Tasz schrijft…

Gedachten dwarrelen in mijn hoofd. Zoveel gevoelens, hoe kon ik dit voelen, waarom voelde ik dit en vooral waarom voel ik dit nu niet meer. Angstig kijk ik in mijn ziel. Hoe ben ik zo eenzaam geworden, waarom kan ik mezelf niet vinden, raak ik verloren in de leegte die mij toeschreeuwt. Zonnige warmte is verdwenen, net als de dwarrelende bloemen van toen. Dat was en zal altijd zijn geweest. Nooit komt dit meer terug, hoewel ik mij dat nog steeds niet kan voorstellen. Complete acceptatie is een onmogelijkheid, iets dat nooit zal worden omdat acceptatie overgave betekend. Niets meer dan dat. Volledige overgave. Als in een waas beweeg ik me voort. Een zalm die het zwemmen tegen de stroom in heeft op gegeven. Ik zoek dat ene lichtpuntje, dat wat mij niet meer zo alleen laat voelen. Waarom knijpt het zwart mijn keel dicht, laat ik mijn lichaam vervallen in de zweem van slechte eigenschappen, stress en lichamelijke uitputting. Meer dan voldoende reden om te stoppen met het verlies van mijn leven. Leven zonder hoop op verlossing.Een gat siert mijn ziel. Ik kijk erdoor en zie niets. Niets anders dan een lege vlakte met duizenden zandkorreltjes. Opgezweept door de wind dansen zij hun gouden dans. En ik, ik sta er tussen, alleen. Ik kan niet dansen, niet hoe zij dat kunnen. Ik ben anders en sta er buiten. Zoals altijd, alleen besef ik het nu en met het besef begint de acceptatie, overgave naar het geluk. Niet langer zucht ik onder het juk van mijn ´aardig gevonden willen geworden´ syndroom en ben ik eindelijk herstellende, groeiend naar een nooit gedoofd verlangen. Ik hul me in stilte en neem de tijd. Ik, alleen met mijn gedachten, vrij en niemand iets verschuldigd.© Natasza - 29 juni 2006

Vage schimmen bewegen om mij heen. Transparant, stoffig, met uitdrukkingen die ik probeer te negeren. Overal waar ik maar ga zie ik ze verschijnen. Vaak onbegrepen en ongezien, door hun omgeving, door hen zelf. Het klopt niet, dit hoort niet zo te zijn. Het is vaag in breed en nauw perspectief. Zij zijn vaag.Negeren is vooralsnog het beste, vooral geen dialoog aangaan. Ze zijn verward, net als hun woorden, daarom ligt vaak het beste resultaat in niets doen en doorgaan met leven. Wat er fout is gegaan weet ik niet. Is het de manier waarop, of het moment waarop…? Er zijn meer vragen dan antwoorden en soms zijn er in dit geval zelfs meer antwoorden dan vragen. Desondanks kan ik ze niet altijd buitensluiten. Als de verwarring compleet is wordt het gevoel te sterk. Ik voel wat zij voelen. Boosheid, verdriet, angst, pijn en zelfs een wrang soort vreugde. Het is er allemaal. Niets is hen onbekend, dat wat tijdens het leven werd ervaren heeft zich voortgezet tijdens de dood. Toen, nu en later.In opperste verbazing schuifelen ze verder. Op zoek naar hen die willen luisteren. Zij die kunnen horen en niet bang zijn, die veelal in onbevangenheid de kosten boven de baten kiezen. En soms helpt dat, net zoals zij soms helpen. Niet altijd door het juiste te fluisteren, maar juist door het verkeerde te schreeuwen. Niemand is gebaat bij blind volgen, zonder zelf na te denken. Een goed luisteraar heeft maar een half woord nodig. Helpen ligt nu eenmaal niet altijd in handelen.Mijn wereld is die van hen en omgekeerd. Dimensies die in elkaar overvloeien. Niets geks, gewoon normaal. Een versmelting van leven en dood, tegenstellingen in het kwadraat. De wereld bestaat uit luchtacrobaten die met gesloten ogen over het slappe koord wandelen. Geen evenwicht zonder balans. Geen durf zonder moed. Geen leven zonder dood…Carpe Diem Natasza

