Tasz schrijft…

De laatste dagen zijn we virtueel bezig om ons  huis hier in Zuid-Italië opnieuw in te richten. Niet zomaar, maar omdat de emigratieplannen waar we ons al een paar jaar mee bezighouden, steeds meer beslag lijken te krijgen.

Mijn werk als journalist, auteur, maar ook als literair agent, kan ik hier immers prima uitoefenen. Ik zal niet de eerste schrijver zijn die de rust opzoekt en een andere thuisbasis zoekt en af en toe op en neer reist. Tenslotte is Nederland maar twee uur van Napels verwijderd.

Volgende week gaan we voor de kinderen naar scholen kijken. Niet geheel onbelangrijk en dan, als we terugkomen in Nederland, moeten we gaan kijken hoe we daar e.a. kunnen gaan organiseren. Gaan we ons huis verkopen, of toch maar verhuren? Is het mogelijk voor mijn man om hier ook werk te vinden en wat doen we met al onze spullen?

Kortom, er zijn nog heel veel onzekerheden, maar aan de andere kant, minder onzekerheden dan twee jaar geleden. We zijn duidelijk niet mensen die over een nacht ijs gaan. Tenslotte is een emigratie naar een nieuw land, met nieuwe gewoonten en culturele verschillen, niet zomaar iets. Dus hopelijk gaat het allemaal lukken. We zullen zien. Het leven blijft een grote verrassing en dat hou ik graag zo ;-).

Sinds 10 juli verblijf ik in Zuid-Italië. Een beetje werk, een beetje vakantie. Ik ben voornamelijk het volgende boek ‘Bedrogen’ aan het herschrijven dat in november uitkomt bij uitgeverij Arena/Boekerij (Meulenhoff). 

‘Bedrogen’  is een non-fictie verhaal dat gaat over een vrouw die valt voor een man die haar in elk opzicht bedriegt. Het is een verhaal dat gaat over blinde liefde en waar deze blinde liefde al niet toe kan leiden. Naar aanleiding van wat deze vrouw mij heeft verteld, door middel van interviews en stukjes geschreven tekst, heb ik dit verhaal namens haar in boekvorm opgeschreven. Het zijn dus de laatste meters die ik nu aan het afleggen ben, voor het boek straks in de winkels ligt.

De locatie waar ik me bevind is voor een schrijver natuurlijk uitstekend. Het dorp waar ik verblijf ligt op 800 meter hoogte. Een klein bergdorpje met maar 168 inwoners. Zon, bergen,  en weinig afleiding anders dan waar je zelf voor kiest, vullen de dagen. Hier is het leven nog vol rust, dus weinig rumoer. Er kan nog volop geluisterd worden naar wat het hart je ingeeft. Tijd is van generlei belang.

Voorlopig ben ik hier nog wel even. Gelukkig maar, want zodra ik terug ben in Nederland wachten er interviews, artikelen, afspraken en natuurlijk weer het normale leven van kinderen naar school brengen en ‘opgesloten’ zitten in het leven van alle dag.

Wat ik het meeste zal missen is de haan die hier klokslag 16.00 uur kraait. Ook hij is de tijd een beetje uit het oog verloren. Maar ook zal ik de bellen van de koeien missen. Ze lopen ergens hoger in de bergen, soms zelfs stukken verder. Geluid draagt hier, net als sfeer en samenhorigheid. Wat dat betreft is Nederland echt een kikkerlandje.

   Schreef ik gisteren nog dat ik in ‘verwachting’ was, vandaag is mijn ‘kindje’ dan eindelijk gearriveerd. Vanmorgen rond 10.00 uur ging de deurbel en werd er een doos, afzender: uitgeverij Meulenhoff, afgeleverd. Met de kriebels in mijn buik opende ik deze doos en vond daarin 10 exemplaren van ‘Spiegelbeeld, mijn leven met anorexia’, het levensverhaal van Sharmeela de Roo, dat ik in boekvorm heb opgeschreven. Een prachtige uitgave van uitgeverij Arena (De Boekerij/Meulenhoff) keek me aan en met een zucht van verlichting hield ik het eindresultaat in mijn schrijvershanden.

