Tasz schrijft…

De laatste dagen zijn we virtueel bezig om ons  huis hier in Zuid-Italië opnieuw in te richten. Niet zomaar, maar omdat de emigratieplannen waar we ons al een paar jaar mee bezighouden, steeds meer beslag lijken te krijgen.

Mijn werk als journalist, auteur, maar ook als literair agent, kan ik hier immers prima uitoefenen. Ik zal niet de eerste schrijver zijn die de rust opzoekt en een andere thuisbasis zoekt en af en toe op en neer reist. Tenslotte is Nederland maar twee uur van Napels verwijderd.

Volgende week gaan we voor de kinderen naar scholen kijken. Niet geheel onbelangrijk en dan, als we terugkomen in Nederland, moeten we gaan kijken hoe we daar e.a. kunnen gaan organiseren. Gaan we ons huis verkopen, of toch maar verhuren? Is het mogelijk voor mijn man om hier ook werk te vinden en wat doen we met al onze spullen?

Kortom, er zijn nog heel veel onzekerheden, maar aan de andere kant, minder onzekerheden dan twee jaar geleden. We zijn duidelijk niet mensen die over een nacht ijs gaan. Tenslotte is een emigratie naar een nieuw land, met nieuwe gewoonten en culturele verschillen, niet zomaar iets. Dus hopelijk gaat het allemaal lukken. We zullen zien. Het leven blijft een grote verrassing en dat hou ik graag zo ;-).

Sinds 10 juli verblijf ik in Zuid-Italië. Een beetje werk, een beetje vakantie. Ik ben voornamelijk het volgende boek ‘Bedrogen’ aan het herschrijven dat in november uitkomt bij uitgeverij Arena/Boekerij (Meulenhoff). 

‘Bedrogen’  is een non-fictie verhaal dat gaat over een vrouw die valt voor een man die haar in elk opzicht bedriegt. Het is een verhaal dat gaat over blinde liefde en waar deze blinde liefde al niet toe kan leiden. Naar aanleiding van wat deze vrouw mij heeft verteld, door middel van interviews en stukjes geschreven tekst, heb ik dit verhaal namens haar in boekvorm opgeschreven. Het zijn dus de laatste meters die ik nu aan het afleggen ben, voor het boek straks in de winkels ligt.

De locatie waar ik me bevind is voor een schrijver natuurlijk uitstekend. Het dorp waar ik verblijf ligt op 800 meter hoogte. Een klein bergdorpje met maar 168 inwoners. Zon, bergen,  en weinig afleiding anders dan waar je zelf voor kiest, vullen de dagen. Hier is het leven nog vol rust, dus weinig rumoer. Er kan nog volop geluisterd worden naar wat het hart je ingeeft. Tijd is van generlei belang.

Voorlopig ben ik hier nog wel even. Gelukkig maar, want zodra ik terug ben in Nederland wachten er interviews, artikelen, afspraken en natuurlijk weer het normale leven van kinderen naar school brengen en ‘opgesloten’ zitten in het leven van alle dag.

Wat ik het meeste zal missen is de haan die hier klokslag 16.00 uur kraait. Ook hij is de tijd een beetje uit het oog verloren. Maar ook zal ik de bellen van de koeien missen. Ze lopen ergens hoger in de bergen, soms zelfs stukken verder. Geluid draagt hier, net als sfeer en samenhorigheid. Wat dat betreft is Nederland echt een kikkerlandje.

   Schreef ik gisteren nog dat ik in ‘verwachting’ was, vandaag is mijn ‘kindje’ dan eindelijk gearriveerd. Vanmorgen rond 10.00 uur ging de deurbel en werd er een doos, afzender: uitgeverij Meulenhoff, afgeleverd. Met de kriebels in mijn buik opende ik deze doos en vond daarin 10 exemplaren van ‘Spiegelbeeld, mijn leven met anorexia’, het levensverhaal van Sharmeela de Roo, dat ik in boekvorm heb opgeschreven. Een prachtige uitgave van uitgeverij Arena (De Boekerij/Meulenhoff) keek me aan en met een zucht van verlichting hield ik het eindresultaat in mijn schrijvershanden.

Het is en blijft een heerlijk gevoel om datgene waar je maanden met veel liefde en passie aan hebt gewerkt, tot volle bloei te zien komen.

Mijn dank gaat uit naar: Sharmeela de Roo, die openhartig met mij over haar leven sprak en me steeds opnieuw verbaasde met haar vermogen om te luisteren naar mijn adviezen en deze meteen in de praktijk bracht. Je bent een kanjer meid en ik ben blij dat je in mijn leven bent gekomen.

