Tasz schrijft…

31 december 2011, de laatste dag van het jaar en wat voor jaar. Een jaar van tegenstellingen: blijdschap, verdriet, geluk, ongeluk, winst en diep verlies.

Het jaar begon gemoedelijk, met in januari een ontmoeting met Najoua Bijjir, een getalenteerde auteur, maar vooral een hele lieve, intelligente en mooie vrouw. Een ontmoeting die herkenning opriep en uiteindelijk zou uitlopen tot een hechte vriendschap. Dit moest wel een goed jaar worden.

In maart  2011 werd mijn jongste zoon 10, een magisch getal voor een voorheen negenjarige. Het werd een groot feest, met wel 110 ballonnen, ontbijt bij een grote hamburgerketen (tja, hij mocht kiezen) en een groot feest.

Ook had ik in maart goede gesprekken met uitgeverij Pimento met betrekking tot een idee dat ik had voor een Young Adult boek en al snel bleek dat zowel de uitgeefster als de aquirerend redactrice erg enthousiast waren. Ik kon aan de slag!

Maar er gebeurde nog meer op schrijfgebied. In april 2011 kwam ‘Kus kus, bezness’ uit bij uitgeverij De Boekerij. Het levensverhaal van Noor Stevens dat ik met veel plezier heb mogen schrijven. Het was het vierde boek dat ik als ‘ghostwriter’ schreef, maar hoe leuk ook, meer en meer voelde ik dat het nu echt tijd was voor mijn eigen stem, mijn verhaal, niet de stem en het verhaal van anderen dat door mij werd opgeschreven, maar verhalen die ik zelf te vertellen heb. Dus onvermoeid schreef ik verder aan ‘Moordvrienden’, mijn nieuwe boek dat in maart 2012 uitkomt bij uitgeverij Pimento.

Het jaar kabbelde voort en in mei zette ik een tatoeage op mijn pols, het Tibetaans Boeddhistische teken Om, dat staat voor de oorsprong, de ruimte en oneindigheid. In de Mahayana terminologie staat Om voor de Boeddha natuur die latent in ons allen aanwezig is.

Langzaam kwam de zomer dichterbij en het prachtige voorjaar deed me verlangen naar meer. De warmte smolt de koude aarde en deed hoop verschijnen. Tot zondag 24 juli 2011 aanbrak. De eerste dag van mijn vakantie in Italië, maar ook de dag waarop mijn leven en dat van vele anderen op zijn kop zou staan. Het was tijd voor het diepe verlies waarover ik eerder sprak. Zo boven, zo beneden.

Sharmeela de Roo, het meisje wiens levensverhaal ik in ‘Spiegelbeeld’ had opgeschreven, overleed. Plotseling en toch ook weer niet. De wereld stond even stil.

Bijna drie jaar lang was Shar deel van mijn gezin. Ze had haar eigen kamer, ging mee op vakantie en familie-uitjes, noemde mijn kinderen haar broertjes en was menig weekend bij ons thuis. Haar dood op 24 juli 2011 hakte er behoorlijk in en nog steeds worstel ik met dit verlies. In tranen vloog ik weer terug vanuit Italië naar Nederland om te spreken op haar crematie, ontroerd en geraakt door de hoeveelheid mensen die daar waren om afscheid te nemen.  Als Shar toch eens had gevoeld hoe geliefd ze was…

De dag daarna vloog ik weer terug naar mijn gezin dat nog steeds op onze vakantiebestemming zat. Een periode van verwarring, verdriet en zelfs schuldgevoel brak aan. ‘Wat als ik…?’ Zelfs toen een goede vriend mij erop wees dat het toch wel wonderlijk is dat bij zelfmoord iedereen in de directe omgeving altijd zo bereid is om het boetekleed aan te trekken, was het voor mij bijna onmogelijk om het nare ‘wat als…’ gevoel van me af te schudden. De afgelopen vijf maanden zijn dan ook niet makkelijk geweest. Tenslotte had ik nog contact met Shar gehad op de dag dat ze afscheid nam van het leven. Voor mijn gevoel, hoe onlogisch ook, had ik iets moeten merken.