Het is en blijft een heerlijk gevoel om datgene waar je maanden met veel liefde en passie aan hebt gewerkt, tot volle bloei te zien komen.

Mijn dank gaat uit naar: Sharmeela de Roo, die openhartig met mij over haar leven sprak en me steeds opnieuw verbaasde met haar vermogen om te luisteren naar mijn adviezen en deze meteen in de praktijk bracht. Je bent een kanjer meid en ik ben blij dat je in mijn leven bent gekomen.

Ook wil ik mijn familie en vrienden bedanken voor hun geduld. Ik was niet altijd even toegankelijk tijdens het schrijven, maar gelukkig kon ik meestal op alle begrip rekenen. Thanks guys!

En natuurlijk wil ik Femke Meijer, mijn redactrice, bedanken. Dank je voor je geweldige begeleiding en support. Zonder jouw vertrouwen in mijn schrijfvermogen was het een stuk lastiger geweest.

Aankomende donderdag 3 juni is de boekpresentatie in Amsterdam en is het boek verkrijgbaar in alle boekwinkels. Fantastisch!

   Nog een kleine week en dan is de boekpresentatie van ‘Spiegelbeeld – mijn leven met anorexia’, het verhaal van Sharmeela de Roo, dat ik heb beschreven in een pakkend en emotioneel boek.

Het is dus bijna zover. Spannend en tegelijkertijd vreemd. Inmiddels is mijn volgende boek alweer geschreven (uitgave: november 2010) en ga ik de komende maand de eerste herschrijving doen en jawel, ook het volgende contract is alweer onderweg, voor alweer een ander boek. Een dat in april 2011 zal verschijnen in de boekhandels.

De boekpresentatie van volgende week is dus vreemd genoeg niet alleen iets in de nabije toekomst, maar ook een stap terug in het verleden. Iets dat alweer achter de rug is en nu zijn beslag vindt. Zoals ik al zei: ‘Spannend en tegelijkertijd vreemd.’

Vandaag zou ik het auteursexemplaar ontvangen, helaas TNT bracht een aantal boeken en ook nog wat andere zaken, maar niet mijn eigen boek. Dat wordt dus waarschijnlijk morgen. Jammer, want nu het zo dichtbij is, begint het toch te kriebelen.

Was het maar alvast morgen.

   De laatste weken is het vrij rustig geweest op mijn blog. Niet zo verwonderlijk, ik was bezig om mijn volgende boek te schrijven. Dit keer een non-fictie verhaal over een oplichter. Wanneer ik schrijf zonder ik me geleidelijk aan meer en meer af en in de laatste weken gaat het normale leven nagenoeg aan me voorbij. Ik schrijf, ik eet, ik drink en heel af toe slaap ik ook nog wat.

En dan is het opeens voorbij. Het schrijven is gedaan, de iets meer dan 80.000 woorden zijn ingeleverd bij de uitgever en tot de eerste redactie ronde zal er even niets gebeuren.  Het boek zal pas in november in de winkel liggen, dus er is ook nog wat tijd.

Verbaasd kijk ik wat om me heen en als een sneltrein raast het echte leven plotseling op me af. Ik hoor weer wat er van me wordt gevraagd en ik zie weer wat ik soms helemaal niet wil zien. Het is zo overdonderend dat ik in de eerste week na het schrijven, vaak wordt overvallen door een migraineaanval. Mijn hoofd kan al die informatie gewoonweg niet aan en deze keer was dan ook geen uitzondering.

Inmiddels ben ik weer helemaal gewend. Ik kijk weer naar het journaal, Netwerk, X-factor en Pauw & Witteman, ik overhoor weer huiswerk, luister geduldig naar spannende en minder spannende schoolverhalen, schrijf me in voor het schoolreisje van groep 5 en probeer oude en nieuwe (schrijf)projecten weer langzaam op te pakken.

Het leven gaat door, ook na het afronden van weer een nieuw manuscript. Mijn andere boek dat ik eind 2009 heb geschreven, komt namelijk 3 juni a.s. uit bij uitgeverij Arena, onder de titel ‘Spiegelbeeld’. Het is een non-fictie verhaal over een jonge vrouw, Sharmeela de Roo, die sinds haar twaalfde vocht tegen haar eetstoornis anorexia nervosa. Het voorwoord is geschreven door niemand minder dan de Rotterdamse auteur Judith Visser.

