Tasz schrijft…

De herfstvakantie is in volle gang en omdat ik een aantal dingen drastisch heb veranderd ten aanzien van mijn werk vs. privé verhoudingen, heb ik vanaf vorige week vrijdag ook vrij genomen. Tijd voor de kinderen en ik. Ik had de kinderen ruim een week geleden verteld iets te bedenken wat ze graag samen met mij samen zouden willen doen, ieder een dag en dan nog 1 dag samen. Ik moet zeggen, ze zijn erg creatief geweest ;-), het ´rooster´ voor de komende week is als volgt en het is me zelfs gelukt om wat ik-tijd in te plannen:

Maandag:
Luciano, Lorenzo (beste vriend) en ik gaan naar The Amsterdam Dungeon.
Dinsdag:
Mijn beste vriendin Cindy en ikgaan heerlijk een dagje naar de sauna.
Woensdag:
Luciano, Angelo, Lorenzo (beste vriend Luciano) en ik gaan naar het Jeugdtheater om de musical Splash te bekijken. Lekker crea.
Donderdag:
Een ´schrijf´dag helemaal voor moi. Locatie nog te bepalen…
Vrijdag:
Samen met een vriendin en haar twee kinderen en natuurlijk mijn jongens naar Nemo in Amsterdam.
Zaterdag:
Samen met Angelo, de jongste van 5, naar Ernst, Bobbie en de rest.
Zondag:
Heerlijk een dagje met mijn partner uitpuffen…

Een drukke week dus, maar wel heel erg leuk. En omdat het vandaag maandag begon ik met een dag die ingevuld mocht worden door mijn oudste zoon. Omdat hij mocht kiezen hoe hij deze dag wilde doorbrengen had hij mij al een paar dagen geleden laten weten dat hij heel graag zijn beste vriend Lorenzo mee wilde nemen. Zijn vriendje die schuin tegenover ons woont. Grappig detail is dat ze allebei een Italiaanse naam hebben die met een L begint, ze hebben allebei een achternaam die met een T begint en ze hebben allebei een jonger broertje van vijf. En of dat nog niet genoeg is kwam ik er vandaag achter dat de twee makkers ook nog eenzelfde carrièrepad willen bewandelen. Luciano wil namelijk al sinds dat hij een jaar of vijf is kinderarts worden en een medicijn tegen kanker ontwikkelen (er is niets mis met zijn ambities ) en Lorenzo vertelde mij vandaag dat hij hartspecialist wilde worden. Toen ze er dus allebei vandaag achterkwamen dat ze dus gezamenlijk medicijnen konden gaan studeren was de blijdschap in de auto niet meer te stillen. Dat er met ambities en vriendschappen heel wat kan gebeuren in acht jaar tijd, heb ik maar wijselijk voor me gehouden. Het zou een drukke dag worden bedacht ik me glimlachend, terwijl ik mijn auto richting het Rokin reed.

Eenmaal binnengekomen zat de spanning er al meteen in. In het duister begaven wij ons in de donkere spelonken van het zwarte verleden van Amsterdam. Lorenzo hield mijn hand vast en Luciano kon zijn ogen niet van de martelwerktuigen en kunstig gemaakte poppen afhouden. We werden door de hele zwarte geschiedenis van Amsterdam geleidt: de pest, de inquisitie, de bloedraad, de VOC en zelfs een korte tocht met een achtbaan was onderdeel van de 80-minuten durende toer. Na sleutelhangers te hebben gemaakt van de jongens in middeleeuwse actie en een bezoekje aan McDonalds waren we alweer aan het eind van de middag gekomen. Het was een leuke dag met veel gegriezel & gegruwel, weer wat nieuwe geschiedeniskennis en een gelukkige oudste zoon. Wat mij betreft dus 100% geslaagd…

Carpe Diem
Natasza

Hoi allemaal,

Zoals beloofd in mijn reactie onder mijn vorige blog, hier de synopsis van het kinderboek dat ik een paar dagen geleden heb afgeschreven en naar de uitgever heb gestuurd, evenals een kort fragment.

Veel leesplezier,

Natasza

__________________________________________________________________

Synopsis:

Het verhaal speelt zich af rond Juliette en Lars. Zij zijn broer en zus. Het verhaal begint wanneer Juliette verveeld thuis zit, omdat het al tijden regent en inmiddels het hele land is overstroomd. Niemand weet waarom het de hele tijd regent en kan er dus iets aan doen. Juliette besluit dat er iets moet gebeuren en wil achter het geheim van de regen komen. Natuurlijk gaat ze niet alleen en vertrekt ze samen met haar broer.

De reis begint met een tocht in een roeiboot, waarna de twee kinderen plotseling worden opgeslokt door een draaikolk. Hierna komen ze in een rare grot, waar ze instructies krijgen hoe ze achter het geheim van de regen kunnen komen.

