Tasz schrijft…

Niet zover hiervandaan ligt een sprookjesachtig land. In een andere dimensie, dat wel, maar één keer per jaar smelten onze twee dimensie´s samen en worden de poorten naar Elfië, want zo heet die andere wereld, voor twee dagen geopend. Dit jaar was dat op 22 & 23 april.

Het grootste Elf & Fantasy spektakel in Europa, vindt plaats in Haarzuilens op het pretentieuze landgoed van Kasteel de Haar, een betere locatie voor deze gebeurtenis kan er mijn inziens niet zijn. Als ik samen met mijn kinderen de poorten van het landgoed binnenstap lopen om ons heen allerlei figuren uit Lord of the Rings, Narnia en andersoortige fantasie en sciencefiction boeken, films en series. Sommige creaturen komen gewoon echter gewoon uit de fantasie van degene die zich hier portretteert en prachtige bosnimfen, feeën, elven en zelfs een gelaarsde kat, lopen over de kronkelige bospaden die zich schijnbaar als een groene hand om het kasteel wikkelen.Terwijl we rustig verder lopen vallen de kinderen van de ene in de andere verbazing. Voor mijn oudste zoon is het alweer het tweede jaar dat hij getuige is van deze fantasiewereld, maar voor de jongste is het de eerste keer en met open mond en soms een bezorgde blik gluurt hij om zich heen en zoekt hij af en toe mijn hand.Hij wordt gevangen door een fladderend monster en probeert zo angstig mogelijk te kijken, dat wordt immers van hem gevraagd, dan wordt hij geroepen door de eigenaar van een heuse draak en terwijl zijn grote broer van achteren wordt belaagd door een karakter uit Lord of the Rings, ziet hij zijn moeder voor een wel heel vreemdsoortig wezen met grote vleugels staan, om haar even later lachend aan een galg te zien hangen.

Gelukkig ziet hij er de lol van in en lacht luid om al die monsters en gekke karakters. Het moet ook wel heel raar zijn om, als 5-jarige, al die grote mensen verkleed te zien rondlopen, hoewel hij na de grote veldslag, met aan de ene kant zo´n 200 Elven en aan de andere kant vervaarlijk uitziende Orcen, Vikingen en ander gespuis, toch wel behoorlijk onder de indruk raakt. Na afloop vraagt hij aan iedereen met enigszins grote oren of hij een Elf is, zodat hij hem kan feliciteren met de overwinning.

Als het weer begint om te slaan, lopen we langzaam terug naar de uitgang, rustig aan want er is nog zoveel te zien, zoals de doodgraver die omsluiert door grijze wolken wel een heel realistische indruk maakt.

We lopen door en met ons honderden anderen, allemaal even vriendelijk, vreemd, grappig en leuk. Bij de kasteelpoorten aangekomen worden we uitgezwaaid door de hofnar. Tot zien en tot volgend jaar, het nieuws gaat dat de poorten naar Elfië dan niet twee, maar wel drie dagen zijn geopend. Wij zullen in elk geval weer van de partij zijn. Voor nu, may the force be with you en tot volgend jaar…Carpe Diem© Natasza - 30 april 2006

From the beginning of time man has been searching for the meaning of life, the meaning of being, the reason of existing. Why do people search for these kinds of answers? Why does there has to be a reason or even an explanation why and on how we exist? Almost 95% of our world population does believe in a higher power, God, Allah or some other higher being. Something or someone who created all of us and brings some sense in the craziness of our existence gives us the breathing space to bare the terrible things that happen to us because there is a reason. God´s will, the prophet´s word, Allah demands… It makes things easy; we can relax and don´t have to feel responsible, because it is not in our hands. Whatever happens, whatever we do, in the end we are not in control! Oh yes we strive to be independent, to be smart and quick in our thinking. We want to be proud at our accomplishments and most of all we want to be loved. Preferably unconditionally, just for who we are, with all our mistakes and funny or even strange habits. It is not only that we want this, it is worse than that; we need to be loved.
This is a typical quid pro quo situation. We can not love if we are not being loved. The burden of mankind… to desire what you long to give and without receiving this gift from somebody else to be overwhelmed by desire and reverse the longing to love in the trap of starting to hate.

How can you break this circle of destruction, how can you be freed from this suffering, how can you start to love without the need to be loved yourself?

For centuries we have been trying to find the path to salvation by seeking refuge with one of the many religions. Unexplainable events and apparently normal things suddenly are being seen in a different light if the word God peeks around the corner.