´Geen nood er is altijd redding, redding van het gevaar, de sleur, de seksloze staat waarin je al jaren vegeteert. Hoe anders kan het leven zijn, hoe moeilijk kan een uur lang duren. Vaagheid in den dop en ik in het creatieve middelpunt. Er is niets, niets meer of minder dan datgene dat ik gisteren heb aanschouwd.´ Nerveus krab ik mijn onderarm. Verdraaide jeuk. Maar het is niet belangrijk, belangrijk ik dat ze luisteren, ik wil dat ze luisteren, ze moeten luisteren. Waar was ik gebleven. Dan datgene dat ik gisteren heb aanschouwd…Opgelucht adem ik koude lucht naar binnen, daarna open ik mijn mond en begin tijdens het uitademen te praten…´En daarom kan ik niet vertellen. Wat zou ik erover moeten zeggen, niets kan in woorden vangen wat ik met mijn ogen heb aanschouwd. Niets kan ik zeggen… Fluisteren misschien, maar meer dan ook zeker niet. Fantasie en werkelijkheid liggen immers zo dicht bij elkaar.´´En dan toch weer veraf´, fluistert de kleine jongen. Hard bijt ik op mijn onderlip. Ik had geen antwoord terug verwacht. Zeker niet van hem. De kleine god. Ik was hem vergeten, helemaal. Alsof hij een vage herinnering was geweest, nog minder zelfs, een fata morgana. Maar nu kan ik hem niet langer negeren. Daarbij had hij gelijk, zoals altijd heeft hij weer eens gelijk.´En toch weer veraf.´ Zacht herhaal ik zijn woorden. Dit was het helemaal. Een grotere gelijkenis, een ultiemere waarheid kan er gewoon niet zijn.Opgetogen zoek ik zijn ogen en kijk naar beneden. Ik zie zijn bleke, kleine gezicht. Witter dan normaal. Grote holle ogen steken af in al dat licht. Hij ziet er ziek uit, krachteloos. MAAR ZIJN WOORDEN DAN… Ik probeer de stem in mijn hoofd te negeren. Het is niet belangrijk. ZIJN WOORDEN ZIJN NIET KRACHTELOOS… Hard en toch ook zacht klinkt de stem in mijn hoofd. Moeilijk te negeren, zeg maar gerust onmogelijk. Ik kijk nog een keer diep in die holle ogen. Leeg, krachteloos… NIET KRACHTELOOS, LEEG JA, MAAR NIET KRACHTELOOS. De stem gilt nu door mijn hoofd en bijna automatisch grijp ik naar mijn slapen. Pijn, scherpe, gillende pijn.´Ik begrijp het niet, wat gebeurt er, ik begrijp het niet…´ Snikkend zak ik door mijn knieen.´Het is allemaal maar een droom…´, hoor ik de zachte stem van de kleine jongen fluisteren, ´…alleen maar een lege droom, je bent er nog niet klaar voor, ga maar slapen, alleen maar een droom, alles is een droom, alles is leegte…´. Mijn gedachten blijven even om de leegte heen dansen, maar dan verdrink ik in zijn holle, donkere ogen en wordt het stil… eindelijk wordt alles stil…(Fragment uit ‘Ik ben geboren in Disneyland’)© Natasza - vrijdag 9 juni 2006

Totaal ontspannen glijdt mijn blik over het beeld dat mij bevangt wanneer ik uit het raam staar en de ochtendzon aanschouw. Er is niets dat ik niet herken en toch zoveel dat mij onbekend voorkomt. Was het de nacht die zijn indrukken zwaar beladen heeft achtergelaten, of is het de wens van de gedachte, het beeld dat ik maar niet kwijt schijn te raken, elke dag opnieuw?Wanneer ik mijn eerste gebeden de wereld in stuur verlang ik naar het gevoel één te zijn met deze nieuwe dag. Onweerstaanbare zucht naar eenwording, versmolten samenzijn. Mededogen met alles wat is, inclusief datgene dat mij niet goed gezind is. Het weer loslaten van vreemde inzichten die mij de laatste dagen hebben overvallen. Inzichten van anderen, zij die mij bezien met het rood van verraad in plaats met het wit van vriendschap. Kan ik zijn zonder gekend te worden in oorsprong?Ik trek mij terug en overzie het in stilte. Het landschap groen en fris van beginnend geluk, het rood van achterdocht trekt zich voorzichtig terug. Het is niet van mij, zal ook nooit van mij worden en toch had ik het tot mij genomen. Zacht had het langs mijn huid geschuurd en zijn stempel achtergelaten. Terwijl ik het lege gevoel verdrink in de rivier van mijn tranen, omsluit ik de toekomst met liefde en vertrouwen. Alles is één en één is alles, in leegte en in afhankelijk bestaan…Carpe Diem© Natasza - 7 juni 2006

