Tasz schrijft…

Een luid geraas klinkt boven mijn hoofd. Hard, rommelend, scherp. Elke keer anders en toch ook weer elke keer hetzelfde. Een fel licht waarschuwt mij op wat komen gaat en zonder het op dat moment te beseffen, hou ik mijn adem in. Dan hoor ik het water slaan op de ramen. Roffelend, luid. Met bakken te gelijk. Dan weer dat felle licht, met in zijn kielzog de donderende rollende klanken. Ik zet het geluid van de televisie uit. Nu is het stil, geen enkel geluid is meer te horen en ook woedende water houdt nu zijn mond. Niets beweegt en met open mond blijf ook ik in het luchtledige wachten. Dan wordt de hele woonkamer in het licht gezet. Net alsof we op de foto gaan. Vlak daarachter een oorverdovend gekraak. Boven mijn hoofd, daarna weer doodse stilte en weer een flits. Ik knijp mijn ogen samen en wacht af.’Eenentwintig, tweeëntwintig, drieentw…’ KRRABOEMMM. Het geluid is oorverdovend en ik breng mijn handen na mijn oren, te laat natuurlijk, het geluid is alweer voorbij. Dan begint het zachtjes te regenen, van zacht naar hard in luttele seconden. Het oog van de storm is voorbij geraasd, het natuurgeweld zwelgt aan en terwijl de donder ergens van rechts steeds zachter wordt, hoor ik aan de linkerkant een nieuw gerommel aanzwelgen. Ik zit tussen twee onweerstormen in. Mijn huiskamer staat nu bijna continu in het licht en een symfonie van krakende en roffelende pauken barst los. Dacht ik net nog dat het ergste voorbij was, nog geen drie minuten later lijkt het of de derde wereldoorlog boven mijn hoofd is losgebarsten. Ik sta op en ga voor de ‘french windows’ staan. Mijn tuin licht elke keer op en treurig zie ik hoe de struiken hun natte kroontjes laten hangen en door een geïrriteerde wind door elkaar worden geschud. Het is nu echt herfst en hoewel de zomer nog haar laatste stuiptrekking geeft, ligt de overwinning bij het seizoen dat zo overduidelijk de vergankelijkheid van alles laat zien.Terwijl ik me omdraai zie ik nog net hoe een groot espenblad tegen mijn raam wordt geplakt. Overwonnen door de wisseling van de seizoenen. Volgend voorjaar zullen zijn nieuwe broertjes en zusjes uit de takken van zijn en hun moeder ontknoppen en twee seizoenen leven. Voor hem is het nu bijna afgelopen. Hij dient als humus voor het nageslacht. Langzaam loop ik de trap op. Het gerommel klinkt nu steeds verder en verder. Ik loop door. Het is tijd om te gaan slapen, ik ben moe…© Natasza - 29 september 2006

Vanachter het hoge raam kijk ik de wereld in. Met grote ogen speelt het menselijke drama zich voor mij af. Ik ben geen deel van het geheel, hoe kan dat immers, alles is zo anders dan ik het voel. Alleen en eenzaam, een toeschouwer van een schreeuwende en sneldraaiende wereld die ik niet begrijp. Binnen het oog van de tornado sta ik alles in stilte te aanschouwen. Als een gevangen achter een schild dat hoger dan de hemel reikt.Vanachter het hoge raam kijk ik de wereld in. Het begint te misten en wat zich voor mij afspeelt vervaagt in vergetelheid. Net als ik. Ik hoor nergens bij, een loshangend element dat elk moment kan afbreken. Ik zoek naar rust en wit licht. Stralend, met de vrijheid in het verschiet. Vrijheid op het punt om door het hoge schild heen te breken, om mij te laten opgaan in onzichtbaarheid.Vanachter het hoge raam is het leeg. Geen schim, geen weerspiegeling van dat wat ooit is geweest, niets meer dan een vacuüm van verborgen verdriet. In de verte staan de fundamenten van dat wat ooit alles heeft tegengehouden en gedomineerd. Verloren in de oneindigheid. Het licht breekt door het glas in lood en geschakeerde bundels van hoop doorkruisen de leegte ruimte. Ik sluit mijn ogen en verdwijn…© Natasza - 27 september 2006

