Tasz schrijft…

Het hele weekend hebben mijn buurman, oudste zoon, echtgenoot en ikzelf zitten bikken en ploeteren op een sneeuwvrije stoep en pad. Zeker na de oproep van Balkenende, die benadrukte dat dit ook te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, voelden wij ons allemaal zeer gemotiveerd.Na met een ijshouweel en schep aan de slag te zijn geweest en daarna een bezem al het ijs en sneeuw te hebben weggeveegd, was het alleen nog zaak om (strooi)zout te vinden. Een uitdaging op zich, omdat zowel al het strooizout als keukenzout bij mening tuincentrum en supermarkt was uitverkocht.Na een lange zoektocht waarbij gladheid, kou en sneeuw werden getrotseerd, lukte het ons toch nog om drie pakken zout te bemachtigen. Een voor onze buurman, zodat we gezamenlijk konden strooien. Met alle sneeuw van de afgelopen dagen was het daarna alleen nog maar zaak om het bij te houden en omdat ik mij zeer verantwoordelijk voel jegens onze samenleving, stond ik zelfs met mijn zeer pijnlijke rugblessure gisteravond zowel de stoep van mijn buren als onszelf, schoon te vegen. Daarna werd er weer flink gepekeld door mijn man en de klus (lees: bijna onbegonnen werk) was weer geklaard. Onze minister-president zou trots op ons zijn geweest.In jubelstemming betrad ik vanmorgen ons glijvrije stoeppetje, tot ik in de krant lees ‘Balkenende veegt stoep niet’. Onze ‘vader des vaderlands’ heeft dus zelf niet al te veel verantwoordelijkheidsgevoel en houdt het dus weer eens bij loze woorden. Weg jubelstemming, want na zijn indringende oproep aan het Nederlandse volk, blijken juist zijn pad en stoep nog steeds onder een dikke laag sneeuw te zijn verdwenen. Excuus: vrouwlief kan het zware hak- en veegwerk niet aan en manlief moet werken, dus ja, die kan het eventjes niet doen.Ja, minister-president Balkenende en vrouw, de gewone Nederlander werkt niet, dus heeft hiervoor alle tijd. En ja, waarschijnlijk zijn doorsnee (veelal werkende) vrouwen een stuk daadkrachtiger.Ik probeer het inmiddels bekende moraliserende toontje en opgeheven vingertje van Balkenende te vergeten, maar toch kan ik het gevoel niet onderdrukken dat onze minister-president het hoogst waarschijnlijk niet had over het schoonvegen van een besneeuwde stoep, maar over een door loze beloftes en ondergesneeuwde politieke stoep. Zelfkennis heeft hij dus in elk geval wel, maar wat dat te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, dát mag hij mij nog een keer haarfijn uitleggen.Deze column is op 11 jan. 2010 gepubliceerd op FemaleFactor.nl

   Mensen irriteren mij, normaal niet, maar vandaag wel. Gisteren eigenlijk ook en als ik heel eerlijk ben, morgen en overmorgen en hoogstwaarschijnlijk de hele maand november nog.

Vooral enkele van mijn vrienden irriteren mij. Niet omdat ze zo anders zijn als anders, maar omdat ik anders ben. Ik zit namelijk in de laatste fase voor het opleveren van mijn manuscript. Een december is het zover en dan moet ik een compleet manuscript afhebben. Minimaal 80.000 woorden.

Geen probleem, behalve wanneer je de laatste weken merkt dat je wel heel veel tijd besteedt aan anderen.

‘Tasz, kun je even helpen?’

‘Tasz, ik heb je nodig.’

‘Tasz, kun je even wat teksten schrijven, daar ben je toch zo goed in?’

‘Tasz, zie het helemaal niet meer zitten. Wat zou jij doen in mijn plaats?’

Normale vragen, behalve wanneer je al 1000x hebt aangegeven dat je in tijdnood zit, nog zoveel andere werkzaamheden moet doen, en eigenlijk zelf wel wat steun en advies kan gebruiken. En als je dan ook nog tot overmaat van ramp van de trap valt en een ernstige rugblessure oploopt, dan kan zo’n simpel verzoek wel eens helemaal verkeerd vallen.