Na al maanden een ticket in huis te hebben gehad, is het eindelijk zover. Drie dagen onderricht van Zijne Heiligheid de 14e Dalai Lama. Nu is het beluisteren en zien van de Dalai Lama voor veel mensen een hele beleving, maar voor een al 11 jaar praktiserend Boeddhist, is dit zo´n beetje het meest geweldige wat je kan overkomen. In 1999 had ik hem voor het eerst gezien en beluisterd in Den Haag en nu is hij dan in Brussel. Voor de verandering heb ik mijn werk op een derde plaats gezet en een vrije dag genomen om vrijdagochtend richting Brussel te rijden. Na een kleine tussenstop, ik moet even mijn vriendin Annemieke ophalen, ik had haar zo gek gekregen om mee te gaan, daarna rijden we gezamenlijk door naar, wat voor mij, de gebeurtenis van het jaar 2006 zou worden. En als wij in Brussel aankomen voel ik eindelijk de spanning voor wat er gaat gebeuren.Na een korte stop om in te checken in ons hotel, reden we door naar Tour & Taxis, een prachtig gebouw waar het onderricht zou worden gegeven. Na een korte security check konden we naar binnen om de, voor ons, eerste lessen te volgen. Een volle zaal is ondertussen volgestroomd met Boeddhisten, monniken, geïnteresseerden en mensen die het Boeddhisme bestuderen. Terwijl ik ga zitten pak ik het boek dat we de komende 3 dagen gaan bestuderen: Mulamadhyamakakarikah van Nagarjuna. We gaan deze middag hoofdstuk 26 - De twaalf schakels, bestuderen.´Hij die verblind is door onwetendheid veroorzaakt de drie disposities tot wedergeboorte. Door hun werking komt hij tot een bestaansvorm.´ Terwijl ik het eerste vers lees kijk ik met een schuin oog naar mijn vriendin. Gelukkig is ze iemand die al veel weet over ontwikkelingspsychologie, een gebied dat veel raakvlakken heb met datgene wat we vanmiddag gaan behandelen. Tenminste vanuit een bepaald blikveld dan, een groot deel is toch typisch Boeddhistisch, zoals het ´leegte´ principe, maar haar kennende redt ze zich wel en ik verdiep me weer in het boek en dat wat er wordt gezegd. Al snel ben ik helemaal verzonken in de teksten en de stem van de Dalai Lama. En zo begint het weekend…´s Ochtends hebben we les van 9.30 uur tot 12.00 uur en ´s middags hebben we les van 14.00 uur tot 16.30 uur. Interessante stof die ik al dikwijls heb bestudeerd, maar dat zeker nog meer studie nodig heeft. Tussen de middag eten we wat, kopen we boeken en praten we met andere deelnemers. Aangezien ik vrijdagavond nogal moe was, vond Annemieke het gelukkig niet erg om er een meidenavond in onze hotelkamer van te maken, maar zaterdagavond gaan we naar de Grote Markt waar we op een terrasje lekker een hapje eten. Nog geen 5 minuten later komt er een andere deelneemster aan het tafeltje naast ons zitten, duidelijk herkenbaar aan het rode polsbandje dat we allemaal moeten dragen en niet af mogen doen. Het is ons toegangsbewijs. Al snel raken we met Anne uit Antwerpen aan de praat en na ruim 2,5 uur, en een roos rijker (nogmaals bedankt Anne ), nemen we weer afscheid. Snel koop ik nog een extra grote doos Leonidas bonbons, manon cafe voor de liefhebbers, en terwijl we naar de parkeergarage lopen, genieten we nog even van het zicht op de drukke terrasjes die in de kleine straatjes van Brussels nog volop zijn gevuld met toeristen en uitgaande Belgen.Wanneer we de volgende dag onze laatste lessen volgen en ik op slechts 20 meter afstand van de Dalai Lama zit, voel ik me even compleet gelukkig. Mijn hoofd zit vol met oude en nieuwe wetenschap en genoeg om over na te denken of te bestuderen. De Dalai Lama sluit de laatste middagsessie op zijn eigen humoristische manier af: ´Ik hoop dat iedereen iets heeft geleerd van deze 6 sessie´s de afgelopen drie dagen. Normaal kost het jaren om deze materie te bestuderen, …dus ik vraag me nu af of dit wel allemaal zin heeft gehad. Ik raad hen die Boeddhist zijn of het Boeddhisme bestuderen, deze teksten regelmatig goed te bestuderen. Na enige tijd zul je merken dat negatieve emoties zullen afnemen en positieve emoties zich zullen ontwikkelen. Zij die geen Boeddhist zijn of Boeddhisme bestuderen, moeten dit maar zien als interessante informatie.´ En dan is het voorbij en loopt de zaal langzaam leeg. Terwijl ik in de rij sta om mijn vertaalset in te leveren, zie ik Erica Terpstra een stukje voor mij in dezelfde rij staan. Even glimlach ik, ik heb Erica altijd een geweldige, spontane en inspirerende vrouw gevonden en haar hier te zien bevestigd alleen maar mijn gevoel dat ik altijd over haar heb gehad. Het is een mooi eind van drie geweldige dagen.Carpe Diem© Natasza