De reis is gevaarlijk, maar na de nodige moeilijkheden samen te overwinnen, komen Juliette en Lars bij een vreemde professor terecht, die zich wel heel vreemd gedraagt. Als Juliette en de professor de volgende dag vertrokken zijn, besluit Lars om zijn zusje te redden.

Uiteindelijk vind hij zijn zusje en de professor boven op de berg, waar niet alles is zoals het lijkt te zijn. Als de berg begint te beven, schrikken de kinderen zich een hoedje, maar als ze dan zien waarom de berg beweegt, komen ze eindelijk achter het geheim van de regen.

Personages:

Juliette:
Juliette is een koppig meisje van acht jaar, met veel energie en moed. Ze is slim en nieuwsgierig en denkt niet altijd eerst even na, maar haar hart zit op de goede plaats en uiteindelijk zorgt zij samen met haar broer ervoor dat het ophoudt met regen.

Lars:
Lars is slechts 10 maanden ouder dan Juliette en is net 9 jaar. Hij is een rustige knul die veel nadenkt voor hij zomaar iets doet. Lars houdt van de natuur en van zijn computer. Zijn zusje vindt hij af en toe wat vermoeiend, maar ze besteden veel tijd samen en kunnen het best goed met elkaar vinden. Hoewel Lars wat voorzichtiger is dan zijn jongere zus, ontbreekt het hem ook niet aan moed en slaagt hij erin om zijn zusje uit een aantal benarde situaties te redden.

Professor Puistje Krentenbol:
De professor is een beetje een wereldvreemde snoeshaan. Hij woont alleen op een berg, ver van de bewoonde wereld. Hij is vroeger als kind vreselijk gepest, omdat zijn naam Puistje was en zijn gezicht al vanaf jonge leeftijd onder de puistjes zat. Hij heeft een hekel aan mensen en is alleen maar uit op wraak.

Leeftijdscategorie:
De leeftijdscategorie voor het boek is 6-10 jaar.

___________________________________________________________

Fragment uit ‘t Geheim van de Regen:
Vermoeid keek Lars naar de grond. Slierten mist dreven vlak over de witte ondergrond. Lichte flarden in het donker. Lars hoorde zijn harts als een gek bonsen.
´Kaboeng, kaboem, kabouw…´ Het leek wel een liedje. Lars schudde met zijn hoofd. Hij moest zich niet laten afleiden. Hij moest Juliette vinden.
´Juli, waar ben je?´ Even bleef Lars stil staan. In de verte klonk een schel geluid. Angstig hield Lars zijn adem in. Hij had dat geluid eerder gehoord, maar toen had het nog verder weg geklonken. Nu klonk het dichterbij… veel dichterbij. Voorzichtig deed Lars nog een paar passen vooruit. Het sneeuwde zo erg dat hij nu niets meer kon zien. Voetje voor voetjes schuifelde Lars vooruit.
´Juliiiiiieeeeeeeeeeeeee aaahhhh….´Plotseling zakte Lars weg en viel voorover op de grond.
´Au.´ Voorzichtig probeerde Lars weer op te krabbelen. Zijn knie deed pijn. Het was hopeloos, hij zou Juliette nooit vinden.

Opeens zag Lars iets wat leek op een hek. Hij kon het bijna niet zien door de witte vlokken die maar bleven neerkomen. Snel deed Lars een paar passen vooruit en kneep zijn ogen samen. Nu zag hij het beter. Het was een hek, een groot houten hek met een enorme deur. Lars was blijven lopen en stond hijgend voor een houten muur met een deur waar hij de bovenkant niet van kon zien. Hoe was dit mogelijk? Waar kwam deze muur vandaan?

Lars begon met al zijn kracht tegen de deur te duwen. Er kwam geen beweging in. Even haalde hij diep adem, daarna duwde Lars zo hard mogelijk tegen de deur. Langzaam kwam er beweging in en Lars duwde nog harder. Toen de deur op een grote kier stond, wurmde Lars zich naar binnen. Plotseling was de wind en de sneeuw verdwenen. Weg was de kou. Verbaasd draaide Lars om zijn as. Met zijn mond open keek hij om zich heen. Dit was niet te geloven.