Twee weken geleden zat ik samen met een collega te praten over hoe onveilig Europa tegenwoordig lijkt te zijn geworden. Een gesprek zoals waarschijnlijk veel mensen wel eens hebben gehouden. Terrorisme, extra vliegtuigcontroles, code rood en een groeiend onbegrip tegenover moslims. Goed of slecht, het hoort er inmiddels allemaal bij. Op een gegeven moment maakte de bewuste collega de opmerking dat de wereld er, sinds Bush, echt niet veiliger op geworden is. Was het eerst louter een conflict tussen extremistische moslims en Amerika, ondertussen is bijna de halve wereld betrokken geraakt bij deze ruzie en zijn er sindsdien al verschillende aanslagen in Europa geweest. Is er eigenlijk nog wel een plek in Europa waar iemand zich compleet veilig kan voelen, zijn er nog vluchten die iemand kan maken, zonder aan een evt. aanslag te denken. Waar is de onbezorgdheid gebleven, het vertrouwen, de rust?

Persoonlijk heb ik nooit geloofd dat je ´the World safe for democracy´ kan maken door middel van geweld, maar dat terzijde. Maar mijn collega heeft wel een punt. De koers die Bush is gaan volgen, en Europa dat er als een mak schaap achteraan hobbelt, heeft de situatie alleen maar geëscaleerd. En wanneer ik Bush de afgelopen week dan weer een hele tirade over Iran hoor maken, lijkt het even of ik zijn woorden van 2001/2002 weer terug hoor en bekruipt mij het gevoel dat hij toch ook wel wat kenmerken heeft van een tiran, iemand die wil dat alles gaat zoals hij of zij wil. Slappe excuses en veel geschreeuw over potentiële dreigingen van landen zoals Irak en Iran, moeten dan de legitimiteit van al deze acties ondersteunen. Begrijp me niet verkeerd, iemand als Saddam of wat voor dictator dan ook, zouden nooit aan de macht mogen komen, maar Bush heeft de wereld gewoon voorgelogen en min of meer voor een dilemma gezet, zodat hij zijn persoonlijke wraak op Saddam kon nemen. Hij geeft geen f*** om de Koerden, of de Irakese burgers, bij hem gaat het om een persoonlijke vete die hij nog steeds bij zich draagt na de mislukte moordaanslag op zijn vader. Dat en natuurlijk olie, laten we vooral het economisch belang niet vergeten.

Enig bewijs dat Irak inderdaad bezig was met het ontwikkelen van nucleaire wapens is nooit gevonden, wat de oorlog per direct onrechtmatig maakt. Iraks nucleaire programma was namelijk de reden om het land binnen te vallen en Saddam van zijn ´troon´ te stoten. Miljarden dollars en vele levens later, is Irak nog steeds onstabiel, vinden er elke dag nog geweldadige incidenten plaats en lijkt de wereld alleen nog maar ingewikkelder, complexer en onveiliger te zijn geworden. ´Making the World safe for Democracy´ is inmiddels een utopie geworden en elk optreden van Bush lijkt zo langzamerhand meer op een karikatuur dan op een toespraak van een wereldleider die onze aandacht verdient.

Wat mij betreft zou het fijn zijn als de huidige Amerikaanse regering zich bezig zou gaan houden met hun eigen interne shit, denk aan orkaan Katrina, het enorme begrotingstekort en de werkloosheid die continu lijkt te stijgen. Nu ruim een jaar geleden wonen de slachtoffers van ´Katrina´ nog steeds in caravans en is er niets of nauwelijks iets gedaan aan de heropbouw van het getroffen gebied. Amerikanen leven in puinhopen en de overheid doet er niets aan. Het gebied lijkt op dit moment meer op een derde wereld land of oorlogszone. Hoe wrang moet het voor deze mensen zijn om miljarden dollars te zien verdwijnen in een oorlog waar steeds minder Amerikanen in geloven, in plaats van hulp te ontvangen waar al maanden zo wanhopig op wordt gewacht. Verder is het begrotingstekort schrikbarend hoog en nog steeds stijgend en zorgt de slechte interne economie voor meer en meer werkloosheid onder de Amerikaanse bevolking. Hypocrisie ten top, als je het mij vraagt. Hoogste tijd dat Bush zijn hoofd een keer uit de wolken haalt en kijkt wat er nu echt om hem heen gebeurd.

