Verloren woorden
Met twee vingers trek ik de fles water uit zijn houder. Hangend op mijn vingertoppen zwengel ik de fles als een vies ding de auto uit. Hij moet hem hebben aangeraakt. Ik weet het zeker. Met zijn arm, of zijn borstkast, glijdend naar zijn onderbuik. Vingers graaiend in het vakje tussen de voorstoelen, onze paspoorten betastend, om ze vervolgens in een rommelige beweging mee te stelen. Weg van onze eens zo veilig auto, nu met honderden grotere en kleinere stukjes glas op de achterbank zelfs op de passagiersstoel voor, samen met de tas waar mijn computer in zat en de tas met mijn meest recente back-up. Al mijn schrijfwerk van de afgelopen vijf jaar. Honderden verhalen, tientallen gedichten, een manuscript voor het kinderboek dat klaar stond om naar de uitgever te gaan, een manuscript voor een psychologische thriller waar ik de afgelopen vier jaar aan heb gewerkt, al onze vakantiefoto´s van Zuid-Italië, Oostenrijk, Slowakije, Polen, Auschwitz en Krakow, samen met een dagboek dat ik net vol had geschreven, het is allemaal verdwenen. In een paar luttele minuten had een totale vreemde onze auto opgebroken, terwijl deze op privé terrein achter een gesloten hek stond. Verdwaasd stond ik om 01.00 uur ´s nachts naast mijn auto. Langs de zijkant van mijn hand druppelde langzaam hete rode druppels naar beneden, een snee opgehaald aan het gebroken glas. De hemel huilde met mij mee en terwijl de toestromende vrienden met paraplu´s op de politie en technische recherche blijven wachten, blijf ik roerloos staan en voel hoe de natte druppels mijn wanhoop proberen te verdrinken. Een onbegonnen zaak, ik heb het gevoel alsof ik een deel van mezelf ben kwijtgeraakt. Afgerukt als een geamputeerd ledemaat. Wat rest is een open wond…Gehaast probeer ik de wagen te ontsmetten. Straks vertrekken we naar Bratislava, nieuwe paspoorten regelen op de Nederlandse Ambassade. Even denk ik weer aan de duizenden woorden die ik heb verloren. Ik voel mijn ogen branden, maar dan haal ik mijn schouders op, het maakt immers allemaal niet uit, op dit moment ben ik toch sprakeloos, mijn woorden betekenen niets meer…Allerlei beelden van de afgelopen twee weken vakantie schieten door mijn hoofd. Vrienden in Italië, de prachtige, groene bergen, de vlinder die net zo lang om mijn hoofd heen blijft vliegen, tot ik mijn hand omhoog hou en hij met trillende vleugels op mijn vingers landt. Elke avond live muziek op het plein, de trouwerij van Italiaanse vrienden, de enorme Griekse tempels in Paestum, de doorreis vanuit Zuid-Italië via Oostenrijk naar Slowakije, alles gaat prima, maar dan klopt het noodlot aan de deur.Samen met mijn jongste zoon en een aantal vrienden, gaan we naar een eeuwenoud bergdorp in de Hoge Tatra bergen. Een rit met paard en wagen staat op de agenda. Een schitterende antieke wagen staat voor ons klaar. Enigszins terughoudend klim ik op de bok, zittend naast de menner. Onze vrienden zitten samen met mijn enthousiast pratende zoontje op de achterbank. Op het nauwe bergpad gaan we al gauw in galop en hoewel ik regelmatig paardrijd en dus wel wat gewend ben, krijg ik een raar gevoel in mijn buik, een gevoel dat ik net zo snel als het opkomt, probeer weg te duwen. Ik hou me stevig vast en terwijl ik me half omdraai om naar mijn zoontje te kijken en hem gerust te stellen, besluit het paard om de berg af te rennen. De oude, antieke wagen kraakt, dan blijven we een fractie van een seconde stilstaan, schuin op de bergwand. In slowmotion zie ik het grote houten wiel doorbuigen en rolt de wagen om. Gegil klinkt om mij heen en in een grote boog word ik zeker 5 meter door de lucht de berg af gegooid. Zodra ik neerkom spring ik op, een scherpe pijn schiet door mijn knie. Het is niet belangrijk en ik schakel het knipperende rode alarmlicht in mijn hoofd, uit. Ik begin de naam van mijn jongste kind te roepen. Even lijkt de wereld stil te zijn. Vergeten zijn de oorlogen in het Midden Oosten, onbelangrijk de problemen en het verraad op het werk door een Account Manager en zijn omhooggevallen kompaan, die hun carrière belangrijker vinden dan collegialiteit en eerlijkheid, dat alles is ondergeschikt aan dit moment.Nog steeds in slowmotion zie ik anderen van de grond op krabbelen en toeschouwers aan komen rennen. Ik word tegengehouden en onder de wagen zie ik het witte gezichtje van mijn zoontje die doodstil blijft liggen. Met zes man wordt de wagen opgetild. Secondes lijken uren te