers, treinreisjes, vliegtuigtripjes, ontbijtmeetings, stiekem elkaar nog even bellen of sms-en, sex van een afstand en sex heel intiem dichtbij, al deze herinneringen maakt dat mijn maag steeds krampachtiger lijkt te bewegen. Ik zal het missen, weet nu al dat dit nooit meer zo zal zijn, niet datzelfde vertrouwen, vertrouwen dat ten onrechte was gegeven. Ik zal nooit meer zo kunnen vertrouwen. Had ik maar nooit meer leren vertrouwen, nooit mijn hart had opgezet, vertrouwen gehad tegen beter weten in. Wat probeer ik mezelf te bewijzen? Dat het allemaal niet zo is, dat hij liefde kan voelen en eerlijk kan zijn? Houden van ´just doesn´t cut it, little girl´. Maar wat is het alternatief dan, Jonah? Langzaam afwachten en toekijken hoe alles langzaam doodbloedt? Dat is misschien nog wel veel pijnlijker. Zelfs wanneer hij eerlijk is, zelfs dan kan mijn vertrouwen in hem nooit meer worden hersteld. Zijn houding had daar een einde aan gemaakt. De afgelopen weken waren niet moeilijk, zelfs lekker rustig… en toch, toch mis ik hem… Ik bevind me in een soort treurige stilte. Aanschouwend blik ik naar buiten en kan niets anders doen dan mijn mond houden. Ik mis zijn vrolijkheid en aandacht, ik mis zijn avontuurlijkheid en zelfs zijn eigenwijsheid. Ik mis hem gewoon…Net als jou trouwens, nog steeds. Wanneer kom je nou terug? Kon dat maar hè? Gezond en een jonge God, anders zou je waarschijnlijk weigeren. Misschien zal je deze brief nooit ontvangen, maar mocht er toch een engeltje op weg naar boven zijn, misschien kan deze dan mijn woorden overbrengen aan jou.Groetjes aan God, als die er mocht zijn. Je kent me, ik blijf sceptisch.

Hidiho

Eva

Mijn vingers glijden over het gladde papier. De brief is klaar en langzaam sta ik op. Even had mijn hart weer eens tukje lichter gevoeld, jonger. In dat licht lijken mijn problemen lang niet zo groot. Ik loop naar de kast, hout, verweerd en oud. Daarin ligt mijn map, een map met nog meer brieven. Boven onder mijn bed liggen nog zeker zo´n 17 andere mappen vol met brieven aan Jonah. Vanaf de dag dat ik hem voor het laatst sprak, tot nu toe. Een soort van lange afstandscorrespondentie. Ik laat de brief in één van de plastic mapjes glijden, dan loop ik weer naar de kast. Tijd om weer in de realiteit te stappen. Kinderlijke brieven schrijven hoort daar niet thuis. MAAR HET HELPT, BIJ GEKKEN WERKEN DIT SOORT DINGEN. De stem in mijn hoofd klinkt luid en spottend. Gewoon negeren. Ik weet dat dit de enige oplossing is. EN JE FAVORIETE ´VROLIJKHEIDSPILLEN´, HOEWEL JE DAAR NOOIT ECHT VROLIJK VAN BENT GEWORDEN… Ik moet gewoon niet luisteren. Slechts één ding geldt: Terug naar de realiteit. Niets anders dan realiteit. Morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe prijzen en nieuwe kansen. KOM MAAR NAAR BENEDEN EN SLA JE SLAG. De spottende stem galmt nog even door. Ik hoor weer stemmen, net als toen. Mijn ademhaling versneld zich, en mijn hartslag is plotseling hoorbaar in mijn hoofd. Stemmen horen is geen goed teken, helemaal geen goed teken. Waarom voel ik me toch zo leeg, eenzaam en alleen? Is het de angst die van zich laat horen, angst die alle relevantie uit lijkt te bannen? Was Jonah maar hier… Hij had wel geweten wat te doen, in plaats van zich bezig te houden met nutteloze bezigheden, zoals brieven naar het Hiernamaals te sturen. Waarom voelt het dan alsof ik niets anders kan en mag doen. Alsof ik een beslissing moet forceren. Ik leg de map met brieven in de kast. Dan sluit ik de deurtjes. Alles veilig achter slot en grendel. Eigenlijk is er niet veel veranderd…

~ Fragment uit de nieuwe roman waar ik momenteel aan werk ~

© Natasza Tardio - 26 augustus 2007

Als niemand naar je luistert, ben je dan eigenlijk niet dood? Beweeg je jezelf dan eigenlijk niet als een soort geest tussen twee werelden? Dit is het verhaal van mijn wereld. De wereld volgens Jonah Kerns… ik dus.
De subtitel van weblog van Jonah Kerns. Wie is Jonah Kerns, waarom schrijf ik over hem en waar schrijft hij over? Allemaal vragen die ik hier zal proberen te beantwoorden.