Dit is dus eigenlijk een klaagcolumn. Een waarin ik mijn beklag doe over het inlevingsvermogen van sommige mensen of het begrip dat zij ook wel eens kunnen geven, in plaats van altijd andersom. Maar op zijn minst zou het fijn zijn als ze gewoon niets zouden vragen. Even stilte en mij met rust te laten. Zelf hun eigen problemen en uitdagingen zouden oplossen.

Natuurlijk weet ik dat na één december al mijn geklaag zal verstommen. Ik zal niets meer nodig hebben, dus ik zal weer kunnen geven en deze irritaties zullen zijn vergeten.

Maar niet nu, nu ben ik boos en dat is goed, want dat is precies de emotie die ik op dit moment nodig heb om verder te schrijven. Mijn protagonist is namelijk ook boos, heel boos, dus tijd om te stoppen met klagen en verder te gaan.

Nog twee weken te gaan.

‘Let’s write!’

Deze column is eerder gepubliceerd op: FemaleFactor.nl

Na bijna twee maanden is het tijd om de balans op te maken voor wat betreft de impact die het 28 dagen voor 1 euro p/dag project op mij, maar ook ons gezin heeft gehad. Is er een blijvende verandering in ons bestedingsbudget gebleven, of zijn we inmiddels weer gewoon dezelfde onnadenkende grootgebruikers geworden die we altijd al waren? Hoe zit het  bijvoorbeeld met onze uitgaven met betrekking tot de wekelijkse boodschappen? 

Tot mijn grote opluchting moet ik bekennen dat deze, hoewel met zo’n 50% gestegen en dus naar ongeveer 2 euro per dag is gegaan, nog altijd vele malen minder is dan voor onze uitdaging. Mijn valse schaamte voor budgetsupermarkten ben ik voorbij en de verdeling Albert Heyn, Vomar en Aldi is nu: 30%, 10% en maar liefst 60% van onze boodschappen halen we nu bij de Aldi.

Ook op energie wordt inmiddels aardig wat bespaard. De was wordt als sinds het begin van het project niet meer in de droogtrommel gedroogd, maar keurig in de tuin of, als het weer te regenachtig is, in de logeerkamer. Goed voor de portemonnee, goed voor het milieu en zeer tijdbesparend, het scheelt namelijk enorm veel strijktijd als je de was aan de lijn laat drogen.

En hoewel het slechts een micro druppel op de gloeiende plaat is, maar hee, een kniesoor die er op let ;-),  heb ik gisteren ruim 20 kilo druiven uit mijn achtertuin gehaald en samen met het gezin hebben we daar zo’n 2,5 liter druivensap van gemaakt. Dat scheelt toch weer een paar euro aan vruchtensap moet je maar denken. En wat te denken van het ei dat onze kip elke dag legt, of de appelboom die zeker twee appeltaarten per jaar produceert… ja, we zijn zeker op de goede weg ;-).

Maar alle gekheid op een stokje. Het project heeft zeker een blijvende indruk achtergelaten en ook de kinderen lijken zich meer bewust te zijn van hoe ze met hun spullen en voedsel omgaan. Er wordt minder weggegooid en beter nagedacht wat we met wat oudere producten nog kunnen doen. En veel van deze ideeën worden door onze kids verzonnen. Wat wil een ouder nog meer?

Afgelopen week is mijn interview met Kath Kelly gepubliceerd, waarin we praten over haar boek en natuurlijk ingaan op onze wederzijdse ervaringen.

Ter afsluiting van het project, hierbij de link: Interview Kath Kelly

Deze column is ook gepubliceerd op FemaleFactor.nl

In mijn straat gebeuren af en toe zonderlinge dingen. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Terwijl ik door het keukenraam naar buiten kijk zie ik plotseling mijn overbuurman behoedzaam over de stoep schuifelen. Er was iets in zijn beweging dat mijn aandacht trok.

Nu zijn mijn overburen niet helemaal succesvol geïntegreerd in deze buurt. Doodgoeie mensen waarschijnlijk, maar hun kinderen spelen zelden buiten en terug gegroet wordt er slechts sporadisch. Geklaagd wel, over hun naaste buren en geluidsoverlast. Ze gedragen wat anders en bemoeien zich met niets en niemand. Iets dat ik persoonlijk nog wel kan waarderen. Ik hou van eigenzinnigheid, zelfs als deze geen doel lijkt te dienen. Daarbij vind ik dat soms incestueuze buurtgedoe ook niet altijd alles en brengen dit soort mensen leuke verhalen met zich mee, vooral als je er zelf geen last van hebt. Wat wil een buurtbewoner die columnist en schrijver is nog meer?