© Natasza Tardio

Het is 00.30 uur wanneer ik dit logje begin te schrijven. Vandaag is het een echte schrijfdag geweest. Begin van de middag kreeg ik een telefoontje van de uitgeverij waar ik artikelen voor schrijf. Er moest met spoed een artikel van zo´n 2000 woorden worden geschreven / in elkaar gezet. Aangezien ik nog andere werkzaamheden had te doen, kwam dit natuurlijk wel heel slecht uit. Het moest dezelfde middag nog klaar zijn, maar als ik het vannacht zou sturen dan zou het ook nog goed zijn. Na een diepe zucht toog ik aan het werk en hoewel ik meerdere keren werd afgeleid en ik mij snel moest inlezen, lukte het mij om het artikel om 18.10 uur naar de uitgeverij te sturen. Power to Tasz… ;-)Nadat ik mijn kinderen te eten had gegeven, met ze had gespeeld en ze naar bed had gebracht, ging ik rond 21.30 uur op de bank zitten en besloot om verder te werken aan een manuscript.Omdat mijn computer afgelopen augustus in Slowakije is gestolen, samen met een andere tas waarin mijn laatste back-up zat, ben ik veel van mijn schrijfwerk kwijtgeraakt, waaronder een compleet manuscript van zo´n 250 A4, maar ook de laatste versie van mijn kinderboek manuscript. Na mijn een na laatste versie van een voorlezer te hebben terug ontvangen, heb ik mij, samen met een hardcopy versie met geschreven verbeteringen, neergezet op de bank en ben begonnen te herschrijven, schrappen en toevoegen. En vanavond is het dan eindelijk gelukt. HET KINDERBOEK IS KLAAR!!! Yeeeaaaahhh, and the crowd goes wild… Twintig minuten geleden heb ik het naar de uitgeverij gezonden.Ik ben blij, maar ook een beetje verdrietig, omdat ik nu echt afscheid moet nemen van mijn personages. Gek genoeg zijn die de afgelopen paar jaar bijna familie geworden. Maar de boventoon voert toch de blijdschap. Het is eindelijk klaar!!! Yippie a yee…Carpe diem en slaap lekker allemaal.Sweet dreamsNatasza

Dit keer geen verhaal of column of wat voor ´kunstig´ in elkaar gevlochten schrijfwerkje dan ook, niets van dat alles. Vandaag gewoon even een ´hoe gaat het nu met Tasz´ stukje. So here we go…

Nadat ik een paar weken geleden in Personal Competences had verteld over hoe druk ik het de laatste weken had, heb ik mezelf aan mijn eigen belofte gehouden. Ik ben minder gaan reizen - lees minder gaan werken -, ben meer tijd met mijn kids gaan doorbrengen en ben veel meer gaan schrijven. De afgelopen 2 weken heb ik twee hoofdstukken van mijn nieuwe boek geschreven, aan 2 schrijfwedstrijden meegedaan, verschillende korte verhalen geschreven, twee interviews gedaan en twee artikelen van resp. 2 en 3 pagina´s opgeleverd bij de uitgeverij waar ik voor werk. Niet slecht vind ik zelf, maar goed het kan natuurlijk altijd beter. Maar voor mijn eerste stappen op het pad van rustig aan doen vind ik dit lang niet slecht. Wel ben ik erachter gekomen dat het niet zozeer een kwestie is van rustiger aandoen, het is meer een zaak van prioriteiten stellen en mijn energie in de juiste dingen steken. Kortom het zijn een paar interessante, maar ook leerzame weken geweest.

Verder gaat het leven hier gewoon door. Sinds 2 weken hebben we een nieuwe aupair, Katka, en dat gaat hartstikke goed. De jongens vinden haar geweldig, ze is slim, aardig en al helemaal deel van ons gezin. Helemaal top. Dus zo langzamerhand lijkt alles weer onder controle en een stuk rustiger… bijna dan… schone schijn bedriegt namelijk, want sinds vandaag hebben wij een nieuwe huisgenoot, of eigenlijk huisgenote, het is namelijk een meisje. Haar naam?

Zoë, een 9 weken oude kitten, lief, ondeugend, speels, druk en totally out of control. Gelukkig is ze wel zindelijk, dus dat valt weer mee. Het is in elk geval een hartstikke lief, grappig en mooi katje. Maar dat het hier allemaal onder controle en rustig is kan ik dus niet echt zeggen met zo´n doerak in de buurt. En hoewel ze van mijn oudste zoon is, waar ik loop, loopt Zoë, waar ik zit, ligt Zoë, dus met mijn privacy is het ook gedaan, vanaf vandaag heb ik een nieuwe fan, eentje van nog geen kilo zwaar en met heel veel haar.

Nou hier laat ik het dan maar even bij. Rest mij niets anders dan jullie allemaal een heerlijk weekend te wensen, met heel veel leuke momenten en liefde.

Fijn weekend en Carpe Diem

Natasza - 14 oktober 2006

…De dag dat dit allemaal gebeurde, de dag dat ik mezelf hoorde huilen, dat was de dag dat ik mijn andere leven en mijn dood vergat, mijn eeuwigheid begon opnieuw, de pijn van mijn vorige leven was vergeten. En ik keek ernaar als jongeling, alsof alles wat ik ooit had geleerd of eerder had meegemaakt, voor niets was geweest. Verrassende gebeurtenissen, die ik al vele malen eerder had verkend, kwamen als onbekend terrein op mijn weg. Ik omarmde alles. Waarom ook niet, het was immers nieuw…

~ Fragment uit: Wachtkamer (kort verhaal) ~© Natasza - 24 september 2006