September brak aan en ik onderging een twee uur durende operatie waar ik ruim twee maanden van moest herstellen, maar het leven ging door en bovenal het werk ging door. Als zzp’er is er nu een eenmaal geen ruimte voor ziekzijn of rust. Nieuwe (grote) projecten, manuscriptbeoordeling, interessante interviews, een boek dat nog afgeschreven moest worden en dat uiteindelijk in oktober naar de uitgever ging, er was genoeg te doen.

In december besloot ik op zoek te gaan naar een kantoor. Na drie jaar een eigen bedrijf te hebben gerund vanaf mijn huisadres werd het tijd voor iets anders. Een plek waar ik ook schrijfworkshops kan gaan houden en daar dus niet meer elke keer een locatie voor hoef te zoeken. Zoek en gij zult vinden en dat deed ik ook. Met vertrouwen vond ik al snel een studio van 80 vierkante meter. Uitstekend geschikt als kantoor en als ruimte om workshops en cursussen te geven. Ook de omgeving is er een van creativiteit. Kortom, precies wat ik zocht en dus tekende ik op vrijdag 23 december, 2011 de huurovereenkomst.

En zo werd het vandaag. Zaterdag 31 december 2011. De laatste dag van het jaar. Een jaar waarin het verdriet door zijn enormiteit, de boventoon voerde en het verlies zijn aanwezigheid liet voelen. Een jaar dat ik achter me wil laten om volgend jaar opnieuw te beginnen. Met vertrouwen, hoop en liefde.

Ik wens iedereen voor 2012 alle liefde, gezondheid, inspiratie, kracht en voorspoed toe. Alles is mogelijk, omdat alles er al is. Het enige wat je nodig hebt is vertrouwen en de moed om te leven.

Lieve groet,

Natasza

   Wat dit weekend het meeste indruk op mij maakte was toch wel de dood van Harry Mulisch. Niet de schok die ik een paar weken geleden kreeg toen Antonie Kamerling overleed, maar meer de realisatie dat ons wederom een groot en ongelooflijk getalenteerde schrijver is ontvallen.

Een van mijn favoriete verhalen of fragmenten van Mulisch is ‘Vonk’, de kiem van het magnifieke ‘De ontdekking van de hemel’, een roman die velen in hun boekenkast hebben staan… al dan niet gelezen. ‘Vonk’ bezit voor mij alles wat ik bewonder in de schrijfstijl van Mulisch. Klein, maar met een grote impact op de lezer en uiteraard stilistisch prachtig neergezet.

Het werk van Harry Mulisch is ondenkbaar in onze cultuur geworden. Met een oeuvre dat bijna zestig jaar beslaat en in het bezit van bijna elke literaire prijs  op de ‘Nobelprijs van de Literatuur’ na, kan men met recht zeggen dat Mulisch zijn sporen in de literaire wereld heeft verdiend.

En terecht, want elk boek was zoals hij wilde dat het zou zijn. Er waren geen compromissen, Mulisch schreef, zelfs als hij zijn verhaal ‘De ontdekking van de hemel’ raar vond, zoals hij ooit aan een Oostenrijkse interviewer vertelde. Hij zat vol zelfvertrouwen en geloofde zonder twijfels in zijn eigen genialiteit.

Mulisch schreef: zelfs als hij ziek was, want Mulisch schreef omdat hij niet anders kon. Hij was een geboren schrijver en had dus volgens hem geen keuze. Hij moest schrijven of hij nu rijk of arm was en met toewijding en bovenmenselijk vermogen kweet hij zich van deze taak. Het was zijn leven, zijn vreugde, zijn doel.

Na W.F. Hermans (1995) en Gerard Reve (2006), verliezen we met Harry Mulisch de laatste van de grote drie. Wat hij nalaat zijn zijn vele romans, verhalen en gedichten.

En die ‘Nobelprijs van de Literatuur’? Laten we hopen dat Mulisch die ooit nog eens postuum mag ontvangen. Beter laat dan nooit.

Column gepubliceerd op de boekensite Ezzulia: Link naar Harry Mulisch column

Nog een maand en dan komt mijn volgende boek alweer uit bij uitgeverij Arena/De Boekerij. Dit keer wordt het levensverhaal van Annemieke Linders, een vrouw die werd opgelicht, maar het hier zeker niet bij liet zitten. Het vreemde aan het schrijven van boeken is dat tegen de tijd dat ze uitkomen, de schrijver of schrijvers, allang weer met iets nieuws bezig zijn, en ik ben daar geen uitzondering op.