There are only a few people who, when they achieve something big, dare to claim that they accomplished this purely and solely by their own willpower and persuasion. And there are even fewer people who are big enough to claim this when they feel like they failed big time.
Both with success and especially failure, all kind of high spiritual creatures are being used as the ultimate secret weapon which made the person in question go that extra mile or is taking over free will so failure becomes part of destiny.

In fact it doesn´t really matter if you believe in a God or not. In the end all that counts is the effort and with that the result. To truly love without asking anything in return. To be unselfish and open, to feel real compassion for all living beings. To find within oneself the strength to see things for what they really are. To be responsible. Even to have faith in a higher being can only work if you have faith in yourself, in your own Buddha-nature.

There is more than that what only can be seen with the naked eye. And even that what you can actually see can be something else than what we observed. For example; doesn´t a drop of rain which is being lightened by the sun, just look like a diamond and does the sound of a forest which is full of life not just sound like a magnificent symphony? Not everything seems to be what it really is and not everything is what is supposed to be. It is all in the eye of the beholder.

© Natasza

Ik zie duistere wolken vanuit de verte optrekken. Voor het open raam kijk ik toe, een boek in mijn hand. Ik ben sterk, groot en ik verdedig dit huis.De baby slaapt al een tijdje, ik heb haar neergelegd en nu ziet ze er heel vreemd uit. Ze wilde niet wakker worden, daarom laat ik haar maar slapen. Baby´s hebben veel slaap nodig. Straks ga ik haar wel wekken en melk geven, maar dat is straks, nu moet ik hier blijven staan, bij het raam. Net zolang totdat die donkere wolken zijn overgetrokken.Het brandt achter mijn ogen, maar ik ga niet huilen. Huilen is voor kleine kinderen. Dat zei pappa ook altijd. Hij pestte mij vroeger als ik bijna moest huilen.´Huilen is voor kleine kinderen en het veranderd toch niets.´ Gek hoe sommige dingen je altijd bij blijven. Een geur, een stem, gehuil…Pappa had echter wel gelijk gehad. Huilen veranderd niets. Nora huilt ook altijd, uren achterelkaar. Of ik haar verschoon, optil, kusjes geef, voor haar zing, door elkaar schudt, het veranderd niets, ze blijft huilen. Daarom laat ik haar nu slapen, ze moet rusten… ik ook…Ik voel hoe het boek tussen mijn vingers op de vloer glijdt. Ik weet dat ik moet reageren, dat mijn armen zich moeten uitstrekken en mijn handen moeten vangen wat er te vangen valt, maar ik kan het niet. Het heeft toch geen zin. Als ik naar beneden kijk zie ik het open op de grond liggen. Traag zak ik door mijn knieën, dat mag, het is maar voor een moment en de wolken zijn nog niet hier. Ik pak het boek en kijk naar de opengeslagen pagina. Er staat slechts één zin: Zinloos water beukt op de oever, nog even en de dijken breken.Herkenning trekt door mijn lichaam en als ik opkijk voel ik een golf water over me heen komen en verbaas ik me over het warme vocht op mijn gezicht. Terwijl ik op de grond zak en de koude vloer mijn billen bevriest, trek ik mijn knieën naar me toe. Het wit begint me op te lossen. Blind staar ik in het niets, een vurig wit dringt naar binnen en vervult me met een triestheid die zich niet laat vangen in woorden. Mijn lichaam half opgelost, ik voel de leegte, een hol lichaam, verloren, alleen. Verdronken in het zoute vocht.Boven blijft het stil. Was het altijd maar zo stil…© Natasza

Velden vol van gezichten, ogen, vragend staren ze omhoog, met stromen water die zout neervallen in uitgedroogde grond. Ik zie het, maar kan nu niets meer doen. Eens zullen ze het begrijpen, eens zullen ze het weten en dan komt alles goed, dan is niets meer tevergeefs. Dan zal hun schuld worden weggevaagd in de mist die nu over de heuvels hangt.

