Onzichtbaar beweeg jij
Altijd door mijn leven
Toen en nu
Jouw gezicht zoals het was
Bijna was ik het
Helemaal vergeten
Net als jouw lach
De geur van je haar
Wat ook ooit was
Mijn herinnering lag
In tranen en wanhoop
Geschreeuw
Zo intens
In stilte toch hard
Soms als ik slaap
Dan gil je mij wakker
Onzichtbaar blijf jij
Het kind dat je was
Natasza - 17 mei 2008
Haar vleugelsreikten hoog tot in de lucht benevelden ons allemaal.
De dag dat ze vertrok zag ik haar nog het einde van een kort verhaal.
Nu ik haar zie komt het weer terug een jubileum,
lang en toch weer kort.
En dan die vleugels in gloeiend licht een emmer die mijn hart volstort.
Een meisje toen,
een engel nu een wereld die teveel vroeg.
Waar deze uit bestonden kon doen zeg mij,
wie wist dat eigenlijk echt…
© Natasza Tardio - 01 april 2008
De verwarring van deOchtendIs vaak diepgaand en zeerConfuusOm morrend en dronkenTe ontwakenVanuit de oneindigheid van hetNietsWaarom kan ik niet nogmaalsOmarmenWat ik door de ochtend, nu nog nauwelijksZieNogmaals te mogenVerdwalenOntwaken is een grootVerliesOm in de verwarring van deOchtendConfuus en menigmaalDiepgaandTe zien verdwijnen, wat in een paar uur isGewonnenIk haat mijn wekker, wie haat die dingenNiet…© Natasza Tardio - 18 december 2007
Hoe vurig wild verlangen,
nuance ondervond
waar onzin zin en nonsens
het hart de logica weerstond
En als het waait de jaren
terug vervaagd de tijd
gevoel verdoofd emotie
het eind nabij respijt
In herfstig rood verlangen
wild, ruw dan lief en terug
vergankelijkheid gevangen
Rood dood
finale ademzucht
© Natasza Tardio - 23 oktober 2007
Tweeduizend lichtjes sprankelen in de lucht
Op duizenden lichtjaren afstand, in eenzame vlucht
Waarschijnlijk meer, maar tweeduizend klinkt zo fijn
Vooral omdat 1 van die lichtjes, kleine Nick mag zijn
Hij kwam onverwachts, een paar weken eerder
En omdat hij zich niet in de juiste positie keerde
Werd alles net even anders als normaal gedaan
En werd er tevens een moment van angst doorstaan
Maar nu is het kleine sterretje eindelijk waar hij hoort
En zijn zijn wankele eerste stapjes op het slappe koord
Vervangen door een jong, maar stevig fundament
En ontsluiert zich een prachtige toekomst voor deze kleine vent
Ik hoop dat zijn ogen straks net zo mooi stralen
Als de duizenden sterren die van zijn geboorte verhalen
Met zijn leven een blad, nog wit en onbeschreven
Is Nick begonnen aan een avontuurlijk nieuw leven
© Natasza - 23 mei 2007
Tere spiegels zijn voor altijd gebrokenAls glas in water, te hard gelandEen poging om vertrouwen om te kopenMet eer en vrijheid, hand in handVerwanten die eerlijkheid belovenEn al gebeurt dat meestal nietWilde ik zo ontzettend graag gelovenVan alles wat en toch weer nietsIn onbegrijpelijk, stil verdrietKwetsbaar, met bonkend, bevend hartZag ik het onverwachtse verraad net nietEen verloren herinnering die het mes vasthadFata Morgana, sprak ik stil, heel zachtNiets is wat het lijkt, niet nu, niet toenWant zo is de pijn die mij hier brachtBesloten in een onverwachtse JudaszoenEn zo bewoog ik mij, zoals het hoordeBerooft van wat ik maar zo kort bezatMet in mijn hart mijn ongedeelde woordenLangzaam verder op mijn eenzaam pad© Natasza - 1 april 2007
Zou er een hemel voor lettertjes zijnLetters die leven, diep van binnen in mijBombastisch of klein dan weer zoet of zuurSoms vol van verdriet, dan weer van passie en vuurEn bestaan in die hemel voor letters hierbovenBoeken vol tekens die van alles belovenDie de waarheid in heiligheid weg lijken te vagenOm samen te smelten tot duizenden vragenEn zouden in die hemel ook woorden verblijvenLetters die samen betekenis krijgenOp zoek naar contact, een gevoelig woordNiet omdat zij letters zijn, maar omdat het zo hoortEn als al die letters door de hemelpoort gaanZou zo´n hemel dan uit Pulitzer prijzen bestaanOf is er alleen maar gewauwel te horenIeder voor zich, niet samen naar vorenEendracht maakt macht en precies zoals het hoortVormen de letters tezamen, een prachtig nieuw woordSommigen uit de hemel, anderen weer uit de helMaar zonder samen te werken, was dit een leeg vel© Natasza Tardio - woensdag 21 maart 2007
Illustration copyright 2001 by Shelton Bryant
Voorzichtig sluip ik door de ruimte
En houd ik stil mijn adem in
Manoeuvreer ik mij tussen hoge kasten
Met diepe planken, heen en weer
Kasten vol herinnerdingen
Van geweld, pijn, oud verdriet
Die herinnerdingen wil ik laten slapen
Zodat niemand ze dan ooit nog ziet
Slechts af en toe brand ik een kaarsje
En belicht ik wat ik vroeger zag
Wat ik het liefst, maar nooit zal vergeten
Wat toen niet mocht en nog niet mag
En komen spoken uit het verleden
Dan kruipend, krassend dichterbij
Dan blaas ik snel het zachte licht uit
Want in het donker ben ik vrij
© Natasza - 10 februari 2007
