Tasz schrijft…

… de aftakeling, de pijn en bovenal het verdriet. Waar het vandaan komt is een verborgen plek diep van binnen, heel ver weg gestopt. Zo ver weg dat het als een onverwacht duiveltje te voorschijn komt. Die onverwachte duiveltjes zijn het gevaarlijkst, je verwacht ze niet en als ze dan tevoorschijn komen dan ben je er niet tegen bestand. De belegering is te veel, te groot en vooral te pijnlijk.Rode lampjes flitsen onophoudelijk aan en uit, pijn, rust, pijn, rust… de aftakeling is begonnen en gebogen loopt de man verder. Hoe kan hij weten wat er op dat moment aan de andere kant van de stad gebeurt. Dat twee tieners een oude vrouw in elkaar slaan en haar handtasje roven. Voor slechts 7,92 euro en een pakje sigaretten krijgt het slachtoffer een enkele reis naar de hemel. De man weet het niet, hij denkt alleen maar aan zijn eigen pijn. Dat de vrouw haar pijn niet zal overleven zal hem een worst zijn. Morgen bij het ontbijt leest hij het in de krant, zal hij de pagina omslaan en nog een slok van zijn lauwe koffie nemen. De begrafenis zal in stilte plaatsvinden en de verontwaardiging van het volk, zal door middel van een stille tocht weer even worden onderdrukt. Verborgen op diezelfde plek van binnen als waar de pijn die lijdt tot de aftakeling zich verstopt houdt.Aftakeling, niets anders dan aftakeling.En zo begint het…© Natasza

I walked a thousand miles, a thousand miles of happiness, sorrow, laughter, grief, anger, disappointment and pure luck. My road has been more than interesting, it has been a trail of excitement and surprises, some of which I only could appreciate after lengths of time. I learnt to banish some strong emotions which somehow every now and then still pop up, just to remind me of their true meaning and to teach me the emptiness of all things including the image of a self existing separately from all other beings.

I walked a thousand miles, just to discover I moved myself forward only three. Am I disappointed? If I would say yes I would probably loose those three, instead I smile and am thankful for all that I have gained. It is not of any value what the distance is or how many shoes I have spend, what is important is how much sunlight has touched my face while walking my lonely, but interesting road. My strength lies in recognizing the simplicity of live while mirroring its complexity. At the same time I am grateful for the three miles I moved myself closer to my intention of helping others in their everlasting struggle to escape the wheel of samsara, just as they help me, both friends and foes.

I walked a thousand miles and I am more than prepared to walk another thousand, even if it would get me half as far as the first thousand did. Grateful I will undertake my journey in the hope it will help all living beings. I will walk another thousand miles and even walk a thousand more, so is my destiny.

© Natasza

´Zelfingenomen!´Met een ruk richt ik mijn hoofd op.´Pardon?´Met mijn hoofd lichtelijk schuin concentreer ik me op de stilte die volgt.Zou ik me soms vergist hebben? Ik had het echt gehoord. Ik weet het zeker,maar tegelijkertijd twijfel ik.´Een fata morgana in gedachten…´Naargeestig galmt de stem nog even na in mijn hoofd. Daar is hij weer, nuis elke onzekerheid verdwenen en hard bijt ik op mijn lip. Dan schud ikmijn hoofd. Ik moet me vergissen, dit kan gewoon niet!´Geloof je jezelf niet? Lafaard! Geef het nu maar toe. De wereld raastvoorbij en jij herkent jezelf niet eens. Als dat niet zelf zelfingenomenis.´Ik probeer mijn handen stil te houden en hoor het suizende geklop van mijnbloed wat met een intercitysnelheid door mijn hoofd lijkt te denderen. ´Isdit het dan? Ben ik nu eindelijk verworden tot het noodlot wat ik altijdal heb gevreesd? De waanzinnigheid besloten in het ogenblik waarin deprozac geen uitsluitsel meer biedt en de gekte het overneemt!´Ik duw de dobbelsteen met mijn rechterwijsvinger omver. Nu heb ik zes enwin ik. Tenminste dit spelletje.´Ja, ja, ik speel vals. Erger nog, ik speel vals tegenover mezelf.Zelfingenomen? Almachtig zou een beter woord zijn.´Le roi est morte, viva le roi….© Natasza

Illustration copyright 2001 by Shelton Bryant

Voorzichtig sluip ik door de ruimte
En houd ik stil mijn adem in
Manoeuvreer ik mij tussen hoge kasten
Met diepe planken, heen en weer

Kasten vol herinnerdingen
Van geweld, pijn, oud verdriet
Die herinnerdingen wil ik laten slapen
Zodat niemand ze dan ooit nog ziet

Slechts af en toe brand ik een kaarsje
En belicht ik wat ik vroeger zag
Wat ik het liefst, maar nooit zal vergeten
Wat toen niet mocht en nog niet mag

En komen spoken uit het verleden
Dan kruipend, krassend dichterbij
Dan blaas ik snel het zachte licht uit
Want in het donker ben ik vrij

© Natasza - 10 februari 2007