Laten we hopen dat de boel niet verder escaleert en dat onze eigen regering ook eens gaan nadenken in plaats van volgzaam Amerika te volgen. Waarom wordt de Amerikaanse regering niet eens publiekelijk aan de tand gevolgd ten aanzien van hun leugenachtige gedrag over het wel of niet verhoren en vasthouden van gevangenen buiten de U.S.? Waarom wordt Bush niet aangesproken op het geven en voorhouden van verkeerde informatie met betrekking tot het nucleaire programma van Irak? En zo kan ik nog wel een dozijn vragen verzinnen. Dus laten we vooral onze eigen politici niet vergeten. Het is natuurlijk heel gemakkelijk om Amerika overal de schuld van te geven, maar zonder support van de rest van de wereld zou de situatie toch heel anders zijn geweest, dus het is zeker tijd om de hand in eigen boezem te steken.

´Making the World safe for Democracy?´ Laat me niet lachen…

© Natasza - 23 september 2006

Een donkere lucht trekt over de oude fabrieksgebouwen. Jaren ´30, van de vorige eeuw. Somber en lelijk, net als het weer. Vanachter de hoge ramen wordt gewerkt, hard gewerkt en waarschijnlijk door enkele iets minder hard. Ik aanschouw het argwanend en zelfs een beetje verveeld. Waarom ben ik hier eigenlijk? Wat is mijn toegevoegde waarde, buiten het zijn van de team psycholoog, team entertainer, team redacteur, en nog meer van die ondefinieerbare eigenschappen die onder de noemer personal competences vallen. Natuurlijk heb ik wel dingen te doen en kan ik mij zeer zeker nuttig maken, maar of deze competences op de lange termijn ook echt verschil zullen uitmaken valt ten zeerste te betwijfelen. Daarbij worden deze personal competences door mijn bedrijf ook niet echt op waarde geschat (lees: geen salarisverhoging en geen bonus). Dus waarom ben ik hier dan? Waarom laat ik mij weer in de ´Ratrace´ trekken, zonder enige tegenwerking. Waar blijf ik nou met al mijn stoere woorden? Slap gelul dus, geen ruggengraat is een andere benoeming voor datgene dat ik enige weken geleden proclameerde. Ik zou mij na mijn vakantie niet meer laten ´gebruiken´, ik zou 40 uur gaan werken en echt niet meer, ik zou meer tijd voor mezelf nemen. Ik zou, ik zou, ik zou. Hele pagina´s zou ik ermee kunnen vullen en waarschijnlijk zou ik dan net zo ver zijn als in het begin. Wat ik allemaal zou dat weet ik inmiddels wel, maar wat er na vijf weken van terecht is gekomen, dat is hele andere koek.Dus wat is er gebeurd tijdens de laatste vijf achtereenvolgende weken? Waar ben ik gebleven met mijn grote mond en al mijn goede voornemens. Wel, ik heb het volgende gedaan: “� Van maandag t/m vrijdag vijf weken achter elkaar in Brussel gewerkt.”� Mijn kinderen en echtgenoot nauwelijks gezien.”� Mijn manuscript nog steeds niet kunnen afschrijven.”� � van mijn opgebouwde vakantie energie verbruikt.”� 3 weekenden besteed aan schoonmaken, wassen, strijken etc. etc., kortomthuis damage control uitgevoerd, alvorens weer naar Brussel te vertrekken.”� 21 keer tussendoor heen en weer gereden omdat onze aupair ivm ziekteplotseling naar huis moest.”� Een tweede baan als redacteur van verschillende vaktijdschriften aangenomen.”� Peentjes gezweet toen mijn oudste zoon afgelopen donderdag plotseling eenepileptische aanval kreeg.”� 2 depressieve collega´s er zo goed als mogelijk weer bovenop gepraat.”� 1 hamster moeten begraven.”� 1 nieuwe computer moeten inrichten ivm met diefstal van de andere computer.”� 4 potentieel nieuwe aupairs geïnterviewd.”� Etc., etc., etc….Natuurlijk ben ik hier zelf bij geweest, maar sommige dingen overkomen je gewoon en voor je het weet zijn alle goede voornemens verdwenen als sneeuw voor de zon. Het goede nieuws is natuurlijk dat niet alles negatief is. Mijn personal competences worden bijvoorbeeld door mijn manager en mijn naaste collega´s wel heel erg gewaardeerd. En mijn nieuwe baan als redacteur is zo´n ander voorbeeld. Hopelijk zal deze baan ertoe bijdragen dat ik wat minder tijd zal besteden aan mijn andere (IT) baan, zodat ik mij wat meer kan richten op het bezig zijn met datgene waar mijn hart ligt, namelijk schrijven. Ik zal wel moeten, anders zal het mij nooit lukken om vijf artikelen per maand op te leveren . Enfin, ik geef het dus niet op en probeer het vanaf volgende week gewoon opnieuw. Dit wordt mijn plan: “� Meer tijd met de kinderen en mijn man doorbrengen. Te bereiken door:”� Max. 40 uur per week werken in mijn huidige IT rol.”� Meer vrije dagen en overuren opnemen.”� Meer schrijven.”� Meer schrijven.”� En oh ja, voor ik het vergeet, meer schrijven Kan niet fout gaan toch? Carpe Diem© Natasza - 19 september 2006

