Over nieuws en opinies

nieuws.jpg

Er zit er altijd wel een tussen, zo eentje die even wil laten merken hoeveel hij wel niet weet. Altijd een weerwoord, met een verklaring van wat deze persoon zelf heeft meegemaakt en dat hij daarom een autoriteit is op dit gebied. Er zit er altijd wel een tussen…

Zo ook vanavond tijdens een voorlichtingsavond van een nationale krant. Je kunt er bijna op wachten en ja hoor, na nog geen 10 minuten stak een wat oudere man schuin voor mij, zijn vinger op.
´Zou de krant zich niet eens meer bezig moeten houden met nieuws in plaats van met opinies?´ De eerste vraag was gesteld en het antwoord werd door twee sprekers gegeven. Aan de lichaamstaal van de man kon ik al zien dat het antwoord natuurlijk niet juist kon zijn. Hij was al bezig zijn weerwoord te formuleren, en lang voordat het antwoord was uitgesproken, was hij al niet meer aan het luisteren. Ik sloeg het gade en schudde in gedachten mijn hoofd. Sommige mensen gaat het louter en alleen om de discussie, niet om de inhoud, en deze meneer was daar een goed voorbeeld van.

Gelukkig hadden de sprekers genoeg vaardigheden om de lezing zonder al te veel kleerscheuren weer op te pakken en vol bewondering sloeg ik deze sprekers gade. Ze bleven een prettige uitstraling behouden, behandelde de op aandacht beluste man met respect en vervolgden vervolgens hun verhaal. Hier sprak ervaring uit, dat was mij wel duidelijk. Maar het weerwoord was wel geleverd, en in het hoofd van de man stonden een aantal extra punten genoteerd. Want daar draaide het uiteindelijk allemaal om. Niets meer of minder dan: ´Hoeveel punten kan ik scoren en vind ik mezelf daarna wel okay?´ Hoewel de meeste van dit soort sprekers niet het concentratievermogen beheersen om het tweede gedeelte van de voorgaande zin te horen en vervolgens te begrijpen, dus uiteindelijk draait het bij hen alleen maar om: ´Hoeveel punten kan ik scoren?´

Nu zijn de meeste van ons niet zo doorzichtig, hoewel, je moet ze de kost geven…, maar omdat ik in een positieve wereld blijf geloven, gaan we er maar voor het gemak van uit dat het leeuwendeel van de bevolking echt niet alleen maar primair op zoek is, om door middel van bully gedrag, zelfbevrediging te verkrijgen. Daar zijn immers toch gemakkelijkere manieren voor, vindt u ook niet? Maar iedereen heeft zo´n scorekaart in zijn hoofd zitten, onzichtbaar en verborgen, diep van binnen, alleen iedereen scoort zijn punten op een andere manier. Sommigen vinden dat ze punten scoren wanneer ze iets goeds hebben gedaan voor een ander, anderen vinden dat ze punten scoren, wanneer ze het zoveelste meisje hebben versierd, zoveel mensen, zoveel wensen, iedereen heeft zijn persoonlijk scorekaart ergens van binnen verstopt.

Niet alleen deze betweterige man had punten gescoord en deze in zijn persoonlijke scoreboekje genoteerd, ook ik kon punten in mijn boekje neerzetten. Ik was namelijk rustig blijven luisteren en was me niet gaan ergeren aan dit heerschap, hoewel ik zeer van mening ben dat je zelfbevrediging over het algemeen niet en publiek moet tentoonspreiden, want dat vond ik eerlijk gezegd van zijn gedrag, een publieke manier van zelfbevrediging om de eigenwaarde wat op te krikken. Territorium drift zou je het ook kunnen noemen. En geloof mij, dat komt zowel bij mannen als bij vrouwen voor.

