Tasz schrijft…

Het is 00.40 uur, midden in de nacht, en ik zit op een plein in Zuid-Italië. Gek genoeg bruist het hier van het leven. Elke dag lijkt het wel drukker en drukker te worden en komen er meer mensen terug naar het dorp waar ze zelf of hun voorouders vandaan komen.

Het leven lijkt hier in vele opzichten stil te staan, maar de moderne wereld is niet geheel aan dit kleine bergdorpje voorbij gegaan. De temperatuur is heerlijk en aangezien het overdag tropisch warm is, lijkt het of ´s avonds alle deuren opengaan en iedereen vanuit zijn donkere schuilplaats te voorschijn komt. Het leven verschuift zich als het ware. Niet overdag, maar ´s avonds wordt er geleefd en wordt het leven gevierd met wijn, amaro en veel armgebaren en mooie Italiaanse woorden die dansen over het plein. Hoezo middernacht? Waarom slapen, als het leven in zoveel heerlijkheid om je heen beweegt? Ik zou het echt niet weten.

Nog twee dagen en dan zal hier het feestgedruis losbarsten. San Barbato, het twee daagse katholieke feest, waarin de dorpsheilig door middel van een processie, door het dorp wordt gedragen, onder begeleiding van een band die zo uit de ´Godfather´ lijkt te zijn weggelopen. Verlichting laat het dorp van bovenaf schitteren in de duisternis, gezang lijkt rechtstreeks vanuit het hart de hemel in te worden gezongen en de mensen genieten gewoon van simpelweg zijn.

Ben ik te poëtisch, te lyrisch? Zie ik de werkelijkheid niet meer zoals deze zich in zijn ware aard aan mij tentoonstelt? Wie weet. Maar één ding weet ik zeker, het maakt allemaal niet uit. Waarom denken over de dingen waar ik het hele jaar al over moet denken? Het echte leven is ondenkbaar, in al zijn facetten en ik, ik leef in het middelpunt van datgene waar ik naar verlang. Rust, schoonheid en vriendschap. Wat wil een mens nog meer.

Carpe Diem
Natasza

Ciao amici,

Vanuit een zeer warm (46 graden vandaag!), schrijf ik deze blog. Zittend op een plein (zie foto) in een klein Zuid-Italiaans bergdorpje met recht voor mij een prachtig, oud kerkje, realiseer ik mij dat het internettijdperk inmiddels ook is doorgedrongen in een deel van de wereld waar nog maar een paar jaar geleden een telefoon al hypermodern was. Ik realiseer mij tevens dat er ergere plekken zijn om een blog te schrijven, het is hier namelijk al 19.35 uur en het is nog steeds 33 graden. Verder zit ik hier geriefelijk met een glas droge witte wijn, dus ik heb zeker niets te klagen.

De komende vier weken zal ik hier verblijven en af en toe een update schrijven, zodat jullie allemaal op de hoogte kunnen blijven. Verder gaat mijn kinderboek in augustus in productie, dus ik ben druk bezig met de laatste hand te leggen aan het manuscript. Ik hou jullie op de hoogte, ook wanneer het boek te bestellen is.

Voor nu salute en tot blog.