Elke dag ben ik bij haar, elke dag en ook elke nacht. Ik kijk naar haar, ik fluister zachte woordjes in haar oor en zonder dat ze het weet hou ik haar vast. Soms denk ik dat ze het merkt, �s nachts als ze wakker is en niet kan slapen. Voorzichtig loopt ze dan naar beneden, zelfs haar ademhaling gaat oppervlakkig. Zonder licht, vooral zonder licht, iedereen slaapt immers.De open trap is gevaarlijk in het donker, maar daar denkt ze niet aan, ze denkt eigenlijk aan niets, alleen maar de onrust en de pijn die ze diep binnen in zichzelf voelt. Stap voor stap naar beneden en ik volg haar, ga voor haar uit, nestel mij om haar heen en dan, dan gebeurt het, ze aarzelt, twijfelt, haar voet blijft een fractie van een seconde in de lucht hangen, haar ademhaling versnelt zich. Slechts een fractie van een seconde denkt ze dat er iemand is, ze kijkt zelfs om haar heen en achter haar, als een schichtig dier. Ik kan haar gedachten bijna lezen: geesten, mensen die er niet meer zijn, het is mijn schuld en nu zijn ze gekomen. Ik zie het en ik weet het. Er is niets dat ik daar aan kan doen.Slechts een fractie van een seconde en dan vermant ze zichzelf en plaatst haar voet weer een tree lager. Zou ze me voelen? Zou ze het weten? Dicht hou ik mijn ogen bij haar ogen als ze stil staat en in het donker naar het lichtknopje zoekt. Zoveel pijn, zoveel angst, zoveel schuld, terwijl ze zo onschuldig is. Ze ziet het zelf niet, voelt alles zo anders en daarom ben ik daar om haar soms het licht in het donker te laten zien, net genoeg om niet gek te worden, om door te gaan. Als ik pijn had kunnen voelen dan was dit het moment geweest, pijn omdat ik niet meer voor haar kan doen, niet meer tot steun kan zijn. Ik verlicht haar pad in het donker en breng hoop. Dat is alles, maar misschien is het genoeg. Misschien is het genoeg om op te stijgen uit het duister en te stralen in het licht.Ik dwarrel om haar heen en probeer haar te omhelzen, maar het heeft geen zin. Ze kan mij niet voelen, net zo min als ik haar. Twee verschillende werelden, slechts gescheiden door een vage grens tussen werkelijkheid en fantasie. Net zo doorzichtig als ik. Geen enkele substantie en toch zijn wij verbonden en ben ik altijd bij haar. Nooit slaap ik, nooit eet ik, nooit ben ik te moe om te luisteren, hoewel haar woorden niet voor mij zijn bestemd, ik ben er altijd en hou haar vast. Zelfs als ze dat nooit zal merken. Ik zal er, ondanks mijn transparantie, altijd zijn…© Natasza - 17 september 2006

En dan zijn er die dromen. Vreselijke dromen, dromen waarin het verleden opeens weer heden wordt en dat wat ik vrees en verafschuw mij plotseling weer helder voor de geest staan. Ik wil deze spoken niet, ik wil niet hier zijn. Niet in mijn dromen, geen moment, niet ooit. Ik wil vrij, vrij, vrij en weg, heel ver weg van nachtmerries, pijn en gegil.

Waarom hoor ik toch altijd dat gegil. Gegil van pijn, gegil van angst, gegil van afschuw. Ik kan er niet meer tegen, wanneer stopt het nu toch eens, wanneer? God, vertel me wanneer!