Terwijl ik de buurman nastaar, begeeft hij zich tussen de geparkeerde auto’s. Hij lijkt iets te bespieden. Ingespannen probeer ik te zien wat hij in de gaten houdt. Dan valt mijn oog op een paar kinderen die op de hoek van de straat aan het spelen zijn. Leuke kinderen, met schattige blonde koppies. Ik kijk nog eens goed en zie dat het de kinderen van onze ietwat ‘afwijkende’ overburen zijn.  Ze spelen buiten, met een ander buurmeisje! Dan realiseer ik mij waarom mijn buurman zich zo vreemd gedraagt. Hij houdt zijn kinderen in de gaten, maar in plaats van af en toe even te checken, houdt hij zijn kroost stiekem en met argusogen in de gaten.

Gewoon een check of alles goed gaat, het is altijd moeilijk om je kinderen los te laten, zelfs als ze daar al een tijdje aan toe zijn, denk ik gemoedelijk wanneer ik zie hoe hij zich na een paar minuten omdraait en richting zijn voortuin loopt. Daar aangekomen gaat hij niet naar binnen, maar pakt een stoel en klapt deze uit. Dan gaat hij zitten. Voeten naast elkaar, armen over elkaar. Roerloos, met af en toe een hoofdbeweging naar rechts, in de richting van zijn zelfstandig wordende kinderen.  In de tuin naast hem op zo’n vier meter afstand wast een andere overbuurman zijn auto.  Er wordt niet gesproken, er wordt gewaakt.

Als ik twintig minuten later weer naar buiten kijk is de klapstoel met buurman verdwenen. Buiten speelt nog steeds mijn buurmeisje, maar de twee leuke blonde koppies zijn er niet meer bij. Waarschijnlijk had het de buurman lang genoeg geduurd en waren de kinderen weer naar binnen gebracht. Denkbeeldig zie ik mijn overbuurman weer tussen de auto’s doorschuifelen en de wacht houden op zijn klapstoeltje.  Ach ja, alle begin is moeilijk, denk ik toegefelijk. Ook voor knorrende overbuurmannen.

Deze column is ook gepubliceerd op FemaleFactor.nl

Vanavond (di 14/7)naar de voorpremière van de nieuwste Harry Potter film samen met oudste zoon (13). Begint om middernacht! Soms is het hebben van connecties best handig, vooral als je een zoon hebt die al weken loopt te zeuren om naar Harry Potter te gaan. Ook is het handig dat het net valt in de eerste week na ons 28 euro p/wk project en we dus niet meer op elke cent hoeven te letten. Nu kan ik tenminste zonder problemen de auto nemen, wat gezien het tijdstip geen overbodige luxe is ;-).

Het 28 euro p/wk project is inderdaad afgerond. En met succes! Afgelopen zondag was onze laatste dag en nadat alle bonnen en overgebleven muntjes tegen elkaar zijn afgewogen, komen we tot de conclusie dat we in staat zijn geweest om 4 weken lang van 28 euro per week te leven met ons gezin van vier personen!

Makkelijk was het niet, leuk en uitdagend daarentegen wel, maar vooral de laatste anderhalve week zorgden voor een paar interessante uitdagingen, die bijna voor het falen van het project hadden gezorgd, ware het niet dat ik dit project niet alleen doe, maar met behulp van mijn gezin.

Zo kreeg ik een wat vreemd ongeluk twee weken geleden, waardoor mijn linkerschouder en linkerheup uit de kom raakt en ik zelfs even buiten bewustzijn raak. Een ziekenhuisbezoek volgt en hoewel het allemaal zeer pijnlijk is, valt het gelukkig allemaal mee en moet ik het de komende weken rustig aan doen. Echter stad en land afzoeken naar goedkope producten is toch een stuk lastiger als je jezelf nauwelijks kan voortbewegen!