Ik ben niet van hier en zij zijn schimmen die vliegen tussen de werkelijkheid waarin zij leven en de werkelijkheid waarin ze kunnen leven. De pijn is scherp en in mijn hoofd vormen zich woorden gricht aan alle energie om me heen. Ik wil gered worden, ik wil niet de redder zijn, maar de tijd voor vaarwel komt dichterbij en ik weet dat ik moet gaan. Iedereen moet sterven, sterven om opnieuw geboren te worden.Gesnik drijft over de heuvels langs mijn oren, ik hoor het en ik zie het krampachtige schokken van lichamen die zich nu eindelijk realiseren wat ze hebben gedaan. Hoe hun oordeel ze zal achtervolgen tot het uiteindelijke laatste oordeel. Zoveel gevoel diep in mij, ik wil ze helpen, uiteindelijk ging het daar allemcal om. Ik heb gesmeekt, gevraagd, verteld, maar slechts enkelen wilden luisteren en nu, nu ik hier zo hang en overzie waar de laatste drie jaren mij naar toe hebben geleid begrijp ik het opeens. Ik ben niet meer dan een radertje en hoewel ik het lijden van velen heb gadegeslagen is er nu niemand om mij te helpen. De angst en het verlies hebben het overgenomen en de wereld zal tijdelijk worden teruggeven aan degenen die haar bevolken. Ieder voor zich, God voor ons allen…Het is tijd, ik zie het aan de storm die eraan komt, ik hoor het in de donder die mij tegemoet rolt en de regen die de aarde laat huilen. De zon is verdwenen en alleen in de hemel zal ik haar terugzien. Het is geschreven en in de sterren zullen je mijn licht blijven zien.Laat mij, ik weet dat het goed was….Vaarwel….© Natasza (geschreven toen ik 12 jr. was)

De man staart naar beneden. Zijn ogen onzichtbaar, zijn vorm vormeloos.Wat gaat er door zijn hoofd, wat beheerst zijn zijn op dit moment. Eén hand onder zijn kin, leunend op de balustrade. Het rood van zijn jas schreeuwt, roept het uit van eenzame wanhoop. En dan… dan is hij plotseling verdwenen. Een lege plek die lijdt in stilte. Zijn energie is achtergebleven en onbewust wordt de plek door anderen vermeden. Het niets, gevuld door de leegte, de leegte van zijn afwezigheid…

© Natasza

Mijn eerste gedachte kan ik me bijna niet meer herinneren. Tenminste dat is wat mijn logica mij probeert wijs te maken. Een klein stemmetje in mijn hoofd roept iets anders. Zachtjes, bijna onhoorbaar, maar nog net in het spectrum van mijn gehoor. JE KAN JE NOG HERINNEREN DAT JE VOOR HET EERST MAMMA ZEI EN DAT JE JEZELF REALISEERDE DAT DIE VROUW MAMMA WAS. Het stemmetje heeft gelijk, maar in de loop van de jaren heb ik mezelf wijsgemaakt dat dit onmogelijk was. Dat deze gedachte, dit besef nooit echt gebeurd is. Eigenlijk heb ik dat nu nog steeds, dit conflict in mezelf bedoel ik dan. Als dat niet mijn eerste gedachten was, wat was dan wel mijn eerste gedachte en waarom kan ik me dat niet herinneren. Het besef dat het woord mamma, dat ik toen voor het eerste uitsprak, bij de vrouw hoort die ik elke dag zie, lijkt me groot genoeg om voor eeuwig in mijn herinneringen te worden opgeslagen. De gedachte dat ik een vieze luier heb was dat blijkbaar niet.Komen we op het volgende punt. Wanneer dacht ik deze gedachte, hoe oud was ik toen? Herinneringen zijn een vreemd iets. Het begint met een klein vonkje, het woord mamma bijvoorbeeld, en dan komen de beelden, de gevoelens, de geuren en de klanken. Welke zijn echt en welke worden ingevuld door het geheugen zelf? Weggetrokken uit herinneringen overgebleven van foto´s, verhalen van anderen. Kon ik mij die jurk van mijn moeder herinneren? Misschien wel als ik twaalf was geweest, maar ook toen ik twee was? Misschien was het een foto die ik ooit van mezelf heb gezien als tweejarige en plak ik de twee beelden op elkaar. Met herinneringen is alles mogelijk. Suggestieve invulling. Conditionering in het kwadraat. Alles is conditionering. Alleen al het besef dat het woord mamma bij die vrouw in die rare jurk hoort is al een geconditioneerd feit. Het is de vrouw die het meest in mijn buurt is, ik herken haar geur, haar stem en haar bewegingen. Mamma is een universele klank. Van nature spreekt de mens deze klank als eerste uit en wordt geconditioneerd om dit aan dit vrouwspersoon te hangen. Je hebt als kind geen keuze. Dat het woord mamma de lading heeft van een liefdevolle vrouw die met hart en ziel voor je zorgt, besef je nog niet. Anders zouden vele baby´s dit woord misschien niet zo gauw voor de eerste de beste vrouw gebruiken. Ik zou er één van zijn…Wat bracht mijn eerste herinnerbare gedachte met zich mee? Niet alleen het besef dat ik mamma kon zeggen, maar ook dat ik me kon uitdrukken. Dat er geluisterd werd als ik geluid maakte en niet zomaar geluid, nee verstaanbaar geluid. Ik valideerde mezelf. Of zoals Decartes plachte te zeggen: ´Ik denk dus ik besta.´ Niets was minder waard. Ik had gedacht en als in een kettingreactie het besef gekregen dat ik een ik was. Het was alsof er een mist in mijn hoofd begon op te lossen. Wat ik mezelf toen nog niet realiseerde was dat ik een probleem met denken zou krijgen. Ik zou niet meer kunnen stoppen, mezelf gek denken, overal een punt van maken, maar dat hoefde ik me toen ook nog niet te beseffen. Achteraf bekeken realiseerde ik me het meeste toch pas op latere leeftijd. Als kind stroom je met de rivier mee. Geen spartelingen, verbolgen pogingen om jezelf gelijkwaardig te voelen. Niets van dat alles. Zoals de stroom gaat, zo gaat het kind. Het leven is nog simpel. Zo simpel als het altijd zou moeten zijn.© Natasza - april 2006

