De laatste dagen zijn we virtueel bezig om ons  huis hier in Zuid-Italië opnieuw in te richten. Niet zomaar, maar omdat de emigratieplannen waar we ons al een paar jaar mee bezighouden, steeds meer beslag lijken te krijgen.

Mijn werk als journalist, auteur, maar ook als literair agent, kan ik hier immers prima uitoefenen. Ik zal niet de eerste schrijver zijn die de rust opzoekt en een andere thuisbasis zoekt en af en toe op en neer reist. Tenslotte is Nederland maar twee uur van Napels verwijderd.

Volgende week gaan we voor de kinderen naar scholen kijken. Niet geheel onbelangrijk en dan, als we terugkomen in Nederland, moeten we gaan kijken hoe we daar e.a. kunnen gaan organiseren. Gaan we ons huis verkopen, of toch maar verhuren? Is het mogelijk voor mijn man om hier ook werk te vinden en wat doen we met al onze spullen?

Kortom, er zijn nog heel veel onzekerheden, maar aan de andere kant, minder onzekerheden dan twee jaar geleden. We zijn duidelijk niet mensen die over een nacht ijs gaan. Tenslotte is een emigratie naar een nieuw land, met nieuwe gewoonten en culturele verschillen, niet zomaar iets. Dus hopelijk gaat het allemaal lukken. We zullen zien. Het leven blijft een grote verrassing en dat hou ik graag zo ;-).

Sinds 10 juli verblijf ik in Zuid-Italië. Een beetje werk, een beetje vakantie. Ik ben voornamelijk het volgende boek ‘Bedrogen’ aan het herschrijven dat in november uitkomt bij uitgeverij Arena/Boekerij (Meulenhoff). 

‘Bedrogen’  is een non-fictie verhaal dat gaat over een vrouw die valt voor een man die haar in elk opzicht bedriegt. Het is een verhaal dat gaat over blinde liefde en waar deze blinde liefde al niet toe kan leiden. Naar aanleiding van wat deze vrouw mij heeft verteld, door middel van interviews en stukjes geschreven tekst, heb ik dit verhaal namens haar in boekvorm opgeschreven. Het zijn dus de laatste meters die ik nu aan het afleggen ben, voor het boek straks in de winkels ligt.

De locatie waar ik me bevind is voor een schrijver natuurlijk uitstekend. Het dorp waar ik verblijf ligt op 800 meter hoogte. Een klein bergdorpje met maar 168 inwoners. Zon, bergen,  en weinig afleiding anders dan waar je zelf voor kiest, vullen de dagen. Hier is het leven nog vol rust, dus weinig rumoer. Er kan nog volop geluisterd worden naar wat het hart je ingeeft. Tijd is van generlei belang.

Voorlopig ben ik hier nog wel even. Gelukkig maar, want zodra ik terug ben in Nederland wachten er interviews, artikelen, afspraken en natuurlijk weer het normale leven van kinderen naar school brengen en ‘opgesloten’ zitten in het leven van alle dag.

Wat ik het meeste zal missen is de haan die hier klokslag 16.00 uur kraait. Ook hij is de tijd een beetje uit het oog verloren. Maar ook zal ik de bellen van de koeien missen. Ze lopen ergens hoger in de bergen, soms zelfs stukken verder. Geluid draagt hier, net als sfeer en samenhorigheid. Wat dat betreft is Nederland echt een kikkerlandje.

Het is en blijft een heerlijk gevoel om datgene waar je maanden met veel liefde en passie aan hebt gewerkt, tot volle bloei te zien komen.

Mijn dank gaat uit naar: Sharmeela de Roo, die openhartig met mij over haar leven sprak en me steeds opnieuw verbaasde met haar vermogen om te luisteren naar mijn adviezen en deze meteen in de praktijk bracht. Je bent een kanjer meid en ik ben blij dat je in mijn leven bent gekomen.

Ook wil ik mijn familie en vrienden bedanken voor hun geduld. Ik was niet altijd even toegankelijk tijdens het schrijven, maar gelukkig kon ik meestal op alle begrip rekenen. Thanks guys!

En natuurlijk wil ik Femke Meijer, mijn redactrice, bedanken. Dank je voor je geweldige begeleiding en support. Zonder jouw vertrouwen in mijn schrijfvermogen was het een stuk lastiger geweest.

Aankomende donderdag 3 juni is de boekpresentatie in Amsterdam en is het boek verkrijgbaar in alle boekwinkels. Fantastisch!

Het is dus bijna zover. Spannend en tegelijkertijd vreemd. Inmiddels is mijn volgende boek alweer geschreven (uitgave: november 2010) en ga ik de komende maand de eerste herschrijving doen en jawel, ook het volgende contract is alweer onderweg, voor alweer een ander boek. Een dat in april 2011 zal verschijnen in de boekhandels.

De boekpresentatie van volgende week is dus vreemd genoeg niet alleen iets in de nabije toekomst, maar ook een stap terug in het verleden. Iets dat alweer achter de rug is en nu zijn beslag vindt. Zoals ik al zei: ‘Spannend en tegelijkertijd vreemd.’

Vandaag zou ik het auteursexemplaar ontvangen, helaas TNT bracht een aantal boeken en ook nog wat andere zaken, maar niet mijn eigen boek. Dat wordt dus waarschijnlijk morgen. Jammer, want nu het zo dichtbij is, begint het toch te kriebelen.

Was het maar alvast morgen.

En dan is het opeens voorbij. Het schrijven is gedaan, de iets meer dan 80.000 woorden zijn ingeleverd bij de uitgever en tot de eerste redactie ronde zal er even niets gebeuren.  Het boek zal pas in november in de winkel liggen, dus er is ook nog wat tijd.

Verbaasd kijk ik wat om me heen en als een sneltrein raast het echte leven plotseling op me af. Ik hoor weer wat er van me wordt gevraagd en ik zie weer wat ik soms helemaal niet wil zien. Het is zo overdonderend dat ik in de eerste week na het schrijven, vaak wordt overvallen door een migraineaanval. Mijn hoofd kan al die informatie gewoonweg niet aan en deze keer was dan ook geen uitzondering.

Inmiddels ben ik weer helemaal gewend. Ik kijk weer naar het journaal, Netwerk, X-factor en Pauw & Witteman, ik overhoor weer huiswerk, luister geduldig naar spannende en minder spannende schoolverhalen, schrijf me in voor het schoolreisje van groep 5 en probeer oude en nieuwe (schrijf)projecten weer langzaam op te pakken.

Het leven gaat door, ook na het afronden van weer een nieuw manuscript. Mijn andere boek dat ik eind 2009 heb geschreven, komt namelijk 3 juni a.s. uit bij uitgeverij Arena, onder de titel ‘Spiegelbeeld’. Het is een non-fictie verhaal over een jonge vrouw, Sharmeela de Roo, die sinds haar twaalfde vocht tegen haar eetstoornis anorexia nervosa. Het voorwoord is geschreven door niemand minder dan de Rotterdamse auteur Judith Visser.

En dan is het ook nog eens lente. De winter is voorbij, de zon begint weer te ontwaken. Ik voorspel een paar mooie maanden. Dat kan gewoon niet anders. En ja, ik zal proberen om wat vaker een blog te schrijven ;-).