Gelukkig brengt manlief de oplossing en stelt groothartig voor dat hij dan wel naar de verschillende supermarkten gaat. Na ruim twee weken wil ook hij niet meer opgeven. Vooral het vergelijkend warenonderzoek vind hij erg leuk, maar ook interessant. Zo komt hij er tijdens zijn supermarktbezoeken achter, dat de parmaham bij de Aldi van meer dan prima kwaliteit is en euro’s goedkoper dan bij de Albert Heijn. Als Italiaan is hij de kok des huizes en gewend om alleen maar met verse, maar ook kwalitatieve producten te werken. Zijn leermoment van deze weken is dat sommige van deze producten ook te vinden zijn in ‘budget’supermarkten zoals bijvoorbeeld de Aldi.

Een andere uitdaging ligt in het regenachtige weer. Wat doe je met kinderen in de vakantie als de zon niet schijnt en je geen budget hebt om naar de bioscoop of iets dergelijks te gaan? Maar ook daar vinden we een oplossing voor. Dit keer door mijn jongste zoon (8 jr) die een hele dag besteed aan het in elkaar zetten van een musical, die wonder boven wonder aan het eind van de dag in een waterig zonnetje in de tuin kan worden voorgedragen en geen cent kost. Een ander leuk, maar tevens vindingrijke idee is onze ‘Van Gogh’-middag. Een middag waarbij de jongens samen met mij tekenen, verven, zelfportretten maken en plezier hebben.  De kosten van deze middag? Slechts 2,57 euro.

En nu is het dan voorbij, we hebben het gehaald. Wat rest is de vraag: ‘Heeft dit project ons uitgavenpatroon structureel veranderd?’ Het antwoord hierop ligt grotendeels in de toekomst, maar toch zijn er al hele duidelijke veranderingen te zien.  Want hoewel we deze week gewoon weer mogen kopen wat we willen, sta ik maandagmiddag toch weer in de Aldi en buiten de inmiddels bekende en goedgekeurde producten, neem ik net als in de voorgaande weken een paar nieuwe mee om ze thuis te testen. Ook mijn man zie ik nog gewoon ’s ochtends brood klaarmaken en meenemen naar kantoor, in plaats van zijn lunch weer te kopen in het bedrijfsrestaurant en zelfs de kinderen hebben de nieuwe besparende oplossingen eigen gemaakt en vragen niet meer om ijsjes in de stad, maar of ze iets mogen kopen waarmee ze zelf waterijs kunnen maken. ‘Dat is uiteindelijk veel goedkoper mama,’ voegt mijn jongste zoon eraan toe. En gelijk heeft -ie!

Natasza

Natasza Tardio is, samen met haar man en twee kinderen, een 28 daagse uitdaging aangegaan, om van 4 euro p/dag (28 euro p/wk - 1 euro p/p/dg) te leven. Ze heeft dit vier weken gedaan. Deze uitdaging wordt gedaan n.a.v. het boek ‘Leven voor een Habbekrats’ van Kath Kelly, waarin de schrijfster een jaar lang leeft van slechts 1 euro p/wk.

Deze column is op 14 juli 2009 tevens gepubliceerd op FemaleFactor.nl

   Alweer ruim in de derde week van onze financiële uitdaging, moet ik concluderen dat ik de afgelopen jaren behoorlijk veel geld over de balk heb gegooid. Onbewust, zonder vooropgezet plan (dat is waarschijnlijk het probleem), maar ongemerkt zijn er honderden euro’s verdwenen aan (achteraf) onnodige zaken, te dure producten en teveel producten.

Ook de tweede week is het ons gelukt om van precies 28 euro rond te komen. Deze week was er echter geen geld over, wat voornamelijk ligt aan het feit dat de voorraadkast langzaamaan op begint te raken. Voedingsmiddelen die zonder na te denken zijn aangeschaft, bleken opeens heel bruikbaar.

Maar ondanks dat er meer moest worden gekocht, zijn we niet over ons budget gegaan. Even stond ik met mijn handen in het haar toen we onverwachts visite kregen, maar een zelfgemaakte cake, die uiteindelijk maar 1,63 euro kostte, bleek  een uitstekende, maar ook leuke oplossing. Daarbij geurde het hele huis heerlijk naar cake en voelde ik me even een echte huisvrouw uit de jaren ’50. Wie had dat ooit gedacht?