Op dit moment werk ik alweer aan een volgend boek. Weer een heel ander verhaal, dit keer met een internationaal gedreven thema. Heel interessant, een verhaal vol van gevoel, emotie, liefde en teleurstelling. Het was dan ook even terugreizen in de tijd toen ik gisteren de zetproef voor ‘Bedrogen’ moest goedkeuren, het boek dat volgende maand uitkomt. De zetproef is goedgekeurd en nu ben ik echt helemaal klaar en gereed voor de toekomst: het schrijven van hopelijk opnieuw een interessant boek. Let’s write!

De laatste dagen zijn we virtueel bezig om ons  huis hier in Zuid-Italië opnieuw in te richten. Niet zomaar, maar omdat de emigratieplannen waar we ons al een paar jaar mee bezighouden, steeds meer beslag lijken te krijgen.

Mijn werk als journalist, auteur, maar ook als literair agent, kan ik hier immers prima uitoefenen. Ik zal niet de eerste schrijver zijn die de rust opzoekt en een andere thuisbasis zoekt en af en toe op en neer reist. Tenslotte is Nederland maar twee uur van Napels verwijderd.

Volgende week gaan we voor de kinderen naar scholen kijken. Niet geheel onbelangrijk en dan, als we terugkomen in Nederland, moeten we gaan kijken hoe we daar e.a. kunnen gaan organiseren. Gaan we ons huis verkopen, of toch maar verhuren? Is het mogelijk voor mijn man om hier ook werk te vinden en wat doen we met al onze spullen?

Kortom, er zijn nog heel veel onzekerheden, maar aan de andere kant, minder onzekerheden dan twee jaar geleden. We zijn duidelijk niet mensen die over een nacht ijs gaan. Tenslotte is een emigratie naar een nieuw land, met nieuwe gewoonten en culturele verschillen, niet zomaar iets. Dus hopelijk gaat het allemaal lukken. We zullen zien. Het leven blijft een grote verrassing en dat hou ik graag zo ;-).

Sinds 10 juli verblijf ik in Zuid-Italië. Een beetje werk, een beetje vakantie. Ik ben voornamelijk het volgende boek ‘Bedrogen’ aan het herschrijven dat in november uitkomt bij uitgeverij Arena/Boekerij (Meulenhoff). 

‘Bedrogen’  is een non-fictie verhaal dat gaat over een vrouw die valt voor een man die haar in elk opzicht bedriegt. Het is een verhaal dat gaat over blinde liefde en waar deze blinde liefde al niet toe kan leiden. Naar aanleiding van wat deze vrouw mij heeft verteld, door middel van interviews en stukjes geschreven tekst, heb ik dit verhaal namens haar in boekvorm opgeschreven. Het zijn dus de laatste meters die ik nu aan het afleggen ben, voor het boek straks in de winkels ligt.

De locatie waar ik me bevind is voor een schrijver natuurlijk uitstekend. Het dorp waar ik verblijf ligt op 800 meter hoogte. Een klein bergdorpje met maar 168 inwoners. Zon, bergen,  en weinig afleiding anders dan waar je zelf voor kiest, vullen de dagen. Hier is het leven nog vol rust, dus weinig rumoer. Er kan nog volop geluisterd worden naar wat het hart je ingeeft. Tijd is van generlei belang.

Voorlopig ben ik hier nog wel even. Gelukkig maar, want zodra ik terug ben in Nederland wachten er interviews, artikelen, afspraken en natuurlijk weer het normale leven van kinderen naar school brengen en ‘opgesloten’ zitten in het leven van alle dag.

Wat ik het meeste zal missen is de haan die hier klokslag 16.00 uur kraait. Ook hij is de tijd een beetje uit het oog verloren. Maar ook zal ik de bellen van de koeien missen. Ze lopen ergens hoger in de bergen, soms zelfs stukken verder. Geluid draagt hier, net als sfeer en samenhorigheid. Wat dat betreft is Nederland echt een kikkerlandje.