It screams, it shouts, it wants, it demands? at least that is what most people without children see when they look at babies, toddlers, teenagers or young adults who are in one of the stages of becoming a grown up. I know because in a past lived life I too looked in that way at the miniature human being which seems to live everywhere. I say on purpose in a past lived life, because that is how it looks to me and more than that, that is how I think about it?. my life without children and my life with children. And ever so much I like to look back and take a look at my life and imagine from memory how it would be to live again without those little monsters…

So what do I see when I look at my life without children? I see sudden unprepared trips, I see getting up really late on Saturdays and Sundays, I see quite evenings and even more quite nights, I see having sex at any moment of the day, in any room of the house you like. I see going on vacation with only one suitcase and I see a sporty car with almost no seats in the back. But there is more when I look at this life without children. There is this feeling of incompleteness, a certain longing which slowly grows stronger and stronger, until it makes me realize that I want to have more out of live than those childless pleasures which were indeed very pleasurable, but also very shallow and meaningless. And so I crossed over and stepped into my life with children, still thinking I would stay the same. How wrong I was. It was like a complete change! It was all I dreamed it would be and at the same time it was nothing like I had ever imagined. Dualism in its purist form, with me in the centre being lived by my emotions, there was no way back.

I did not expect I would instantly love that little creature, but I took one look at my son and I did, it was love at first sight and still when I look at him now I feel that same love. I do not always like it if he is naughty, or when he doesn´t want to listen to me and is screaming that I am the worst mother in the world. Also I do not like it when he wakes me up in the middle of the night for just a glass of water, but I always love him. And it is this kind of love which consumes me as a constant factor. Not growing, not shrinking, but always there like a lighthouse in the fog, guiding me on my way home. Because that is what I believe the feeling of having children is; the feeling of coming home. Warmth, like a blanket which shelters you against the cold. When I wrap my arm around my little boy and I hold him close to me, smelling his hair, feeling his skin, I feel completely relaxed. Nothing can hurt me and I will let nothing hurt him. I do not have to pretend, because not only do I love him unconditionally, he also loves me for what I am. It is the miracle of being a parent. Parents are always loved by their children and if you are a loving parent then this love will stay for the rest of your and their lives, as a beautiful gift ready to be opened.

The best thing about having children is that they are your greatest teachers; they challenge you, keep you focused, learn you about responsibility, teach you about unconditional love and keep you young with their growing minds and everlasting energy. They teach you how to teach them, it is a symbiosis between parent and child. Through your children you can nourish the child within yourself and you can still be amazed by just a simple flower or a drop of frozen water. You can still be sad about the snowman which is melting when the spring sun is returning from her winter sleep and go to Harry Potter movies without any shame.

There is no specific reason why one should want to have children, why it should benefit you in any way, but one thing is sure? A lot of childless people do regret never having any children in their lives, but there are only very few who regret having the opportunity and the challenge of guiding a human being on becoming an independent and happy grown up with in themselves as much love as is needed to share this love with someone else and maybe continue this circle of live and have children of their own. Perhaps it is in fact a trap, but if so then it is surely a trap in which you gladly would liked to step, or a damn good reason why one should want to have children?

© Natasza Tardio