duren, dan hoor ik hem eindelijk. Weliswaar in paniek en pijn, maar hij huilt, alles beter dan dat witte, stille gezichtje en plotseling lijkt alles heel snel te gaan. Ziekenhuis, foto´s, echo´s… Met alweer een ondeugende blik in zijn ogen laat mijn jongste telg het allemaal gelaten over zich heenkomen en uiteindelijk blijkt het allemaal mee te vallen. Een gebroken neus en een hersenschudding, het had allemaal zoveel erger kunnen zijn, zo heel veel erger…Na een paar dagen bijkomen, vervolgen we onze reis. Polen staat op de agenda. Auschwitz op de eerste plaats. Wanneer mijn voeten onder de lugubere woorden: ´Arbeit macht frei´, doorlopen, voelt het alsof een koude hand zich om mijn hart klemt. Een keurige rij stenen gebouwen, met daartussen grote bomen, strekt zich voor ons uit. Eén voor één worden ze door ons bezocht en laten we gruwelijke beelden, verhalen en foto´s op ons in werken. Vijf uur later vertrekken we, allemaal zeer onder de indruk, naar ons hotel in Krakow, dat we de hele volgende dag een bezoek gaan brengen. Oude, prachtige kastelen en gebouwen, een vriendelijke zon en winkels waar de klassieke muziek en de prachtige tekeningen en schilderijen, een gewoontegoed zijn geworden. Krakow is een fantastische stad.Weer terug in Slowakije slapen we in een berghut dat in een dorp staat, en ´s nachts nog wordt bezocht door beren. Een gezellige avond bij de open haard en elk uur een blik uit het raam om te checken of we al een loslopende beer zien, volgt. Het eerdere ongeluk lijkt bijna te zijn vergeten. Een incident, niets meer, niets minder.Onze vakantiereis zal van Slowakije naar Hongarije gaan en onderweg naar Hongarije stoppen we nog even bij vrienden, die twee uur van Bratislava wonen in een pittoresk Slowaaks dorpje. We zijn uitgenodigd om een traditioneel Slowaaks feest bij te wonen. Aangezien we laat zijn aangekomen, besluiten we eerst wat te gaan eten en daarna wat spullen uit de auto te halen… Helaas zullen mij meest persoonlijke spullen er dan niet meer zijn, net als onze reisdocumenten. Hongarije valt van het reisplan, net als de rest van de vakantie. Ons volgende reisdoel is plotseling veranderd van Boedapest, hoofdstad in Hongarije, in Bratislava, hoofdstad van Slowakije.Na een 6 uur durend kruisverhoor op een Slowaaks politieverhoor, rijden we vermoeid, compleet met plastic achterraam naar de Nederlandse Ambassade, waar we ontzettend vriendelijk worden ontvangen door de net beëdigde ambassadeur en één van zijn medewerksters. Laissez Passer´s worden gemaakt, via Oostenrijk en Duitsland mogen we terugreizen naar Nederland. Voor het nieuwe ambassade personeel is dit de eerste keer dat ze dit doen en voor de ambassadeur de eerste documenten die hij in deze functie moet goedkeuren. Gelukkig komt de ambassadeur ons zelf vertellen dat onze gemeente ook goed meewerkt en met de faxen, waarop onze foto´s en de foto´s van onze kinderen prijken, in zijn hand, worden de laatste handelingen verricht. Als ze ons de documenten overhandigen en we het ambassade terrein verlaten, krijgen we nog een keer te horen dat dit voor hen een echte testcase was. Dankbaar en opgelucht zwaaien we nog een keer en dan beginnen aan onze thuisreis. De komende 15 uur zit ik ´gevangen´ in onze auto, met niets anders dan verloren woorden en gebroken vertrouwen in mijn hoofd. Ik hou de blauwe, tijdelijke paspoorten omhoog bij de Oostenrijkse grens en zonder problemen worden we doorgelaten. Mijn gedachten, verwerkt in verhalen, jarenlang toevertrouwd aan wit, geduldig papier, blijven achter in Slowakije, in de handen van een ordinaire dief, voor wie deze woorden en ideeën, totaal geen betekenis hebben.Als ik naar de achterbank kijk zie ik mijn kinderen tegen elkaar aan hangend slapen. Net twee engeltjes zonder ook maar een zuchtje zorg. Een zweem van dankbaarheid golft over me heen als een warme douche. Het had allemaal zoveel erger kunnen zijn en met een zekere opluchting ruist mijn adem zachtjes over mijn lippen. In mijn zijspiegel verdwijnt de grensovergang naar Slowakije langzaam uit het zicht. Ik sluit mijn ogen en verberg mijn zicht in het donker, langzaam zak ik een beetje onderuit. Naar buiten toe blijf ik stil, maar in mijn hoofd beginnen zich al nieuwe zinnen te vormen. Het is tijd om opnieuw te beginnen, verhalen staan te dringen om te worden verteld. Verhalen zonder stem, sprakeloos, klaar om te worden verwoordt in zwarte letters…Carpe Diem© Natasza - 18 augustus 2006