   Schreef ik gisteren nog dat ik in ‘verwachting’ was, vandaag is mijn ‘kindje’ dan eindelijk gearriveerd. Vanmorgen rond 10.00 uur ging de deurbel en werd er een doos, afzender: uitgeverij Meulenhoff, afgeleverd. Met de kriebels in mijn buik opende ik deze doos en vond daarin 10 exemplaren van ‘Spiegelbeeld, mijn leven met anorexia’, het levensverhaal van Sharmeela de Roo, dat ik in boekvorm heb opgeschreven. Een prachtige uitgave van uitgeverij Arena (De Boekerij/Meulenhoff) keek me aan en met een zucht van verlichting hield ik het eindresultaat in mijn schrijvershanden.

Het is en blijft een heerlijk gevoel om datgene waar je maanden met veel liefde en passie aan hebt gewerkt, tot volle bloei te zien komen.

Mijn dank gaat uit naar: Sharmeela de Roo, die openhartig met mij over haar leven sprak en me steeds opnieuw verbaasde met haar vermogen om te luisteren naar mijn adviezen en deze meteen in de praktijk bracht. Je bent een kanjer meid en ik ben blij dat je in mijn leven bent gekomen.

Ook wil ik mijn familie en vrienden bedanken voor hun geduld. Ik was niet altijd even toegankelijk tijdens het schrijven, maar gelukkig kon ik meestal op alle begrip rekenen. Thanks guys!

En natuurlijk wil ik Femke Meijer, mijn redactrice, bedanken. Dank je voor je geweldige begeleiding en support. Zonder jouw vertrouwen in mijn schrijfvermogen was het een stuk lastiger geweest.

Aankomende donderdag 3 juni is de boekpresentatie in Amsterdam en is het boek verkrijgbaar in alle boekwinkels. Fantastisch!

   Nog een kleine week en dan is de boekpresentatie van ‘Spiegelbeeld – mijn leven met anorexia’, het verhaal van Sharmeela de Roo, dat ik heb beschreven in een pakkend en emotioneel boek.

Het is dus bijna zover. Spannend en tegelijkertijd vreemd. Inmiddels is mijn volgende boek alweer geschreven (uitgave: november 2010) en ga ik de komende maand de eerste herschrijving doen en jawel, ook het volgende contract is alweer onderweg, voor alweer een ander boek. Een dat in april 2011 zal verschijnen in de boekhandels.

De boekpresentatie van volgende week is dus vreemd genoeg niet alleen iets in de nabije toekomst, maar ook een stap terug in het verleden. Iets dat alweer achter de rug is en nu zijn beslag vindt. Zoals ik al zei: ‘Spannend en tegelijkertijd vreemd.’

Vandaag zou ik het auteursexemplaar ontvangen, helaas TNT bracht een aantal boeken en ook nog wat andere zaken, maar niet mijn eigen boek. Dat wordt dus waarschijnlijk morgen. Jammer, want nu het zo dichtbij is, begint het toch te kriebelen.

Was het maar alvast morgen.

   De laatste weken is het vrij rustig geweest op mijn blog. Niet zo verwonderlijk, ik was bezig om mijn volgende boek te schrijven. Dit keer een non-fictie verhaal over een oplichter. Wanneer ik schrijf zonder ik me geleidelijk aan meer en meer af en in de laatste weken gaat het normale leven nagenoeg aan me voorbij. Ik schrijf, ik eet, ik drink en heel af toe slaap ik ook nog wat.

En dan is het opeens voorbij. Het schrijven is gedaan, de iets meer dan 80.000 woorden zijn ingeleverd bij de uitgever en tot de eerste redactie ronde zal er even niets gebeuren.  Het boek zal pas in november in de winkel liggen, dus er is ook nog wat tijd.

Verbaasd kijk ik wat om me heen en als een sneltrein raast het echte leven plotseling op me af. Ik hoor weer wat er van me wordt gevraagd en ik zie weer wat ik soms helemaal niet wil zien. Het is zo overdonderend dat ik in de eerste week na het schrijven, vaak wordt overvallen door een migraineaanval. Mijn hoofd kan al die informatie gewoonweg niet aan en deze keer was dan ook geen uitzondering.

Inmiddels ben ik weer helemaal gewend. Ik kijk weer naar het journaal, Netwerk, X-factor en Pauw & Witteman, ik overhoor weer huiswerk, luister geduldig naar spannende en minder spannende schoolverhalen, schrijf me in voor het schoolreisje van groep 5 en probeer oude en nieuwe (schrijf)projecten weer langzaam op te pakken.