Ook wil ik mijn familie en vrienden bedanken voor hun geduld. Ik was niet altijd even toegankelijk tijdens het schrijven, maar gelukkig kon ik meestal op alle begrip rekenen. Thanks guys!

En natuurlijk wil ik Femke Meijer, mijn redactrice, bedanken. Dank je voor je geweldige begeleiding en support. Zonder jouw vertrouwen in mijn schrijfvermogen was het een stuk lastiger geweest.

Aankomende donderdag 3 juni is de boekpresentatie in Amsterdam en is het boek verkrijgbaar in alle boekwinkels. Fantastisch!

   Nog een kleine week en dan is de boekpresentatie van ‘Spiegelbeeld – mijn leven met anorexia’, het verhaal van Sharmeela de Roo, dat ik heb beschreven in een pakkend en emotioneel boek.

Het is dus bijna zover. Spannend en tegelijkertijd vreemd. Inmiddels is mijn volgende boek alweer geschreven (uitgave: november 2010) en ga ik de komende maand de eerste herschrijving doen en jawel, ook het volgende contract is alweer onderweg, voor alweer een ander boek. Een dat in april 2011 zal verschijnen in de boekhandels.

De boekpresentatie van volgende week is dus vreemd genoeg niet alleen iets in de nabije toekomst, maar ook een stap terug in het verleden. Iets dat alweer achter de rug is en nu zijn beslag vindt. Zoals ik al zei: ‘Spannend en tegelijkertijd vreemd.’

Vandaag zou ik het auteursexemplaar ontvangen, helaas TNT bracht een aantal boeken en ook nog wat andere zaken, maar niet mijn eigen boek. Dat wordt dus waarschijnlijk morgen. Jammer, want nu het zo dichtbij is, begint het toch te kriebelen.

Was het maar alvast morgen.

   De laatste weken is het vrij rustig geweest op mijn blog. Niet zo verwonderlijk, ik was bezig om mijn volgende boek te schrijven. Dit keer een non-fictie verhaal over een oplichter. Wanneer ik schrijf zonder ik me geleidelijk aan meer en meer af en in de laatste weken gaat het normale leven nagenoeg aan me voorbij. Ik schrijf, ik eet, ik drink en heel af toe slaap ik ook nog wat.

En dan is het opeens voorbij. Het schrijven is gedaan, de iets meer dan 80.000 woorden zijn ingeleverd bij de uitgever en tot de eerste redactie ronde zal er even niets gebeuren.  Het boek zal pas in november in de winkel liggen, dus er is ook nog wat tijd.

Verbaasd kijk ik wat om me heen en als een sneltrein raast het echte leven plotseling op me af. Ik hoor weer wat er van me wordt gevraagd en ik zie weer wat ik soms helemaal niet wil zien. Het is zo overdonderend dat ik in de eerste week na het schrijven, vaak wordt overvallen door een migraineaanval. Mijn hoofd kan al die informatie gewoonweg niet aan en deze keer was dan ook geen uitzondering.

Inmiddels ben ik weer helemaal gewend. Ik kijk weer naar het journaal, Netwerk, X-factor en Pauw & Witteman, ik overhoor weer huiswerk, luister geduldig naar spannende en minder spannende schoolverhalen, schrijf me in voor het schoolreisje van groep 5 en probeer oude en nieuwe (schrijf)projecten weer langzaam op te pakken.

Het leven gaat door, ook na het afronden van weer een nieuw manuscript. Mijn andere boek dat ik eind 2009 heb geschreven, komt namelijk 3 juni a.s. uit bij uitgeverij Arena, onder de titel ‘Spiegelbeeld’. Het is een non-fictie verhaal over een jonge vrouw, Sharmeela de Roo, die sinds haar twaalfde vocht tegen haar eetstoornis anorexia nervosa. Het voorwoord is geschreven door niemand minder dan de Rotterdamse auteur Judith Visser.

En dan is het ook nog eens lente. De winter is voorbij, de zon begint weer te ontwaken. Ik voorspel een paar mooie maanden. Dat kan gewoon niet anders. En ja, ik zal proberen om wat vaker een blog te schrijven ;-).

   Het vervelende van het schrijven van een boek, is de enorme kater die je daarna overvalt. Bijna onverwachts, want zo sta je nog te jubelen dat je de deadline voor het manuscript hebt gehaald, terwijl je schijnbaar nog geen moment later het eigenlijk even niet over HET BOEK wil hebben. Je blijft langer in bed liggen, gaat veel later slapen en wimpelt telefoongesprekken met een luchtig ‘ik bel je later terug’ af. De lange uren, deadlines en intensieve interviews hebben hun tol geëist en een paar dagen voor de deadline begint mijn lichaam al mankementen te vertonen, waarna deze volledig instort als ik net weer wat tijd hebt gekregen om weer eens iets leuks te gaan doen.