En dan is het ook nog eens lente. De winter is voorbij, de zon begint weer te ontwaken. Ik voorspel een paar mooie maanden. Dat kan gewoon niet anders. En ja, ik zal proberen om wat vaker een blog te schrijven ;-).

   Januari 2010 - Begin januari komt de tweede druk uit van ‘Hannes’ een kinderboek geschreven door niemand minder dan Aart Staartjes. Hannes is een jongetje van vijf jaar en woont in een klein dorpje. Hij beleeft allerlei avonturen, die in negen voorleesverhalen zijn opgeschreven op een manier die zowel aansprekend is voor kinderen, maar ook voor hun ouders. Voor Aart Staartjes is ‘Hannes’ het eerste kinderboek dat hij heeft geschreven, wat genoeg reden is voor een interview. Ik spreek daarom met hem af in cafe de Ooievaar, in Amsterdam, waar ik hem aan een flink aantal vragen onderwerp. Het wordt een leuk en intrigerend gesprek, met een van Nederlands meest bekende persoonlijkheden.

Hier de link naar het interview gepubliceerd op Ezzulia 

Het hele weekend hebben mijn buurman, oudste zoon, echtgenoot en ikzelf zitten bikken en ploeteren op een sneeuwvrije stoep en pad. Zeker na de oproep van Balkenende, die benadrukte dat dit ook te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, voelden wij ons allemaal zeer gemotiveerd.Na met een ijshouweel en schep aan de slag te zijn geweest en daarna een bezem al het ijs en sneeuw te hebben weggeveegd, was het alleen nog zaak om (strooi)zout te vinden. Een uitdaging op zich, omdat zowel al het strooizout als keukenzout bij mening tuincentrum en supermarkt was uitverkocht.Na een lange zoektocht waarbij gladheid, kou en sneeuw werden getrotseerd, lukte het ons toch nog om drie pakken zout te bemachtigen. Een voor onze buurman, zodat we gezamenlijk konden strooien. Met alle sneeuw van de afgelopen dagen was het daarna alleen nog maar zaak om het bij te houden en omdat ik mij zeer verantwoordelijk voel jegens onze samenleving, stond ik zelfs met mijn zeer pijnlijke rugblessure gisteravond zowel de stoep van mijn buren als onszelf, schoon te vegen. Daarna werd er weer flink gepekeld door mijn man en de klus (lees: bijna onbegonnen werk) was weer geklaard. Onze minister-president zou trots op ons zijn geweest.In jubelstemming betrad ik vanmorgen ons glijvrije stoeppetje, tot ik in de krant lees ‘Balkenende veegt stoep niet’. Onze ‘vader des vaderlands’ heeft dus zelf niet al te veel verantwoordelijkheidsgevoel en houdt het dus weer eens bij loze woorden. Weg jubelstemming, want na zijn indringende oproep aan het Nederlandse volk, blijken juist zijn pad en stoep nog steeds onder een dikke laag sneeuw te zijn verdwenen. Excuus: vrouwlief kan het zware hak- en veegwerk niet aan en manlief moet werken, dus ja, die kan het eventjes niet doen.Ja, minister-president Balkenende en vrouw, de gewone Nederlander werkt niet, dus heeft hiervoor alle tijd. En ja, waarschijnlijk zijn doorsnee (veelal werkende) vrouwen een stuk daadkrachtiger.Ik probeer het inmiddels bekende moraliserende toontje en opgeheven vingertje van Balkenende te vergeten, maar toch kan ik het gevoel niet onderdrukken dat onze minister-president het hoogst waarschijnlijk niet had over het schoonvegen van een besneeuwde stoep, maar over een door loze beloftes en ondergesneeuwde politieke stoep. Zelfkennis heeft hij dus in elk geval wel, maar wat dat te maken heeft met je verantwoordelijk weten voor de samenleving, dát mag hij mij nog een keer haarfijn uitleggen.Deze column is op 11 jan. 2010 gepubliceerd op FemaleFactor.nl

   13 december 2009 | Al weer enige tijd geleden is Uitverkoort, een korte vertelling van Willem Jansen uitgekomen. Het verhaal vertelt over de racistische A die veel moeite doet om zijn boek uit te geven. Hierbij ondersteund door de uitgever Reus, die hem in vertrouwen toefluistert: ‘Ja A, ik zie er wat in, want,’ hij zakte in geluidsniveau, was nog moeilijk te verstaan, ‘misschien is het je niet opgevallen: ik ben ook een racist.’