Het leven gaat door, ook na het afronden van weer een nieuw manuscript. Mijn andere boek dat ik eind 2009 heb geschreven, komt namelijk 3 juni a.s. uit bij uitgeverij Arena, onder de titel ‘Spiegelbeeld’. Het is een non-fictie verhaal over een jonge vrouw, Sharmeela de Roo, die sinds haar twaalfde vocht tegen haar eetstoornis anorexia nervosa. Het voorwoord is geschreven door niemand minder dan de Rotterdamse auteur Judith Visser.

En dan is het ook nog eens lente. De winter is voorbij, de zon begint weer te ontwaken. Ik voorspel een paar mooie maanden. Dat kan gewoon niet anders. En ja, ik zal proberen om wat vaker een blog te schrijven ;-).

   Januari 2010 - Begin januari komt de tweede druk uit van ‘Hannes’ een kinderboek geschreven door niemand minder dan Aart Staartjes. Hannes is een jongetje van vijf jaar en woont in een klein dorpje. Hij beleeft allerlei avonturen, die in negen voorleesverhalen zijn opgeschreven op een manier die zowel aansprekend is voor kinderen, maar ook voor hun ouders. Voor Aart Staartjes is ‘Hannes’ het eerste kinderboek dat hij heeft geschreven, wat genoeg reden is voor een interview. Ik spreek daarom met hem af in cafe de Ooievaar, in Amsterdam, waar ik hem aan een flink aantal vragen onderwerp. Het wordt een leuk en intrigerend gesprek, met een van Nederlands meest bekende persoonlijkheden.

Hier de link naar het interview gepubliceerd op Ezzulia 

Het hele weekend hebben mijn buurman, oudste zoon, echtgenoot en ikzelf zitten bikken en ploeteren op een sneeuwvrije stoep en pad. Zeker na de oproep van Balkenende, die benadrukte dat dit ook te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, voelden wij ons allemaal zeer gemotiveerd.Na met een ijshouweel en schep aan de slag te zijn geweest en daarna een bezem al het ijs en sneeuw te hebben weggeveegd, was het alleen nog zaak om (strooi)zout te vinden. Een uitdaging op zich, omdat zowel al het strooizout als keukenzout bij mening tuincentrum en supermarkt was uitverkocht.Na een lange zoektocht waarbij gladheid, kou en sneeuw werden getrotseerd, lukte het ons toch nog om drie pakken zout te bemachtigen. Een voor onze buurman, zodat we gezamenlijk konden strooien. Met alle sneeuw van de afgelopen dagen was het daarna alleen nog maar zaak om het bij te houden en omdat ik mij zeer verantwoordelijk voel jegens onze samenleving, stond ik zelfs met mijn zeer pijnlijke rugblessure gisteravond zowel de stoep van mijn buren als onszelf, schoon te vegen. Daarna werd er weer flink gepekeld door mijn man en de klus (lees: bijna onbegonnen werk) was weer geklaard. Onze minister-president zou trots op ons zijn geweest.In jubelstemming betrad ik vanmorgen ons glijvrije stoeppetje, tot ik in de krant lees ‘Balkenende veegt stoep niet’. Onze ‘vader des vaderlands’ heeft dus zelf niet al te veel verantwoordelijkheidsgevoel en houdt het dus weer eens bij loze woorden. Weg jubelstemming, want na zijn indringende oproep aan het Nederlandse volk, blijken juist zijn pad en stoep nog steeds onder een dikke laag sneeuw te zijn verdwenen. Excuus: vrouwlief kan het zware hak- en veegwerk niet aan en manlief moet werken, dus ja, die kan het eventjes niet doen.Ja, minister-president Balkenende en vrouw, de gewone Nederlander werkt niet, dus heeft hiervoor alle tijd. En ja, waarschijnlijk zijn doorsnee (veelal werkende) vrouwen een stuk daadkrachtiger.Ik probeer het inmiddels bekende moraliserende toontje en opgeheven vingertje van Balkenende te vergeten, maar toch kan ik het gevoel niet onderdrukken dat onze minister-president het hoogst waarschijnlijk niet had over het schoonvegen van een besneeuwde stoep, maar over een door loze beloftes en ondergesneeuwde politieke stoep. Zelfkennis heeft hij dus in elk geval wel, maar wat dat te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, dát mag hij mij nog een keer haarfijn uitleggen.Deze column is op 11 jan. 2010 gepubliceerd op FemaleFactor.nl