Gelukkig is niets voor eeuwig en keert de euforie na al deze ellende uiteindelijk wel weer terug en dat moment is vandaag. Want vandaag komt het boek uit over paragnost en ‘Zesde Zintuig’ winnaar Peter van der Hurk, dat ik in opdracht van uitgeverij Carrera en TéVéHolland de afgelopen drie maanden heb geschreven. Op verschillende dagen zullen er signeersessies zijn en ik zal Peter dan live interviewen.

De eerstkomende datum is: zondag 7 juni - boekhandel Paagman (Den Haag) - Link voor live interview Paagman 

Het is een vreemd, maar ook fantastisch gevoel om het resultaat van al je inspanning in je handen vast te houden. De kater is verdwenen en met een triomfantelijk gevoel sla ik de eerste pagina’s open.

Het leven is mooi…

Blog gepubliceerd op FemaleFactor.nl: 

Het is alweer veel te lang geleden dat ik een column heb geschreven voor FemaleFactor. Geen nalatigheid en ook is het niet omdat ik niets meemaak. Nee, niets van dat alles. Het is omdat ik begin februari ben gevraagd door Uitgeverij Carrera en TéVéHolland om een boek te schrijven over paragnost Peter van der Hurk, winnaar van het RTL[4] programma ‘Het Zesde Zintuig’.

Mijn eerste reactie was: ‘Wie is Peter van der Hurk’, maar na inmiddels tweeënhalve maand intensieve samenwerking weet ik beter dan geen ander wie Peter van der Hurk is. Ik ben ondergedoken in een wereld waar ik mij nooit eerder op een zodanig manier in heb begeven en het was met recht een hele interessante periode, waarbij ik veel uiteenlopende mensen heb gesproken zoals Irene Moors, Simon Fortuyn (broer van Pim), Chiel Grishaver, de vader van Anoeska, een meisje van 3 dat door haar moeder en vriend werd vermoord en vele anderen. Het was met recht zeer indrukwekkend allemaal.

Tot twee weken geleden kon ik het schrijven in redelijke anonimiteit uitoefenen. Ik gaf er zelf weinig ruchtbaarheid aan en het werk vorderde gestaag. Maar op 28 februari verschenen er online publicaties in onder andere ‘Trouw ‘en ‘De Telegraaf’ en op 29 februari werd mijn naam genoemd door Peter bij RTL[4] programma ‘Live & Cooking’. De anonimiteit was opgeheven en ik kreeg telefoontjes en mails van mensen van wie ik niet eens wist dat ze nog bestonden. Ook kwamen er verzoeken van bekenden, vage kennissen en totale vreemden of ik misschien een reading bij Peter kon regelen. Het schrijven werd opeens een stuk lastiger.

Op dit moment leg ik de laatste hand aan mijn manuscript. Maandag 20 april moet ik het inleveren, het is de uiterste deadline, omdat het boek op 20 mei in de winkel moet liggen. Tot die tijd zal ik dus geen nieuwe column schrijven, maar daarna beloof ik dit snel in te halen en weer op de hoogte te brengen van wat er in de culturele en dan met name literaire wereld afspeelt en natuurlijk heb ik dan nog genoeg te schrijven over wat er de afgelopen periode allemaal is gebeurd. Het komt goed, ik beloof het!

Tot snel.

   Gisteren kwam Derek Ogilvie bij ons een middag en een avond doorbrengen. En hoewel ik niet vaak persoonlijke dingen op mijn webblog zet en zeker niet over vrienden of BN’ers die bij mij thuis komen, wil ik jullie dit filmpje niet onthouden.

Op aandringen van Derek geplaatst op mijn YouTube account, zodat mensen ook iets positiefs meekrijgen. En daar kan ik het natuurlijk alleen maar mee eens zijn ;-).

Zie hier 2 filmpjes (excuses voor het gebrek aan licht, het was inmiddels avond) van Derek en mijn oudste zoon Luciano (13 yr), waarbij Luciano in uiteindelijk bij Wii Bowling de Perfect Game speelt. Een heel spel, met alleen maar strikes en een maximale score van 300. Vooral het einde is zeer de moeite waard. Het andere filmpje is de weg daarnaar toe, great fun en heel erg grappig.

YouTube link Derek & Luciano: Wii Bowling Perfect Game
YouTube link Derek & Luciano: First attempt Wii Bowling (really cool footage!)