Het stukje zet de toon voor het verhaal, waarmee Jansen veel controversie schijnt te willen oproepen. Iets dat hij zelf stellig ontkent.

Tijd voor een kort interview.

Link naar interview: Ezzulia

   Mensen irriteren mij, normaal niet, maar vandaag wel. Gisteren eigenlijk ook en als ik heel eerlijk ben, morgen en overmorgen en hoogstwaarschijnlijk de hele maand november nog.

Vooral enkele van mijn vrienden irriteren mij. Niet omdat ze zo anders zijn als anders, maar omdat ik anders ben. Ik zit namelijk in de laatste fase voor het opleveren van mijn manuscript. Een december is het zover en dan moet ik een compleet manuscript afhebben. Minimaal 80.000 woorden.

Geen probleem, behalve wanneer je de laatste weken merkt dat je wel heel veel tijd besteedt aan anderen.

‘Tasz, kun je even helpen?’

‘Tasz, ik heb je nodig.’

‘Tasz, kun je even wat teksten schrijven, daar ben je toch zo goed in?’

‘Tasz, zie het helemaal niet meer zitten. Wat zou jij doen in mijn plaats?’

Normale vragen, behalve wanneer je al 1000x hebt aangegeven dat je in tijdnood zit, nog zoveel andere werkzaamheden moet doen, en eigenlijk zelf wel wat steun en advies kan gebruiken. En als je dan ook nog tot overmaat van ramp van de trap valt en een ernstige rugblessure oploopt, dan kan zo’n simpel verzoek wel eens helemaal verkeerd vallen.

Dit is dus eigenlijk een klaagcolumn. Een waarin ik mijn beklag doe over het inlevingsvermogen van sommige mensen of het begrip dat zij ook wel eens kunnen geven, in plaats van altijd andersom. Maar op zijn minst zou het fijn zijn als ze gewoon niets zouden vragen. Even stilte en mij met rust te laten. Zelf hun eigen problemen en uitdagingen zouden oplossen.

Natuurlijk weet ik dat na één december al mijn geklaag zal verstommen. Ik zal niets meer nodig hebben, dus ik zal weer kunnen geven en deze irritaties zullen zijn vergeten.

Maar niet nu, nu ben ik boos en dat is goed, want dat is precies de emotie die ik op dit moment nodig heb om verder te schrijven. Mijn protagonist is namelijk ook boos, heel boos, dus tijd om te stoppen met klagen en verder te gaan.

Nog twee weken te gaan.

‘Let’s write!’

Deze column is eerder gepubliceerd op: FemaleFactor.nl

15 oktober 2009 | Wat doe je als je plotseling verliefd wordt op een ander? Dit is het dilemma waar Ezra, de hoofdpersonage van debuutroman Aangeraakt van Emma Fasol, mee te maken krijgt. Haar schijnbaar tevreden leventje wordt bruut verstoord door gevoelens die ze krijgt nadat ze Tijs, haar toekomstige minnaar, aanrijdt. Er ontstaan vragen en keuzes die indringend door Fasol worden beschreven. Het verhaal doet hierbij bijna minimalistisch aan, waardoor de impact en kracht nog beter overkomt bij de lezer en de hoofdpersonage volledig tot zijn recht komt in het mooi geschreven verhaal. Fasol heeft zich helemaal in haar personages ingeleefd en weet goed de interne worstelingen die haar karakters doormaken over te brengen op haar lezers. Een boek dat heerlijk wegleest en je toch tot nadenken aanzet. Ik besloot de debuutschrijfster een paar vragen te stellen.Interview Emma Fasol: Link