Wat later, toen we een rondleiding over de redactie kregen en daarna door de drukkerij, zag ik de man met al zijn vooringenomen wijsheden meelopen. Hij liep alleen. Zijn betweterigheid maakte hem duidelijk niet populair. Terwijl ik hem een paar minuten observeerde werd het mij duidelijk dat hij zijn eigen eenzaamheid niet eens zag. Hij was zo vol van zichzelf, zelfs achteraan liep hij met zijn eigendunk en superioriteit te koop en gaf ongevraagd zijn mening, zonder te luisteren naar de ander. Ik moest denken aan zijn eerdere vraag: ´Zou de krant zich niet eens meer bezig moeten houden met nieuws in plaats van met opinies?´, en ik constateerde wrang dat de man zo langzamerhand ook niets nieuws meer bracht, het enige wat hij ons nu nog bracht waren zijn opinies en eerlijk gezegd waren die niet echt boeiend. Misschien werd het voor hem toch een keertje tijd om eens een keer echt te gaan luisteren naar andere mensen, in plaats van alleen maar naar zichzelf. Het zou in elk geval weer eens wat nieuws zijn, want opinies kunnen na verloop van tijd echt heel vervelend worden.

© Natasza - 29/30 mei 2007

Nick

nick-verkleind-18-5-07.JPG

Tweeduizend lichtjes sprankelen in de lucht
Op duizenden lichtjaren afstand, in eenzame vlucht
Waarschijnlijk meer, maar tweeduizend klinkt zo fijn
Vooral omdat 1 van die lichtjes, kleine Nick mag zijn

Hij kwam onverwachts, een paar weken eerder
En omdat hij zich niet in de juiste positie keerde
Werd alles net even anders als normaal gedaan
En werd er tevens een moment van angst doorstaan

Maar nu is het kleine sterretje eindelijk waar hij hoort
En zijn zijn wankele eerste stapjes op het slappe koord
Vervangen door een jong, maar stevig fundament
En ontsluiert zich een prachtige toekomst voor deze kleine vent

Ik hoop dat zijn ogen straks net zo mooi stralen
Als de duizenden sterren die van zijn geboorte verhalen
Met zijn leven een blad, nog wit en onbeschreven
Is Nick begonnen aan een avontuurlijk nieuw leven

© Natasza - 23 mei 2007

Hoe ´Het Geheim van de Regen´ tot stand is gekomen

moeras-der-vergetelheid-small.JPG

(Draft illustratie - Rosa Minelli)

Inleiding
Veel kinderen lezen boeken, sommigen omdat ze moeten en sommigen omdat ze van lezen houden. Door het lezen van boeken, maken ze de spannendste avonturen mee, reizen ze de hele wereld door en zelfs daarbuiten, dansen ze hand in hand met elfjes en verslaan ze draken en monsters. Een goed geschreven boek is eigenlijk een stukje magie. Door woorden word je meegenomen naar andere werelden, maar zonder een lezer met inbeeldingkracht, blijven woorden slechts woorden. Een goed boek is zo goed als zijn lezer.

Maar hoe komt zo´n boek nu tot stand, wat gaat er aan vooraf, voordat het boek te koop in de boekhandel?

Fase 1 - Behoefte
Allereerst moet er natuurlijk vanuit de schrijver, maar ook vanuit het lezerspubliek, behoefte zijn om een verhaal te schrijven of te lezen. Voor ´Het Geheim van de Regen´ ontstond de behoefte om dit verhaal te schrijven ergens eind 2003. Ik was op bezoek bij mijn werkgever en raakte vervolgens in gesprek met zijn destijds 8-jarige dochter Juliëtte. Ze was dol op lezen en na haar even te hebben voorgelezen uit ´De Grote Vriendelijke Reus´ van Roald Dahl, leek het mij een leuk idee om een verhaal voor haar te schrijven, iets dat ze zelf ook meteen zag zitten. De behoefte om een verhaal te schrijven was dus nu ontstaan. Nu nog een idee.