Het mooie aan de zomer zijn natuurlijk de festivals. Buiten dat het fantastisch is om in de zon buiten in een park rond te lopen en te genieten van muziek en ander e optredens, zijn dit soort festivals gratis en kun je vaak van alles proeven. Ook is picknicken in het gras gewoon geaccepteerd en staan er voor de kinderen vaak springkussens die ook weer gratis kunnen worden gebruikt. Wij hebben er in elk geval goed gebruik van gemaakt en zijn de afgelopen week naar ‘Reuring 2009’ geweest in Purmerend en het ‘Cilento Festival’ in Almen. Allebei hele leuke, culturele uitstapjes, die ons maar 3,76 euro hebben gekost.

Kortom, met alle boodschappen en uitstapjes heeft week twee ons uiteindelijk 27,94 gekost, wat ons met een heerlijk gevoel week 3 deed beginnen. Een week waarin blijkt dat sommige nieuwe gebruiken al aardig ingesleten raken. Maar daarover volgende keer meer.

Natasza

Natasza Tardio is, samen met haar man en twee kinderen, een 28 daagse uitdaging aangegaan, om van 4 euro p/dag (28 euro p/wk - 1 euro p/p/dg) te leven. Inmiddels zit ze in week 3. Deze uitdaging wordt gedaan n.a.v. het boek ‘Leven voor een Habbekrats’ van Kath Kelly, waarin de schrijfster een jaar lang leeft van slechts 1 euro p/wk.

Deze column is tevens gepubliceerd op FemaleFactor.nl

Mannen hebben per definitie al een vreemd soort logica. Hele boeken zijn er over geschreven, dus daar zal ik verder niet over uitweiden. Maar mannen met alcohol op hebben een logica die elk inbeeldingsvermogen te boven gaat en zelfs voor een nuchtere man bijna niet meer te volgen is.

Zo ook een aantal mannen in mijn straat. Elk jaar organiseren wij met de gehele buurt een straatbarbecue. Een stukje Nederlandse cultuur. Leuk, gezellig en het houdt ‘De Rijdende Rechter’ buiten de deur. Naast voldoende voedsel in de vorm van salades, vlees en vis, is er natuurlijk ook de vertrouwde biertap. Deze staat naast de barbecue die angstvallig wordt bediend door een paar van de mannen, die al zeer vroeg op de avond aardig aangeschoten raken. Tot zover nog geen enkel probleem.

Echter, zodra je door alcohol benevelde mannen, een nachtelijk tijdstip, competitie, mannelijk ego, nuchtere en fitte vrouwen en een hindernisbaan in de vorm van een springkussen gaat combineren, ontstaan er hele andere situaties. Zoals die van een, in nuchtere toestand aller vriendelijkste en aardige buurman, die het idee opvat om met zijn enorme lichaam op de rug te springen van zijn zeker veertig kilo lichtere buurvrouw, die net onder de touwen van de hindernisbaan doorkruipt. Dit louter en alleen om dit keer wel van haar te winnen.

Gevolg: buurvrouw even buiten bewustzijn, schouder uit de kom en ontwrichte heup. Buurman met kater en groot schuldgevoel. De goede man had het namelijk echt niet zo bedoeld.

Zijn ‘logische’ verklaring: ‘Ik wilde via een sprong op haar rug over de touwen lopen en zo omhoog klimmen.’

Vervelend: de buurvrouw was ik :-s.

Prettige bijkomstigheid: het was wel de leukste buurman ;-).

Deze column is op 30 juni 2009 gepubliceerd op FemaleFactor.nl

Als je maar 4 euro per dag te besteden hebt ga je al gauw anders tegen de producten, maar vooral hun prijs aankijken. Zo ook mijn aardappelen aankoop van afgelopen dinsdag. Ik kom er al snel achter dat deze enorm kan verschillen. Bij de eerste supermarkt schrik ik van de goedkoopste prijs, 3,79 voor vier kilo. Kruimig, want ik heb ze nodig voor aardappelpuree.