Wie is Jonah Kerns?
Jonah Kerns is 16 jaar oud, spastisch en zit inmiddels alweer 7 jaar in een pleeggezin, nadat zijn ouders zijn geëmigreerd naar Amerika.

Waarom schrijf ik over Jonah en waar schrijft hij over?
Jonah is niet zomaar een jongen. Jonah is één van de karakters uit de nieuwe roman die ik momenteel aan het schrijven ben. Het idee om van Jonah meer te maken dan zomaar een karakter uit een verhaal, deed ik op toen een schrijfvriendin mij een mail toezond n.a.v. een schrijfwedstrijd van ´Op Ruwe Planken´. Hierbij moet je een neplog opzetten, zie: http://www.orpneplog.web-log.nl/.

Ik heb daar even over nagedacht en bedacht me toen dat ik wel een blog fictief wil laten schrijven door één van de karakters die voorkomen in de roman, die ik momenteel aan het schrijven ben. Een karakter dat misschien wel een ondergeschikte rol heeft in de roman, maar natuurlijk ook een eigen verhaal heeft, met eigen ideeën en belevingen. Jonah Kerns is zo´n karakter. In de roman die ik momenteel aan het schrijven ben, heeft hij weliswaar een grote impact op de hoofdpersoon Eva, maar het hoe en waarom komt eigenlijk nooit aan bod. Jonah Kerns is dus als het ware een soort van spin-off, die meedoet aan een schrijfwedstrijd. Zijn blog is een visie van hoe iemand die gevangen zit in zijn eigen lichaam, de wereld bekijkt en beleeft.

Mijn vorige blog was een stukje uit de roman waarin Jonah Kerns een bijrol heeft. Als je deze blog van mij, genaamd: Louise, en de eerste blog van Jonah´s weblog genaamd: Het begin, leest, dan wordt het waarschijnlijk helemaal duidelijk. In elk geval, mijn deelname aan de schrijfwedstrijd van ‘Op Ruwe Planken’, is: www.jonahkerns.blogspot.com.

Veel leesplezier.

Natasza

Roerloos kijk ik uit over het strakke water. Er is niets te zien, niets te horen, anders dan het zachte klotsen van het water tegen de steiger waar ik op sta. Een bijna bevroren beeld. Wanneer ik in de verte de lucht roze zie kleuren, weet ik dat de dag er bijna op zit. Het roze zal veranderen in rood en daarna zullen donkere wolken optrekken, tot er niets meer te zien valt. Zelfs geen bladstil water.
Ik had bijna zeker geweten dat het vandaag zou gaan gebeuren. Toen ik vanmorgen opstond, was deze overtuiging alleen maar sterker geworden. Wishfull thinking, dacht ik een beetje geïrriteerd. Het zit allemaal in je hoofd meisje… De stem van haar pleegmoeder klonk scherp door de leegte in haar hoofd. Gedachten bestonden er haast niet meer. Daarvoor had ik te lang staan te wachten. Op een gegeven moment worden zelfs je eigen gedachten oninteressant, of in elk geval, gesneden koek. Misschien dat Boeddhisten daarom zolang kunnen mediteren. Verzonken in mysterie, maar eigenlijk was het mysterie niet zo bijzonder. Als je maar lang genoeg blijft zitten, dan lukt alles. Een soort van bewust slapen, zonder je ogen te sluiten. De droom is een gefixeerd beeld van datgene wat je ogen als laatste registreren.
Ik voel lucht door mijn neus versneld mijn lichaam verlaten. Het geluid dringt door mijn hoofd alsof er een kanonskogel naast me wordt afgeschoten. Stilte is verslavend, denk ik spottend en draai mijn rug naar het water. De donkerrode lucht trekt mijn aandacht niet langer. Ook vandaag zal er niets gebeuren, zelfs mijn intuïtie laat mij in de steek, er zit niets anders op dan terug te gaan, te wachten op de ochtend en opnieuw een lange dag op de uitkijk te gaan staan.
Opnieuw schiet het gezicht van mijn pleegmoeder door mijn hoofd. Het was een grote vrouw geweest, met pikzwart haar, opgestoken in een bolletje op haar achterhoofd en een hoekige neus, die haar er nog strenger uit had laten zien, dan haar grote lichaam al deed. Doodsbang was ik geweest toen ik haar voor het eerst had gezien. Met mijn bruine koffer in mijn rechterhand, had ik probeerde ik mij te verschuilen achter de blonde mevrouw van de kinderbescherming. Niet dat zij zo vriendelijk was, maar haar onaardige gedrag kende ik inmiddels. En dat wat je kent is altijd veiliger dan dat wat je nog niet kent.
´Eva, geef mevrouw Hanson eens een hand.´ Terwijl ik door ijzeren vingers, die mijn bovenarm omklemmen, naar voren word geduwd, sla ik mijn ogen naar de grond. Grote voeten in sandalen, kijken terug omhoog. Zonder op te kijken zet ik mijn koffer op de grond en steek mijn hand uit.
´ Eva Duin, mevrouw. Aangenaam kennis te maken.´ Mijn woorden blijven even in de ruimte hangen, net als mijn hand, maar net wanneer de stilte ongemakkelijk begint te worden, voel ik hoe mijn klamme hand verdwijnt in een warme, droge hand.
´Leuk je te leren kennen Eva. Ik ben Louise Hanson. Je mag mij mevrouw Hanson noemen, of Louise.´ Ik kan de afkeuring van de blonde mevrouw bijna voelen, een kind dat een volwassene bij de voornaam mag noemen, het moest toch niet gekker worden.
´Louise is een mooie naam, mevrouw.´ Terwijl ik voorzichtig mijn ogen opsla, zie ik mijn nieuwe pleegmoeder breed lachen. Opeens is haar neus een stuk minder hoekig en ziet ze er helemaal niet zo streng meer uit. Ik glimlach terug. Misschien valt het allemaal wel mee.
´Hier zijn de papieren, over drie weken moet ze bij de kinderrechter verschijnen. Ik neem aan dat het zo verder in orde is?´ De blonde vrouw reikt de papieren aan en zit ondertussen half in haar tas te rommelen.
´Prima, ik zal zorgen dat we er zijn.´ Ik vang de woorden op en zelfs het openen van de voordeur, maar ben niet echt geïnteresseerd in het gesprek of het vertrek van de vrouw die mij hier heeft gebracht. Ik heb er toch geen invloed op. Ik probeer door het glas van de huiskamerdeur naar binnen te kijken. Volgens mij had ik iemand daarachter zien bewegen. Voorzichtig doe ik nog een stapje naar voren…
´Zo Eva, zal ik je jouw kamer even laten zien?´ Mevrouw Hanson´s arm drukt zwaar op mijn schouders. Het is geen vervelend gevoel, eerder vertrouwd, alsof die arm daar altijd al had moeten liggen. Even blik ik nog op de huiskamerdeur en draai me dan om.
´Graag mevrouw.´ De rest moet maar even wachten.