Carpe Diem

Natasza

Zaterdag 1 maart 1969´Angst is een sluwe vijand.´ Ik lees de eerste zin in het oude, stoffige dagboek dat ik in mijn handen houd. Ik voel mijn hart bonken in het suizen van mijn oren. Mijn ogen glijden verder.´Ze bekruipt je door onlogica en met reden probeer je het gevoel dan te onderdrukken. Zoveel smoesjes zoveel verhalen. Het leven is een puinhoop. Mijn leven in elk geval wel. Een verhaal met als kern de waarheid. Dat terwijl het draait in mijn hoofd. Ik probeer niet na te denken, alsmaar verder en de onmogelijkheid om terug te keren. Zal ik ooit weer zijn wie ik ooit was?´Ik sla het boek dicht, draai het eens om in mijn handen, om het vervolgens weer te openen. De eerste pagina is ongeschreven, op vier woorden na. Dagboek van Brit Toussaint. Meer staat er niet. Dan zie ik opeens de kleine potloodkrabbels in de rechterbovenhoek. Ik knijp mijn ogen half dicht en kijk nog eens goed. Twee euro. Twee euro? Ik kijk nog een keer naar het leren boek in mijn handen. Twee euro kan nooit goed zijn. De leren kaft is weliswaar wat oud en versleten, maar verder is het boek is verrassend goede staat, ongeacht of het geschrevenen nog wel of niet zolang geleden heeft plaatsgevonden. Dan kijk ik naar beneden en zie hoe een acht-jarig meisje hoopvol naar boven kijkt, haar ouders trots op twee klapstoeltjes erachter. Koninginnendag is voor sufkoppen, schiet het door mijn hoofd. Het is toch niet mijn schuld dat sommige mensen zo onwetend kunnen zijn. Zelfs een kind had kunnen zien dat dit boek authentiek was. Hoewel het kind op het kleedje voor mij, duidelijk niet wijs genoeg was om dit in te zien.´Twee euro zeg je? Mmm, nou vooruit dan maar.´ Ik zie de ogen van het kleine kind glimmen. Het boek is van mij, zo´n blik herken ik uit duizenden. Het is de blik van gretigheid, een gretigheid die het zakelijke verstand aantast. Een menselijke eigenschap, zelfs al aanwezig bij een achtjarige. Ik reik de twee muntjes aan, al voordat ze ja knikt en haar blonde paardenstaart wapperend heen en weer springt. Het boek druk ik tegen mijn borstkast, ik voel het tegen mijn lichaam gloeien, maar misschien verbeeld ik mij dit wel. Snel loop ik door de vrijmarkt heen. Ik wil naar huis… ik moet naar huis. Wie is die Brit uit het dagboek?Voor ik het weet zit ik op de bank, mijn knieën opgetrokken, zijdelings rustend. De rest van de braderie was niet langer belangrijk. Het kriebelt in mijn buik. Onbestemde spanning. Wat ik verwacht weet ik niet goed, maar er is iets, iets dat mij immens opwindt en halsreikend doet uitzien naar het moment dat ik de geschreven letters kan gaan lezen. Ik voel het ruwe leer onder mijn vingertoppen. De geur van leer is allang verdwenen, maar het woeste, mannelijke dagboek intrigeert me en de werkelijke motivatie om het dagboek te kopen, lag meer bij de inhoud, dan bij de waarde van het gebonden boek. Voor de waarde was het geschrevenen niet de grootste drijfveer, maar wel het leer en de manier waarop het boek was gebonden. Het boek was door een vrouw geschreven, waarom had ze voor dit dagboek gekozen, wat waren haar beweegredenen geweest? Wie was ze eigenlijk en waarom had ze dit oude boek uitgekozen om te gebruiken als haar dagboek, wetende dat de waarde van het antieke gebruiksartikel daarmee onmiddellijk zou dalen, of had ze niet geweten dat dit een antiek dagboek was geweest? Ik voel plotseling een scherpe pijn in mijn onderlip. Door het peinzen had ik hard op mijn lip gebeten. Een ijzerachtige smaak vult mijn mond. Met het puntje van mijn tong lik ik een druppel bloed weg, dan sla ik het boek open en lees snel de eerste regels nog een keer. Dan vervolg ik mijn eerder ingeslagen koers en lees de gedachten van een voor mij onbekende vrouw.´Zijn mijn fouten bepalend geweest? Onverwoestbaar, net als ik ook ooit dacht van mijn kracht? Maar waar is deze kracht nu? Waarom voel ik me altijd moe, in plaats van sterk. Ik ben niet sterk en het idee dat ik dat ooit ben geweest is een illusie, een nieuwe of misschien wel oude waarheid. Kille woorden zonder betekenis. Hoewel ik wel echt van hem heb gehouden. Een fantastisch gevoel. De initiële lust die daar bij gepaard gaat is een gevoel dat zich niet laat evenaren. Bijna dierlijk. Verlangend had ik mijn lippen gelikt en toen zag ik in een flits het einde. Niet in de nabije toekomst, maar wel dichter bij datgene wat ik nodig had. Wederom in de steek gelaten. Zoveel minder dan ik verdiende, of dan hij vond dat ik verdiende. Mijn leven is nu saai, verveling slaat toe op moment dat ik jou mis. Met jou was er nooit een leeg moment. Nooit was er oneerlijkheid. Harde woorden wel. Harde woorden waren er genoeg. Om die te laten respecteerde jij mij niet voldoende. Je falende geheugen liet jou niet eens de woorden onthouden die nog maar zo kort geleden waren uitgesproken. En dan sprak je zo respectloos. Alsof ik het verzon. Misschien is dat het wel, misschien heb ik je daar nooit voor vergeven en komt mijn gevoel ver uit mijn onderbewuste omhoog geborreld. Eindelijk eerlijkheid. Eerlijkheid tegenover mezelf. Zo moeilijk, zo eenzaam. Eerlijkheid is voor hen die het zo makkelijk hebben, niet zij die elke dag een nieuw gevecht moeten leveren. Zij proberen te overleven, met eerlijkheid als een struikelblok tussen eten en gegeten worden…´Ik laat de woorden even op mij inwerken, daarna lees ik de pagina´s nog een keer. Veel begrijp ik er niet van. Ik mis de context, zonder context zijn de woorden niets meer dan een brij van emoties en gebeurtenissen. Er zit niets anders op dan door te lezen, zodat er hopelijk verwijzingen zijn naar de geschreven woorden die ik net had gelezen. Even twijfel ik, maar ik onderdruk het unheimische gevoel en richt mijn blik weer op de bladzijde die ik open heb geslagen. Ik stap een nieuwe wereld in, één van iemand die ik niet ken, maar die ik, zonder een werkelijk goede reden, ontzettend graag wil leren kennen. Ik voel een stroom koude lucht mijn neus in glijden en adem daarna diep uit. Dan stop ik met denken en begin te lezen…~Fragment uit: Ik ben geboren in Disneyland ~© Natasza - 2 juli 2007