De eerste dagen van januari heb ik altijd een soort van constant vol gevoel. Dat komt natuurlijk door het vele eten dat al een paar dagen voor kerst begint, zeg zo rond 23 december. Eten dat tot ongeveer twee januari doorgaat. Rollades, kerstkransen, wild, toastjes, stokbrood, franse kazen, wijn, champagne, desserts, chocola, nog meer toastjes, stukjes worst, kaas, oliebollen, haas, chips, zalm, tonijn, etc. etc. etc… Eten, drinken, eten, drinken, eten, drinken.Zo rond 31 december kwam het al mijn neusgaten uit, maar goed het zijn de feestdagen en in het nieuwe jaar wil ik gezonder en fitter leven, dus je laat je niet kennen en schranst door. Straks kan het immers niet meer.Het gewicht groeit langzaam, hoewel dit niet te meten is anders dan door te krappe kleren, de weegschaal wordt natuurlijk tijdens deze weken bewust vermeden en is met zachte dwang onder de boekenkast verdwenen.En toen kwam klokslag twaalf uur, ik dacht niet aan alle spannende dingen die in 2009 zouden kunnen gebeuren, ik dacht niet aan stoppen met roken, meer sporten, harder, maar nog efficiënter werken, dus meer tijd met het gezin…., nee ik dacht: ‘Ik mag eindelijk stoppen met eten’, nam een slok van mijn glas champagne en ging verheugd het nieuwe jaar in.Tot ik op nieuwjaarsdag bij mijn Italiaanse schoonvader op traditioneel Nieuwjaarsbezoek ging. Natuurlijk zouden we een hapje mee-eten. En wederom kwamen er toastjes, stokbrood, meegenomen kerstkrans, franse kaasjes en Italiaanse worsten op tafel. ‘Lekker’, dacht ik nog. We eten de restjes op, dat is wel zo makkelijk en het handige aan kleine hapjes op tafel is dat je niet perse hoeft te eten ;-). Wat wil een mens nog meer?Na ruim 20 jaar had ik beter moeten weten. Hoe naïef kun je zijn? Zeker met Italiaanse schoonfamilie! Want behalve het tijdstip, klokslag 6pm, is mijn schoonpapa nog in alle aspecten Italiaans. Hij had dus gekookt. We begonnen met haas en kalkoen, toen kwam de versgemaakte pasta en groente, gevolgd door de rollade met in diens kielzog het dessert. Alles natuurlijk geserveerd met wijn en spumante.Als een Italiaanse worstje, of Hollandse rollade, ben ik uiteindelijk door mijn gezin de voordeur uitgerold. Het was bijna 2 januari. Halleluja!

Vandaag in SP!TS het interview van Henk Schiffmacher n.a.v. zijn boek Het Lexicon der Tatoeages. Een naslagwerk dat zeer, zeer, zeer, zeer, zeer de moeite waard is. Een prachtige uitgave van Uitgeverij Carrera. Via deze link kun je de digitale versie lezen van het gesprek dat ik met de tattoo king himself heb gehouden: SP!TS Interview Henk Schiffmacher (pag. 14 & 15).

Verder is het complete interview met Henk Schiffmacher gepubliceerd op de Ezzulia.nl website. Zie de link mocht je zijn geïnteresseerd: Ezzulia interview Henk Schiffmacher

Ook is afgelopen week mijn interview met Rachel Hore gepubliceerd op Ezzulia.nl. Hier de link voor wie geïnteresseerd is: Ezzulia interview Rachel Hore.

Verder zijn we afgelopen zondag op uitnodiging van Derek Ogilvie naar zijn theatershow in Zwolle geweest. We kwamen om ongeveer 13.45 uur bij het theater de Spiegel aan en Derek ving ons op bij de artiesteningang. Dat was maar goed ook, want bij de gewone ingang stonden al rijen mensen. Backstage aangekomen gaf Derek ons een korte rondleiding. Vooral oudste zoon was zeer onder de indruk en Derek nam alle tijd om hem alles uit te leggen en te laten zien.

Ik heb Derek een paar weken geleden ontmoet tijdens een interview (dit staat volgende week dinsdag in SP!TS) en daarna heb ik twee dagen met hem op het podium gezeten om een gesprek te leiden voor een live publiek. Dat was ontzettend leuk om te doen. Hierna nodigde hij ons uit om langs te komen bij één van zijn theatershows.

We hebben de theatershow bekeken in één van de loges die er voor ons beschikbaar was gemaakt, alles was echt super geregeld. Het was op zijn minst een wonderlijke en bijzondere show te noemen en Derek is zeer sympathiek, iemand die indruk maakt op zijn publiek. In de sneeuw reden we ’s avonds terug. Het was erg leuk om een keer mee te maken.