Fase 2 - Het idee
Zodra de behoefte om een boek te schrijven is ontstaan, is het noodzakelijk om een idee te krijgen over hoe en wat te schrijven. Zonder idee geen verhaal en zonder verhaal geen boek. De daaropvolgende dagen liet ik verschillende ideeën in mijn hoofd de revue passeren. Sommigen verdwenen meteen weer, als sneeuw voor de zon, en sommigen bleven wat langer hangen. Na een paar dagen wist ik het volgende in elk geval zeker:

"¢ Ik wilde een verhaal schrijven voor een 8-jarig meisje
"¢ Juliëtte is een avontuurlijk ingestelde meid, dus een avontuur leek voor de hand liggend
"¢ Ik wilde een persoonlijk verhaal schrijven, dus ik wilde haar in de hoofdrol, met herkenbare punten zoals: familie, hobby´s, vrienden etc.

Meer dan dit wist ik niet, ik wist nog niet waar het verhaal over moest gaan, wat er zou gebeuren en hoe het zou aflopen.

En toen sprong de eerste zin plotseling in mijn gedachten:
De dag dat het begon te regenen kon niemand zich eigenlijk nog herinneren…. en ik zette deze eerste woorden op papier, waarna al snel andere woorden en zinnen volgden. Het verhaal was geboren, nu moest het alleen nog groeien.

Na ongeveer twee uur schrijven, had ik de basis voor het eerste hoofdstuk gelegd. Het zou een verhaal worden waarin Juliëtte, de hoofdpersoon van het verhaal, een groot geheim wilde oplossen, namelijk het geheim waarom het maar bleef regenen. Samen met haar broer zou ze op avontuur gaan en allerlei dingen meemaken. De personages zouden bestaan uit haar familie en vrienden, hierdoor zou het een persoonlijk verhaal voor Juliëtte worden. Een verhaal geschreven voor haar, waarin zij zelf de hoofdpersoon zou zijn.

Fase 3 - Onderzoek
Belangrijk voor dit verhaal was natuurlijk de informatie die ik nodig had m.b.t. Juliëtte en haar leven, zodat ik verder kon met het verhaal. Ik moest dus onderzoek doen, een volgende fase die meestal heel belangrijk is bij het schrijven van een boek. Mijn onderzoek, richtte zich op een interview met haar vader, waar ik hem het hemd van het lijf vroeg. Vragen over oma´s, opa´s, vrienden, vakanties, hobby´s, je kunt het zo gek niet bedenken. Omdat haar broer Lars eveneens een hoofdrol in het boek ging spelen, had ik ook informatie over hem nodig en nadat ik genoeg informatie had verzameld, ging ik weer achter mijn computer zitten en ging verder waar ik was gebleven.

Na twee weken had ik het verhaal klaar en heb ik zelf tekeningen gemaakt, een mooi boekje gekocht en het verhaal erin geplakt. Klaar was mijn persoonlijke cadeau voor Juliëtte.

Fase 4 - De stap naar de uitgever
Twee maanden later werd mijn kindermanuscript door mijn zoontje van 7 mee naar school genomen, zonder dat ik het wist, en is het voorgelezen in groep 3, 4 en 5. Hierop kreeg ik zoveel reacties, dat ik besloot nog wat aan het verhaal te sleutelen en het naar een uitgeverij te sturen. Ik was ondertussen in de volgende fase van het maken van een boek beland. De stap naar de uitgeverij. Na drie maanden, zolang duurt het meestal, kreeg ik een telefoontje van de uitgeverij. Ze waren zeer geïnteresseerd in het verhaal, maar wilde nog wat verbeteringen aan het manuscript.

Opnieuw ging ik achter de computer zitten en begon aan de tweede herschrijving. Opnieuw een volgende fase in het proces. Het schrijven van een boek bestaat voor een groot deel uit schrijven, schrappen en herschrijven. De meeste schrijvers herschrijven hun verhaal meerdere malen.

Fase 5 - Het contract
Nadat ik opnieuw het manuscript, want dat was het inmiddels, had ingeleverd bij de uitgeverij, moest ik opnieuw wachten, maar uiteindelijk kreeg ik een half jaar geleden het verlossende telefoontje. Mijn manuscript zou worden uitgegeven. De volgende fase brak aan, namelijk de contractfase.