Als ik wakker word twijfel ik of ik wel wakker ben. Is dit niet net zoiets als mijn geheime wereld, de wereld waar ik veilig ben, waar iedereen lief en aardig is en waarin geluk bijna synoniem aan vrijheid staat? Een wereld waarin mijn ouders de perfecte symbiose vormen met elkaar en ze mij alle liefde van de wereld geven. Een wereld waar het niet uit maakt dat niets echt is, dat de geur van nep vermengt met een zweem van onoprechtheid de lucht vult en mij verblijdt met een moment zonder vrees.Is dit niet net zoiets? Is dit slechts een wereld waar ik schijnbaar echt, voor een ogenblik, verblijf. Een momentopname tussen de wreedheden in?

Al mijn geluk bevindt zich in deze schijnbare werkelijkheid. Ik denk eraan, denk aan het gevoel wat het mij geeft, het gevoel wat hij mij geeft. Dat kan niet nep zijn, geen leugen, geen onwaarheid. Het kan niet, het kan niet, het kan niet…�Dit is niet nep, dit is echt.� Ik schreeuw het uit, maar zelfs mijn schreeuw is geluidloos en nietszeggend en terwijl ik in mijn wereld, die ik als echt wil ervaren, de madeliefjes met hun zonnige gezichtjes richting de zon zie buigen, begint het gegil in mijn hoofd weer opnieuw. Echo�s van de wereld die ik niet langer wil kennen, maar die zich blijft opdringen. Echo�s van alles wat ik vrees, alles wat ik wil vergeten. Echo�s van hen die minder geluk hebben dan ik, maar ondertussen wel de deur naar verlossing hebben gevonden, een definitieve vlucht. Een enkele reis in een onbekend gebied, maar desondanks ontsnapping. Ook hen haat ik en daarmee tevens mijzelf.

Mijn kracht verdwijnt en ik zie mijn geluk verdwijnen. Hij staat daar en lacht, maar mijn armen voelen zwaar en mijn benen zijn als lood.�Neem me mee, laat me niet alleen.� Ik schreeuw het in mijn hoofd, zachtjes met intense kracht. Hij lacht nog een keer, zich niet bewust van mijn angst, draait zich om en verdwijnt.

Mijn kleurige lakens met geel en groen beginnen absurde vormen aan te nemen en de duisternis grijpt als een zwarte schaduw om zich heen. Wat is werkelijkheid? Dit of daar waar ik nu naartoe ga, daar waar ik heb geleefd? Daar waar mijn herinneringen leven en zich in elkaar versmelten, vermengen met de gruwelijkheid verborgen diep daar waar ik niet langer wil zijn.

Of het gegil alleen in mijn hoofd klinkt of dat mijn opengesperde mond deze ondersteunt, dat weet ik niet. Droom of niet, ik ben alleen, alleen met mijn angst, alleen met mijn werkelijkheid, alleen in de wetenschap dat ik elk moment kan worden meegesleurd die andere wereld in…

Laat me niet alleen! Laat me alsjeblieft niet alleen…

(Fragment uit: ‘Ik ben geboren in Disneyland’)

© Natasza

Roze bellen, zachtroze, dun, fragiel. In kleurigheid zweven ze over het zand. Ik probeer ze te volgen, maar ze zijn ongrijpbaar. Net als mijn gedachten. Ongrijpbaar gedraai. Mijn voeten zijn versteent, koud water omcirkelt mijn voeten en krabbelt aan mijn tenen. Als speldenprikken. Diepvriesblokken hangen aan mijn enkels en houden mij vast. Complete stilstand.In de verte zie ik hoe de roze bellen langzaamaan verdwijnen. Ik ben verloren. Vastgehouden door onvermogen en verlatenheid. Niemand kan daar iets aan veranderen, en niemand wil dat ook. Ik kijk naar de horizon, open mond, verbazingwekkende schoonheid. Tegen de blauwpaarse, oranje lucht verdwijnen de laatste bellen, de laatste kans op verlossing.Dan zijn ze verdwenen en lijkt alles te zijn opgelost in het duister, de pijn is verdwenen, net als de zon. Ik kan het water bijna horen sissen. Als mijn knieën in het water zakken, voel ik niets meer. De naalden zijn onzichtbaar geworden voor mijn hersenen. Niets wordt meer geregistreerd.Het is het einde van een lange dag…Carpe Diem© Natasza