Nu koop ik niet zo vaak aardappelen, maar 3,69 is onacceptabel. Ik heb namelijk ook 1,10 aan sojaproducten voor mijn allergisch oudste zoon, en mijn budget wil ik niet al op de tweede dag van ons project overschrijden, ook al heb ik de vorige dag helemaal geen geld uitgegeven.  Twijfelend sta ik met de zak in mijn handen en word ruw door mijn oudste zoon uit mijn overpeinzingen gerukt. ‘Mam, dan gaan we toch naar de supermarkt hiernaast?’ Bluh, daar heb ik helemaal geen zin in. Maar ja, dat budget en de uitdaging, zin heeft de komende vier weken weinig bestaansrecht.

Zuchtend leg ik de aardappels terug en loop met mijn twee pakjes soja naar de kassa. Daar aangekomen ontdek ik dat ik vergeten ben een plastic tasje van huis mee te nemen. Wat nu? Normaal denk ik niet na over die 0,35 eurocent, maar nu… En weer red mijn oudste zoon de situatie. ‘Mam, bij de groenteafdeling zijn de plastic tasjes gratis.’ Dankbaar stuur ik hem op pad, terwijl ik trots 1,10 euro op de toonbank neerteld.

Bij de volgende supermarkt loop ik direct naar de groenteafdeling. Geen gedwaal langs schappen wachtend tot mijn oog op iets zou vallen dat ik wel wilde kopen.  Ik heb aardappels nodig en niets anders. Als mijn oog op de prijs valt schiet ik in de lach. Vijf kilo aardappels voor maar 1,69. Ik kan mijn oudste zoon wel zoenen. Maar een puber in een publieke plaats kussen is taboe, dus met een brede glimlach pak ik een zak op en loop opnieuw naar de kassa.

En zo gaan we de hele week door. Met aan het eind nog 6 euro in de huishoudpot en de kasten gevuld met genoeg eten. Met 22 euro komen we uiteindelijk de hele week door. Daarvoor heb ik deze week wel vier verschillende supermarkten bezocht: Deen, Vomar, Aldi en Albert Heijn, want bij de een is dit goedkoop en bij de ander dat, maar toch. Verbaasd haal ik de overgebleven munten uit het potje en stop ze in de reservepot. Wie weet wat voor onverwachtse uitgave ons nog zal gaan verrassen de laatste drie weken. De reservepot kan dan een uitkomst zijn.

De huishoudpot is opnieuw gevuld met 28 euro en week twee is inmiddels alweer van start gegaan. Laten we hopen dat deze net zo voorspoedig verloopt.

Deze column is op maandag 22 juni 2009 gepubliceerd op FemaleFactor.nl.

Natasza Tardio is, samen met haar man en twee kinderen, een 28 daagse uitdaging aangegaan, om van 4 euro p/dag (28 euro p/wk - 1 euro p/p/dg) te leven. Inmiddels zit ze in week 2. Deze uitdaging wordt gedaan n.a.v. het boek ‘Leven voor een Habbekrats’ van Kath Kelly, waarin de schrijfster een jaar lang leeft van slechts 1 euro p/wk.

Zoals ik in mijn vorige column al vertelde heb ik afgelopen week het boek ‘Leven voor een habbekrats’ van Kath Kelly gelezen. In dit boek leeft zij een jaar lang van een euro per dag, exclusief huur. Het is een grappig boekje waarin de schrijfster allerlei inventieve oplossingen vindt om van een euro rond te komen en toch een leuk leven te leiden.

Het boek werd ook uitgebreid besproken in mijn gezin en stuk voor stuk vroegen we ons af hoe het zou zijn om van zo weinig geld rond te moeten komen. Was het echt zo simpel als de schrijfster het deed voorkomen en zouden we het leven (nog) meer gaan waarderen door minder geld uit te geven?

Na veel heen en weer gepraat besloten we om het boek uit te testen en vier weken lang, achtentwintig dagen, van achtentwintig euro per week rond te komen. Dat is vier euro per dag, een euro per gezinslid. Al snel vlogen de kostenbesparende ideeën over de tafel. Volgens de jongste konden we gaan picknicken op zaterdag  in plaats van lunchen in de stad en mijn man bood barmhartig aan om te bezuinigen op zijn senseo gebruik.

Ook mijn puberzoon liep zowaar warm voor het idee, met slechts een kleine zorg:  ‘Zou dit project invloed  hebben op zijn zakgeld?’ Na een geruststellende nee, was ook hij helemaal om en zo was vandaag dus onze laatste dag in luxe.