~ Fragment uit de nieuwe roman waar ik momenteel aan werk ~

© Natasza Tardio - 20 augustus 2007

So I walked the seven miles to the place where I would finally rest. Nothing reminded me of your face, your voice, your beautiful smile. I could dwell my mind and rest my soul. Every day I would make long walks, never knowing where I would end up, or if it would end at all. All I would think about were the daffodils that seemed to multiply every day. They were carefree, and I pretended to be carefree too, but that I didn´t know at the time. Less to my disappointment, my mind started to play tricks on me, first I noticed, but soon I also forgot to do something as simple as noticing. I was just observing the yellow, I lost without even knowing I was competing.On one of my long and lonely walks I passed the river and momentarily I lost my interest in nothing, or how one also might call it, my disinterest in everything else. The glowing water reminded me of something, something from a long distance in my present state of mind. A glistering like one that represented a smile, on a boat, the sun melting in the water, hissing, fighting to stay on the surface, but losing ground to the moon, which was already smiling its once a month coziness.And there I was again, lost in the past. Music humming in the background, coming from far, a world no longer mine, lost forever, even by doing so myself. My mindless walk flashes through my renewed mind. I saw you standing. The tall, white dressed figure, hair glowing by moonlight, skin glowing in the dying sun. If this was even possible, didn´t cross my mind, maybe it was, maybe it wasn´t. It didn´t change my feelings of belonging. You belonged to me, nothing other than that matter and would never matter. So I stepped forward, two steps closer to your body I longed for, or to be more precise, your body I craved for. If there was ever something I craved for it was this forbidden fruit. But I forgot, forgot your loneliness and sadness. Your endless sessions of not speaking, looking pale towards the moon, hiding away from the sun, the sun that burned at your sensitive mind. Lost in nothing, lost in fields of daffodils.And then my hand reached out to touch your skin and my movement felt momentarily faster, just at the moment I missed the flesh that should have been there. Your sad eyes aging your face in front of me. Looking more sad than ever, no rest in the place where you fled too, not so long ago. In the place where you were now, that specific moment is, was and will be in past, present and future, all at once, as time is but relative and mere a way for us to pinch ourselves into existence.That was the moment I started to walk. It felt like seven miles, but if it were seventy, seven hundred or even seven thousand miles, I wouldn´t know. Let alone care. It could have been even longer than that, or maybe just a fraction of the time, it has felt to me, which was like a lighting bold flashing through a pitch black sky. I started to lose myself in the same fields, were your bare feet touched the black, sticky soil.Could there every be something more important? More important than that dreamboat journey, would I ever wake-up from this longing for someone that didn´t even wanted to be here. Can I follow, to where you fled, save you from that you were running away from and therefore right into it. Could I ever?There was nothing left than walking… and soon I forgot again. I just loved the yellow fields, the burning sun and the hissing when the moon would gain ground again…© Natasza Tardio - August 17th, 2007Note: This piece of text came suddenly in my mind, and the words more or less came without thinking. In the end it was exactly what I wanted to write - Natasza.