Ik kreeg een contract in tweevoud per post opgestuurd, waarin allemaal rechten en plichten stonden, waar zowel de uitgever als de schrijver zich aan moest houden. Na alles zorgvuldig te hebben gelezen, heb ik het contract getekend en één versie teruggezonden naar de uitgeverij.

Fase 6 - Planning
In maart 2007 kreeg ik een telefoontje van de afdeling Planning. Mijn boek zou in augustus 2008 worden uitgegeven en wederom moest ik nog een laatste finale controle op het manuscript doen. Op 21 mei 2007, moest ik alles aanleveren. Ook werd er contact gemaakt met een illustrator (tekenaar). Hierbij mag de schrijver gebruik maken van een illustrator van de uitgeverij of zelf een illustrator benaderen. Ik koos voor het laatste.

Fase 7 - Illustraties (tekeningen)
Om de juiste tekeningen in het boek te krijgen, nam ik contact op met een illustrator. Dit is een tekenaar voor boeken. Haar naam is Rosa Minelli. Ik had verschillende gesprekken met haar over het boek, welke sfeer ik in de tekeningen wilde, hoe ik de tekeningen wilde en natuurlijk hoeveel. Ik koos voor 4 tekeningen en een kaft ontwerp, die ik uitgevoerd wilde hebben in aquarel, zodat het dromerige van het verhaal ook tot uitdrukking kwam in de tekeningen. Terwijl ik dit schrijf, zijn de tekeningen nog in ontwikkeling, maar heb ik al wel verschillende fases van de tekeningen gezien. (zie o.a. bovenaan deze blog)

Fase 8 - Het uit handen geven
En dan is het verhaal in handen van de uitgever. De schrijver hoeft niet meer aan het verhaal te werken, behalve het schrijven van een eventueel dankwoord, ook wel opdracht genoemd. In ´Het Geheim van de Regen´ komt ook zo´n opdracht, echter opdrachten blijven tot publicatie geheim en alleen de schrijver en de uitgeverij weet aan wie de opdracht zal zijn en hoe deze luidt.
Fase 9 - Marketing/Bestelfase
Als het boek helemaal drukklaar is, wordt er een ISBN nummer* aangevraagd en wordt er door de uitgeverij aandacht besteed aan de publicatie. Dit gaat doormiddel van persberichten in kranten en vaak ook door direct-mailing. Ook de uitgeverij die dit kinderboek gaat uitgeven, werkt op deze manier en zodra het boek drukklaar is, zal een groep mensen, door de schrijver uitgekozen, een éénmalige mail krijgen, waarin de publicatie wordt aangekondigd en het boek meteen bij de uitgeverij kan worden besteld. Een maand later zal het boek worden gedrukt en worden verzonden. Hierna is zijn alle fases afgerond en is het boek een feit.

Ter afsluiting
Zoals je kunt zien komt er heel wat kijken bij het schrijven en maken van een boek. Gemiddeld werken schrijvers zo´n twee tot drie jaar aan een boek en een groot deel van deze tijd wordt besteed aan herschrijven, herschrijven en nog eens herschrijven. Een lang proces, maar met een mooi resultaat: Wat begonnen was als een persoonlijk verhaal, is uitgegroeid tot een heus kinderboek, dat in augustus 2008 via de webshop van de uitgeverij, maar ook in de winkel te bestellen is.

© Natasza - 16 mei 2007

(Dit stuk heb ik geschreven n.a.v. de vraag van Juliëtte hoe een kinderboek van idee in de winkel belandt, ze wil hier namelijk een spreekbeurt over houden)

* Wat is een ISBN nummer en waar wordt het voor gebruikt?
Het Internationaal Standaard Boek Nummer(ISBN) is een 13-cijferig identificatienummer voor boeken en aanverwante artikelen. Het ISBN wordt gebruikt als identificatie voor titels in de voorraadadministratie en bestelsystemen van boekhandels. Zo kun je dus heel gemakkelijk een boek vinden, bestellen en lezen.