Aangezien ik vandaag voornamelijk in de voortuin (lees: jungle) heb geploeterd en onze Koreaanse reuzenspar heb teruggesnoeid naar een Koreaanse dwergspar, geniet ik nu toch nog even van de laatste reep chocola die nog in het voorraadkastje lag. Onderdeel van ons sociale experiment was dat we geen inkopen vooraf mochten doen, dus er zijn ook geen extra luxe artikelen ingekocht als buffer voor de komende vier weken.

De komende tijd zal ik in korte en regelmatige columns vertellen over hoe ik, samen met mijn man en kinderen van acht en dertien jaar, achtentwintig dagen van achtentwintig  euro per week ga rondkomen en welke problemen, maar hopelijk ook leuke en hilarische gebeurtenissen zullen meemaken.

En met dat idee in mijn achterhoofd neem ik nog maar snel een wijntje. Vanaf morgen is ook dat kleine genot aan banden gebonden. Voor nu heb ik nog drie kwartier in luxe te gaan.

Deze column werd op zondag 14/6 gepubliceerd op: FemaleFactor.nl

   Het leuke aan mijn werk is dat ik alle nieuwe boeken krijg toegezonden en mag lezen. Zo ook het boek dat ik nu aan het lezen ben ter voorbereiding van een interview. Het heet  ‘Leven voor een habbekrats’ door Kath Kelly en in het boek beschrijft ze hoe ze een jaar lang leeft van slechts 1 euro per dag. De uitgever moet gedacht hebben: ‘Laat ik die Tardio dat boekje maar sturen, gezien de huidige crisis is het een zware tijd voor freelance journalisten en auteurs, dus ze kan wel wat hulp gebruiken.’

In het begin van het boekje wordt al snel duidelijk dat de meeste mensen veel te veel geld uitgeven aan spullen die ze niet of nauwelijks gebruiken en vaak niet eens nodig hebben omdat ze al meerdere variaties van hetzelfde in huis hebben.  Ik lees het met verbijstering. Wat een verspilling! Verbaast neem ik het allemaal tot mij, terwijl ik op de ene laptop aantekeningen maak en op de andere mijn mail beantwoord.

Terwijl ik verder lees begin ik de situaties met mijn eigen leefwijze te vergelijken. Een smsje kost 10 cent, misschien is het inderdaad beter om gewoon een mail te sturen. Hoe interessant en nuttig is het om slechts ‘haha’ terug te smsen als antwoord op een grap die mij net is toegezonden. Leuk, maar wel 10 eurocent! En waarom staan er al drie maanden vier blikken bruine bonen soep in mijn voorraadkast als ik ze toch niet opeet en gooi ik te vaak ‘oud’ brood weg of een halve kom met cornflakes van mijn oudste zoon. Verspilling zit hem vaak in het niet matigen van datgene waar je eigenlijk teveel van neemt.  Ik geef toe, daar kan ik misschien iets beter op letten

Vrouwen schijnen gemiddeld 289 euro per week uit te geven aan allerlei zaken zoals: kleding, schoenen, kapper, make-up, muziek, boeken, etc. etc. Vooral schoenen kopen wij in overvloed. Behalve ik natuurlijk, want aan zoveel verspilling doe ik natuurlijk echt niet mee. Ik sla het boek dicht en loop naar de gang. Tijd om naar een afspraak te gaan. Terwijl ik mijn schoenen aantrek werp ik  voorzichtig een blik in mijn schoenenkast. In mijn hoofd weiger ik te geloven wat mijn ogen waarnemen. Er staan minstens acht paar schoenen! Geen dure en ik heb ze al lang, maar toch…  acht paar waarvan ik er eigenlijk maar twee echt draag.

Voor ik de deur uitstap haal ik mijn portemonnee uit mijn tas. Ceremonieel haal ik mijn pinpas en een briefje van vijftig euro eruit. Achterblijven een vijf euro biljet en drie muntjes van vijf cent. Daar ga ik het vandaag mee doen. Dan piept mijn telefoon. Ik lees het smsje, glimlach en stop hem terug in mijn tas. De ‘haha’ hou ik lekker voor mezelf.

Column gepubliceerd op FemaleFactor.nl 

Titel: ‘Leven voor een habbekrats’
Auteur: Kath Kelly
Uitgeverij Forum
ISBN: 9789049200794