Na een relatieve rust op mijn blog, hier weer een berichtje vanuit Zuid-Italië. De rust was te wijten aan een zeer slechte internetverbinding. Door de vele bosbranden die hier woeden (momenteel meer dan 60) in Campagnia/Napels, zitten we hier in de bergen, regelmatig zonder elektriciteit, en als er geen elektriciteit is, houdt het moderne leven hier toch op.

Wat is er de laatste week gebeurd? Allereerst de processie op 31 juli. De beschermheilige van het dorp is San Barbato en elk jaar op 31 juli, wordt er hier in het dorp een processie gehouden. Het is altijd een grote happening, waarbij de stoet wel rechtsstreeks uit de ´Godfather´ lijkt te zijn weggelopen. Inclusief band. Ikzelf heb niet zoveel met het katholieke geloof, welke hier in Italië meer dwangmatig lijkt te worden uitgevoerd, dan vanuit het hart, maar het is toch altijd weer erg indrukwekkend om naar zo´n processie te kijken.

Verder heb ik meerdere concerten bijgewoond en heerlijk gegeten in verschillende restaurants, maar ook lokaal, in de bergen en hier op het plein. Op 4 augustus waren we aanwezig bij het huwelijk van goede vrienden van ons, het was een traditioneel huwelijk hier op het plein en mensen, het eten was werkelijk subliem!

Op 5 augustus werd mijn oudste zoon Luciano 12 jaar en natuurlijk hadden wij voor hem een feest georganiseerd, waarbij al zijn Italiaanse vrienden en natuurlijk familie, langskwamen in ons nieuwe huis. Het lijkt nog maar zo kort geleden toen wij hier zijn 1ste verjaardag vierden en hij met een klein stropdasje in zijn loopstoeltje, breed lachend zijn cadeautjes uitpakten. Na de vakantie gaat hij alweer naar het middelbaar onderwijs. Gelukkig heb ik nog onze 6-jarige Arcangelo, die als vrolijke noot, nog heerlijk kind is.

En dan de bosbranden. Er woeden hier op dit moment meer dan 60 branden in Campagnia, de regio waar wij verblijven. Afgelopen dinsdag reden we naar Sala Conselina en reden we door de vallei, langs de voet van een berg waar al enkele dagen een bosbrand woedde. De berg was inmiddels grotendeels zwartgeblakerd en de blushelikopters vlogen af en aan. Vanuit onze auto konden wij het vuur horen knapperen en zien hoe snel de vlammen omhoog kropen. Overal stonden brandweerauto´s, om te signaleren, wanneer het vuur weer een andere weg had gevonden. Zes augustus waren we in Napels en ook daar zagen we een grote brand op de Vesuvius. Ook hier vlogen blusvliegtuigjes en blushelikopters af en aan. De droogte is hier een groot probleem aan het worden, maar ook de maffia in Napels zorgt nog eens voor extra problemen, omdat zij een aantal dagen geleden een blushelikopter hebben neergeschoten. Het schijnt dat zij de branden daar ook regelmatig zelf aansteken om het toerisme te ondermijden, waardoor grondeigenaren hun bezit moeten verkopen aan… je raadt het al… dezelfde maffia.

Al en al is het hier dus allesbehalve saai. Van processie tot verjaardagen en huwelijken, van bosbranden tot neergeschoten en neerstortende helikopters, tot een bezoek aan het strand, dat wij vandaag op ons lijstje hebben staan. Verder wandel ik hier elke ochtend van ongeveer 8am tot 10am en heb gisteren mijn manuscript voor het kinderboek dat ik heb geschreven en deze maand uitkomt, eindelijk helemaal kunnen afronden en naar de uitgeverij gezonden. Mochten je geïnteresseerd zijn, stuur mij dan je e-mail adres en dan zet ik je op de lijst voor de éénmalige promotiemail. Ik ben inmiddels aan een nieuw boek begonnen.

Voor nu allemaal een heerlijke dag. Ik hou jullie op de hoogte en na mijn vakantie kom ik jullie natuurlijk allemaal weer bezoeken op jullie blogs. Helaas is dit nu niet mogelijk, daarvoor is het internet hier gewoon te instabiel.

Arriverderci en Carpe Diem
Natasza